သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား

အြန္လိုင္းစာမ်က္နွာေတြေပၚမွာေရးခဲ႔ေသာ ကၽြန္မရဲ႕စာစုေလးေတြထဲက ေကာင္းနိုးရာရာေလးေတြကိုစုၿပီး၊ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ေလးအျဖစ္ ဖန္တီးျဖစ္လိုက္တဲ႔အေၾကာင္းကို စာဖတ္သူ၊ စာေရးသူ ေမာင္နွစ္မမ်ားကို အသိေပးေျပာၾကားလိုပါတယ္။ စာအုပ္ရဲ႕အမည္ကေတာ႔ “အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ရဲ႕ လမင္းရိႈက္သံနွင္႔ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား” ျဖစ္ပါတယ္။ ျမ၀တီစာအုပ္တိုက္မွ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၀၉ မွာ စတင္ထုတ္ေ၀ေနပါတယ္။ ၀တၳဳတိုမ်ားဆိုေပမယ္႔လည္း တစ္ကယ္ေတာ႔ ကဗ်ာေလးပုဒ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးအခ်ိဳ႕လည္း ပါပါတယ္ရွင္။

မနွစ္က ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ေရာက္တုန္းက သည္စာအုပ္ေလးထုတ္ဖို႔ ကတိုက္ကရိုက္စီစဥ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကိဳက္မ်ားၾကတဲ႔ “ခ်စ္သူ႔အိမ္”၊ “ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ေလးနွစ္ေစာင္” နဲ႔ သံလြင္အိပ္မက္အင္တာနက္ မဂၢဇင္းမွာ ပါဖူးတဲ႔ ကၽြန္မအၾကိဳက္ “ေရဆန္ငါး” နွင္႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား၊ အိပ္မက္ေဒါ႔ကြန္း မွာ လူႀကိဳက္မ်ားၾကတဲ႔ “ရုံးကမမမ်ား” နဲ႔ ခရီးသြားေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ႔ “Okanagan လြင္ျပင္ခရီး”၊ environmental issues နဲ႔ဆိုင္တဲ႔ “ၾကည္ျပာ” “လမင္းရိႈက္သံ” စတဲ႔ စာစုေလးမ်ား၊ ကေနဒါအေတြ႔အႀကဳံမ်ားျဖစ္တဲ႔ “ခြင္” နဲ႔ “ကေနဒါမွာအလုပ္ရရင္ ဘယ္လိုအမည္မ်ိဳးမွည္႔မလဲ” စတဲ႔ စာစုေလးေတြလဲ ပါပါတယ္။

♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪

ကၽြန္မ ပါေစခ်င္တဲ႔ “ေနရစ္ခဲ႔ေတာ႔ သရပါ” နဲ႔ သံလြင္အိပ္မက္က လူႀကိဳက္မ်ားတဲ႔ “တိမ္ဖုံးသြားတဲ႔ ေငြလမင္း” ကေတာ႔ စီစစ္ေရးမေအာင္ဘူးလို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိပါတယ္။ဒီစာအုပ္ေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ပထမဆုံးစာအုပ္ျဖစ္လို႔ ကၽြန္မဘက္က ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ “ဂုဏ္မက္သူ” ၀တၳဳရွည္ကို ကၽြန္မ ျမ၀တီကို အီးေမးလ္နဲ႔ေပးပို႔စဥ္က ျမနွင္းနဲ႔ ဆန္းသစ္ ေက်ာင္း၀င္းထဲက မိုးေရေတြထဲမွာ စတင္ခင္မင္ရင္းနွီးတဲ႔ အခန္း(နွစ္)တစ္ခန္းလုံး က်န္ခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ကယ္႔ ကဗ်ာဆန္တဲ႔ အခန္းမွ က်န္ခဲ႔ရတာ ကၽြန္မအတြက္ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ပါပဲ။

စာအုပ္ထဲ ပါမလာဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ္ပို႔တဲ႔ အီးေမးလ္တစ္ေန႔ကျပန္စစ္ၾကည္႔ေတာ႔မွ သိတာပါ။ စာအုပ္ကေတာ႔ စာေရးသူ လက္ထဲေရာက္မလာေသးပါဘူး။ စာအုပ္ဖုံးေလးက ပန္းခ်ီကိုေတာ႔ အရမ္းႀကိဳက္နွစ္သက္မိပါတယ္။ တစ္ခုပဲ ေနာက္ဖုံးက အေနာက္တိုင္း၀တ္စုံနဲ႔လူေနရာမွာ ပုဆိုးေလးနဲ႔ဆို ပိုေကာင္းမလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မ အၾကိဳက္ ေပါ႔ေလ။

အခုထိေတာ႔ လုံးခ်င္း၀တၳဳထုတ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕စိတ္ကူး မရွိေသးပါဘူး။ ၀ါသနာလဲ အခုထိေတာ႔ မပါေသးပါဘူး၊ အဲသေလာက္ အခ်ိန္လည္းေပးနိုင္မယ္လို႔ မထင္မိေသးပါဘူးရွင္။

ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ႔ သည္စာအုပ္ေလးထြက္လာေစရန္ ေဘးမွအၿမဲရွိေသာ သူ႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္သလို…..

ကၽြန္မ ေရးေသာ စာမ်ားကို ေကာင္းေသာ္ရွိ၊ မေကာင္းေသာ္ရွိ အားေပးၾကေသာ၊ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳၾကကုန္ေသာ စာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ စာေရးေဖာ္ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမမ်ား အားလုံးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔…..

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင္႔…
အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕

Labels: စာအုပ္

 “Dwelling online is a cowardly and utterly enjoyable alternative to real interaction.”

စစ္မွန္တဲ႔ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြကို ေရွာင္လႊဲခ်င္ၾကတဲ႔အတြက္ လူေတြအြန္လိုင္းေတြေပၚမွာ အခ်ိန္သုံးေနၾကတယ္။ အဲလိုအခ်ိန္ေတြသုံးေနတာဟာ သူရဲေဘာဆန္လြန္းစြာ နဲ႔ အတိုင္းထက္လြန္စြာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ New York Times ရဲ႕ Op-Ed writer ျဖစ္တဲ႔ Alice Mathias ကဆိုပါတယ္။

အဲဒါက အရင္ကေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျဖစ္နိုင္ေခ်က အလြန္နည္းလာပါၿပီ။ လူေတြက facebook၊ my space၊ twitter၊ tagged ေတြကို အသုံးျပဳျပီး အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္လာၾကတဲ့ အခါမွာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အကုန္လုံးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခ်ျပလာၾကတယ္။ အဲသလိုခ်ျပလာတဲ႔အခါမွာ real interaction ေတြျဖစ္လာတယ္၊ အေကာင္းေတြေကာ အဆိုးေတြေကာ ျဖစ္ေစတယ္၊ အဆိုးေတြျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာ တစ္ကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသးလားဆိုတာလည္း စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါၿပီ။

အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ facebook ဆိုတာေပၚေနတာ ငါးနွစ္ေလာက္ရွိပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ မနွစ္က ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္ အေကာင့္ေလးတစ္ခုကို အဲဒီေတာ့မွ ဖြင့္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အေကာင့္ထဲမွာ ေက်ာင္းတုန္းက ရင္းနွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေယာက္သုံးဆယ္ထက္ မပိုတဲ႔ကၽြန္မ၊ သိပ္အေရးႀကီးတဲ႔ သတင္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို သိေစခ်င္တဲ့အခါကလြဲၿပီး အျခားဘာဓာတ္ပုံမွကို မတင္တဲ့ ကၽြန္မလို လူမ်ိဳးေတြသာ မ်ားေနရင္ေတာ့ facebook လဲ စီးပြားေရးက်မွာ အမွန္ပါပဲ။

ကၽြန္မ အျမင္မွာေတာ့ လူသန္းသုံးရာေလာက္သုံးေနတဲ့ facebook မွာ သုံးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမသိတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအခ်က္အလက္ေတြကို ေစ်းကြက္အျမတ္အတြက္ အသုံးခ်ေနတာကိုပါပဲ။ facebook အေနနဲ႔ နာမယ္ႀကီးကြန္ျပဴတာဂိမ္းေတြနဲ႔ quizzes ေတြကို ေဒါင္းလုပ္ခ်တဲ႔ third-party developers ေတြကို facebook သုံးတဲ႔လူေတြရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအခ်က္အလက္ေတြကို ႀကိဳက္သလိုယူခြင့္ေပးထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကိုျပဳျပင္ေပးရန္ ကေနဒါနိုင္ငံသက္ဆိုင္ရာမ်ားက ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ ေနာင္နွစ္ေႏြရာသီအထိ ဒါကိုျပင္ဆင္ေပးရန္ facebook ကို အခ်ိန္ေပးထားတယ္လို႔သိရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ ကိုယ္႔ရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အခ်က္အလက္ေတြကို စီးပြားေရးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားေနရာေတြမွာျဖစ္ျဖစ္ third-party ေတြက အသုံးခ်ေနတာ အေရးမႀကီးနိုင္ေပမယ့္၊ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အခ်က္အလက္ေတြကို ဒီလိုအသုံးျပဳေနတာကို သိပ္မနွစ္သက္လွပါဘူး။ ဒါဟာလည္း လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံယူခ်က္ေပၚမွာ မူတည္ပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိဳ႕က ပြင့္လင္းတယ္။ အခ်ိဳ႕က ပရိုက္ဗိတ္ျဖစ္တတ္တယ္။ သိပ္ပြင့္လင္းရင္လည္း မေကာင္းသလို၊ သိပ္ၿပီးလွ်ိဳ႕၀ွက္လြန္းျခင္းဟာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ သိပ္ပြင့္လင္းလြန္းတဲ႔အခါမွာ ေအာက္ကအျဖစ္မ်ိဳးေလးေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဟုိတစ္ေလာက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ယဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီး အာမခံငွာနမွ ေဒၚလာေငြ ငါးေသာင္း အေလ်ာ္ေတာင္းတယ္။ ယဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ သူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ cashier အျဖစ္ အၾကာႀကီး မတ္တပ္မရပ္နိုင္ေၾကာင္း၊ အရင္တုန္းကလို ေတာင္တက္၊ စက္ဘီးစီး၊ ကခုန္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္နိုင္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ေဒါက္ကလပ္ေကာလိပ္ေက်ာင္းနဲ႕ ဆိုင္မြန္ဖေရဇာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမွာ စာသင္ေနရင္း ထိုင္ေနရင္းမွာ ကိုယ္လက္ေတြ နာလြန္းလို႔ စာေတာင္ မသင္နိုင္ေတာ့ေၾကာင္း စတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ အာမခံငွာနမွ ေငြေတြရေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အာမခံငွာနမွ ေရွ႕ေနေတြက အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ facebook ကို စစ္လိုက္ေတာ့၊ ေတာင္တက္ေနတဲ့ပုံေတြ၊ ကခုန္ေနတဲ့ပုံေတြ၊ စက္ဘီးစီးေနတဲ့ ပုံေတြကို ေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ယဥ္တိုက္မႈတစ္ခုမွာ တစ္ဘက္မွလူ ေသဆုံးသြားတာကို၊ အလြန္အမင္းေနာင္တရ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း တရားရုံးမွာ ထြက္ဆိုျပီး ျပစ္မႈေလ်ာ့ေပါ့ေအာင္ ႀကိဳးစားေပမယ့္၊ သူ႔ရဲ႕ဆုိက္မွာ ယဥ္တိုက္ၿပီး နွစ္ရက္ေလာက္မွာ ပါတီတစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ပါးမူးယစ္ေနတဲ႔ ပုံေတြကို ရဲေတြက ေတြ႔ေတာ့တာပါပဲ။
အခုေနာက္ပိုင္း ရဲေတြ ပုလိပ္ေတြက လူတစ္ေယာက္ကို လိုက္ၿပီဆိုရင္ facebook တို႔ my space တို႔လိုေနရာေတြကိုပါ ေမႊေနွာက္ရွာေဖြတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္း၀င္းေတြရဲ႕ ရဲေတြကလည္း အသက္မျပည္႔ဘဲ အရက္ေသစာေသာက္စားေနလား၊ အျခားတရားမ၀င္တာေတြ လုပ္ေနလားကို ထိုေနရာမ်ိဳးေတြမွာ သြားရွာျပီး ျပစ္မႈထင္ရွားရင္ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း အျပစ္ေပးတတ္ပါတယ္တဲ့။ တိုရန္တိုေကာလိပ္တစ္ခုမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို facebook မွာ ေ၀ဖန္ထားလို႔ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ အျပစ္ေပးခံရဖူးပါတယ္။ facebook မွာ cyber bulling ကိုလဲ ျမင္ေတြ႔ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အုပ္စုဖြဲ႔ျပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို အနိုင္က်င့္တဲ႔ cyber bulling ကေတာ့ အြန္လိုင္းအဖြဲအစည္းေတြတိုင္းမွာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။  ဘေလာဂ္စေဆာက္စဥ္မွာ စီနီယာဘေလာဂါေတြရဲ႕ ဂ်ဴနီယာဘေလာဂါေတြကို (အဲဒီဂ်ဴနီယာဘေလာဂါေတြဟာ သူတို႔ေတြထက္ အသက္အရြယ္ကအစ၊ ပညာကအစ ႀကီးနိုင္ျမင့္နိုင္ပါေသာ္လည္း - ဂါရေတာစ နိ၀ါေတာစ - ျငင္းခ်က္ေတြကိုလက္ကိုင္ထားၿပီး) ပညာျပမႈေလးေတြမွ စတဲ႔ အေသးအမႊားကိစၥေလးေတြကအစ၊ အုပ္စုလိုက္အနုိင္က်င့္လို႔၊ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေပးလို႔ ဘေလာဂ္ပါပိတ္လိုက္ရတဲ႔ ဘေလာဂါေတြကိုလည္း ျမင္ဖူးပါတယ္။ အမည္အတုေတြနဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ေပးမႈေတြဟာလည္း ကြယ္၀ွက္ထားလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၾသဂုတ္လတုန္းက Keeley Houghton ဆိုတဲ႔ အသက္ ၁၈ႏွစ္အရြယ္ ၿဗိတိန္နိုင္ငံက ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ဟာ facebook ေပၚမွာ အတန္းသားတစ္ေယာက္ကို cyber bulling လုပ္မႈနဲ႔ ေထာင္သုံးလ က်သြားပါတယ္။

အာမခံငွာနေတြက ရဲငွာနေတြက လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားမႈေတြနဲ႔ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္မႈေတြကို facebook မွာသြားၿပီး အနံ႔ခံတတ္ၾကသလို၊ လူတစ္ဦးကို အလုပ္ခန္႔ေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း ကုမဏီေတြက facebook တို႔ my space တို႔မွ တဆင့္ ခန္႔မည္႔သူကို ေလ႔လာတယ္လို႔လဲ သိရပါတယ္။ ထိုနည္းတူပဲ အလုပ္ျဖဳတ္ခ်င္လို႔ အေၾကာင္းရွာေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း ထုိေနရာေတြမွာ သြားၿပီးေမႊေႏွာက္တတ္ၾကပါတယ္။

“ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြဟာ မိမိရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေ၀မွ်တဲ႔အခါမွာ ႏွစ္ခါစဥ္းစားၿပီးမွ ေ၀မွ်သင့္တယ္” လို႔ Canada နိုင္ငံရဲ႕ privacy commissioner ျဖစ္တဲ႔ Jennifer Stoddart က privacy-sector privacy law နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပါလီမန္မွာ annual report မွတဆင့္ ကေနဒါနိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ားကို ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ တိုက္တြန္းသြားပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြကို အမ်ားနဲ႔ေ၀မွ်ပုံေတြကို မိဘေတြအတြက္ မယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ရတယ္၊ အဘိုးအဘြားေတြအတြက္ေတာ့ မေတြး၀ံ႔ေလာက္စရာ၊ စဥ္းကိုမစဥ္းစားရဲစရာ ျဖစ္ရတယ္လို႔ သူမ ကဆက္ေျပာပါတယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါမွာ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ စိတ္ထဲရွိသလို ျပဳမႈက်င့္ႀကံတာေတြဟာ အသက္ႀကီးလာတဲ႔အခါမွာ အရွက္ရစရာေတြ ျဖစ္ရတယ္လို႔လည္း သူမက ဆိုပါတယ္။

ကိုယ္က မမွန္တာလုပ္မထားရင္ စိုးရိမ္စရာဘာမွ မရွိေပမယ့္လည္း၊ ကိုယ္ဘယ္လိုလူလဲဆုိတာကို ဓာတ္ပုံမ်ားမ်ားၾကည့္စရာမလိုပါဘူး၊ တစ္ပုံနွစ္ပုံေလာက္ၾကည့္တာနဲ႔ကို သိနိုင္ပါတယ္။ facebook မွာသြားလိုက္ရင္ အခ်ိဳ႕ေတြက ရႈခင္းေလးေတြပဲတင္တယ္၊ အခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ မိသားစုပုံေတြတင္တယ္၊ အခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြစားေနတာ၊ ပါတီပြဲေတြဆင္ႏႊဲေနတာေတြကိုတင္တယ္၊ အခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့လဲ မားစီးဒီးေတြ၊ ဘီအမ္ဒဗလ်ဴေတြ၊ အိမ္ႀကီးေတြ၊ ပိုင္ဆိုင္မႈမွန္သမွ်ျဖစ္တဲ႔ ေခြး၊ေၾကာင္၊ၾကက္၊၀က္၊ ႏြား၊ တစ္တီတူးကအစ တင္တယ္။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ သူနဲ႔တြဲရိုက္တာေတြတင္တယ္။ အဲ…. အဆင္မေျပလို႔ကြဲေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္.. ေနာက္တစ္ေယာက္…. ဒီလိုနဲ႔.. အလြန္ရည္းစားမ်ားသူ ျဖစ္ပါပေကာ။ အခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့လည္း ေသာက္စားမူးယစ္ေနတာေတြ တင္တယ္။ တင္လိုက္တိုင္း အၿမဲ ေဆးလိပ္မီးခိုးတလူလူနဲ႔ ေသာက္စားမူးယစ္တဲ႔ ပုံေတြတင္မိရင္၊ အျပင္မွာ ကိုယ္က အၿမဲတမ္းမူးယစ္ေပ်ာ္ပါး မေနေသာ္လည္း ဓာတ္ပုံေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုတံဆိပ္ကပ္သြားနိုင္တယ္။ “ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ပဲ…တင္ခ်င္တာတင္မယ္၊ မေက်နပ္လည္းဘာအေရးလဲ” လို႔ ဆိုနိုင္ေပမယ့္လည္း၊ ၾကားဖူးတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲကလို “ေလာကႀကီးကိုအရြဲတိုက္ရင္ မင္းဘဲဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္” ဆိုသလို ျဖစ္မွာစိုးပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ အလုပ္ရွင္က ၀င္ေမႊလို႔ စိတ္အခန္႔မသင့္တာေတြ႔သြားရင္ အလုပ္ကိုင္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုကို လက္လြတ္သြားေစနိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိၿပီးသူေတြ အေနနဲ႔လည္း မိမိ အေၾကာင္းခေရေစ႔တြင္းက်ကို အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ အလုပ္ရွင္ေတြက ျမင္ေနရလို႔၊ သူတို႔စိတ္အခန္႔မသင့္တာနဲ႔ႀကဳံလို႔ အလုပ္ျဖဳတ္ခံရသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပရုိဖက္ရွင္နယ္ေက်ာင္းေတြကို ၀င္ရရန္ အခြင့္အလမ္းေတြ ဆုံးရႈံးရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ မိမိအေၾကာင္းေတြ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီးေ၀မွ်မိရင္လည္း မိမိရဲ႕ identity ကို ခုိးယူအသုံးခ်မည့္သူေတြကလည္း အၿမဲတမ္း ေစာင့္ၾကည့္ေနတာကို သတိျပဳေစလိုပါတယ္။

ဆက္ပါမယ္…..

pictures taken from www.valuemyhouse.com

 အိမ့္ခ်မ္းေျမ့

Labels: ေဆာင္းပါး

ကၽြန္မ သတိရလို႕ ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကတၱီပါခင္းေပၚမွာ ကၽြန္မကို တျမတ္တနိုးတင္ထားၾကတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလုံးမွာလဲ မီးေတြက ထိန္ထိန္ညီးေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ေပၚကိုလဲ ေခါင္မိုးကေန မီးျဖဴေတြလင္းေနေအာင္ ထိုးထားတယ္။ မွန္ေတြအကန္႕လိုက္ကာထားတဲ႕ အျခားေသာ အခန္းေတြထဲမွာလဲ ….

ကၽြန္မေလ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္လွတယ္လို႕ တစ္ခါမွ မေျပာခဲ႕ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ လူေတြက ကၽြန္မကို သိပ္လွတယ္လို႕ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္သူေတြရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဆိုတာ အေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပသြားတတ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ၾကီးျမတ္ခမ္းနားတဲ႕ အလွအပေအာက္မွာ က်ရႈံးသြားၾကတဲ႕ သူေတြဆိုတာ ေရတြက္လို႕ မရေတာ႕ဘူး။ ကၽြန္မကို ပိုင္ဆိုင္လိုၾကတယ္။ ရူးသြပ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မေၾကာင္႕ ရန္ပြဲေတြျဖစ္ဖူးတယ္။ အသက္စြန္႔သြားရတဲ႕ သူေတြေတာင္ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မကို ရူးသြပ္ၾကမယ္ဆိုလဲ ရူးသြပ္ေလာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အသားအရည္ဟာ ျဖဴ၀င္းေနတယ္။ ေသြးဆုတ္ေနတဲ႕ ျဖဴျဖဴၾကီးမ်ိဳးေတာ႕ မဟုတ္ဘူးရွင္႕။ ပန္းေသြးေရာင္ ဒါမွမဟုတ္ ေရႊေရာင္လႊမ္းလို႕ ၾကည္႕တိုင္းယဥ္တဲ႕ အလွမိ်ဳး။ နန္းေတာ္ခုနွစ္ေဆာင္ မီးမထြန္းဘဲ လင္းတဲ႕ အလွမ်ိဳးဆိုသလိုပါပဲ။

တစ္ကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မက ဟိုးရြာငယ္ေလးတစ္ရြာက ေရာက္ရွိလာတာပါ။ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခု၊ ကၽြန္မေနတဲ႕ ရြာေလးနဲ႕ မနီးမေ၀း ေရစပ္နားက ေက်ာက္တုန္းနားမွာ ကၽြန္မ ရွိေနစဥ္ တစ္ရက္ေပါ႕။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေသနတ္ကိုင္လူတစ္စုက ဒူးေလာက္နက္တဲ႕ ေရေနာက္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ ကေလးတစ္အုပ္စုကို စူးစူးရြားရြားမ်က္လုံးေတြနဲ႕ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကတယ္။ ကေလးေတြဟာ အစာအဟာရခ်ိဳ႕တဲ႕ေနမွန္းသိပ္သိသာေနတယ္။ ဒူးေခါင္းနဲ႕ တံေတာင္ဆစ္မွာ အရိုးေတြေငါထြက္ေနတာကို အေ၀းကေန ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ပိန္လိန္ေနၾကတယ္။ ေနပူခံေနရတဲ႕ ေက်ာျပင္မွာ အ၀တ္ဗလာမို႕ ေနေလာင္ထားတဲ႕ အသားေတြဟာ မီးေသြးခဲက အဘ ေခၚရေလာက္ေအာင္ မဲမဲေမွာင္ေနတယ္။ သူတို႕ေတြဟာ ထမင္းဖုိး၊ ဟင္းဖိုး၊ ေက်ာင္းဖုိး၊ စာအုပ္ဖိုး၊ အတြက္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ႕ ဒီကမ္းမွာ လာလာျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ သက္ၾကီးရြယ္အို မိဘေတြ၊ ေျခလက္မရွိၾကတဲ႕ မိဘေတြကို အလုပ္လုပ္ေကၽြးၾကရတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြက အနာေတြဟာ ေရမွာနူးျပီး ပုပ္ပြမတတ္လဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကၽြန္မ ေက်ာက္တုန္းေတြနားမွာ ပုန္းေအာင္ေနတုန္း ျဖဳန္းဆို ကေလးတစ္ဦးကို ေသနတ္ကိုင္ လူတစ္စုက ဆြဲေခၚသြားတာကို ေတြ႕လိုက္ေတာ႕ က်မ ထိတ္ထိတ္လန္႕လန္႕နဲ႕ အသံမထြက္နိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ေသနတ္ကိုင္လူတစ္ဦးက အဲဒီကေလးရဲ႕ ပါးစပ္ကို အတင္းဆြဲဟျပီး ပါးစပ္ထဲကို လက္နဲ႕ နိႈက္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕ အရာတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕.. ျပီးေတာ႕ .. အဲဒီကေလးကို အနားက သစ္တုံးတစ္တုံးနားကိုေခၚသြားျပီး ကေလးရဲ႕ လက္နွစ္ဖက္လုံးကို အနားက ဓါးတစ္လက္နဲ႕ ျဖတ္ပစ္လိုက္တာကို ကၽြန္မေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာက္တုံးေတြၾကားက ရြံေတြထဲ ျမဳပ္လုမတတ္ ပုန္းခိုေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ အသားေတြကေတာ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေတာ႕တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မအတြက္ ဒါမ်ိဳးျမင္ကြင္းေတြကို ျမင္ေနၾကမို႕ သိပ္ေတာ႕ မဆန္းေတာ႕ပါဘူး။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ကလဲ ဒီကေလးေတြကို ဘယ္လိုမွ မကူညီနိုင္ဘူးေလ။ ဒီအတုိင္း ျငိမ္ျပီးၾကည္႕ေနၾကရတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မဟာ သိပ္မာ တဲ႕ သူပါ။ ကၽြန္မတို႕ ညီအစ္မေတြကို ကမၻာေပၚမွာ အမာဆုံးေတြလို႕လဲ တင္စားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႕ဟာ ၾကယ္တံခြန္ေတြ ေျမေပၚအရွိန္နဲ႕ သက္ဆင္းလာျပီး၊ ျပင္းထန္စြာ ေပါက္ကြဲမႈေတြေအာက္မွာ၊ မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲမႈေတြၾကားမွာ၊ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာၾကလို႕ ဆိုျပီး အထင္ၾကီးေလးစားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ႕လဲ ကၽြန္မတို႕ အလွေအာက္မွာ ရႈးသြပ္ျပီး ရန္ပြဲေတြ၊ လူသတ္ပြဲေတြ ျဖစ္ၾကလို႕ ကၽြန္မတို႕ကို ေသြးစြန္းသူမ်ားလို႕ တင္စားၾကတယ္။ အဲသလို ကၽြန္မတို႕ကို အထင္ၾကီးၾက၊ ရႈးသြပ္ၾကတဲ႕အတြက္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေနွာင္လို႕ ေရာင္းစားဖို႕လဲ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကို ေရာင္းစားျပီး ရတဲ႕ေငြေတြဟာ စစ္ပြဲေတြတြက္ လက္နက္ေတြ၀ယ္ၾကတဲ႕အခါ၊ မူးယစ္ထုံထိုင္းေစတဲ႕ ေဆး၀ါးေတြ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ႕အခါေတြမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးခ်လာၾကတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေျမက ဒီရြာငယ္ေလးက ဆိုေပမယ္႕လဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြက ကမၻာအနွံ႕အျပားမွာရွိတယ္။ ကေနဒါ၊ အင္းဒီယား၊ ရုရွား၊ ဘရာဇီး၊ ၾသစေတးလ် နိုင္ငံေတြမွာ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႕လဲ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ က်မအမ်ိဳး ၈၀ ရာခိုင္းနႈန္း ကေတာ႕ အေမရိကန္နိုင္ငံမွာပဲ အေျခခ်လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ေနထိုင္ခြင္႕ရွိမရွိကိုေတာ႕ ၾသဇာၾကီးတဲ႕ စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြက ဆုံးျဖတ္ေပးပါတယ္။ ၂၀၀၁ခုနွစ္မွာေတာ႕ အေမရိကန္ သမၼတ ကလင္တန္က စီရာလီအိုနီ (Sierra Leone) မွာေနတဲ႕ ကၽြန္မ အမ်ိဳးေတြကို ျပည္၀င္ခြင္႕ပိတ္လိုက္တယ္။ ၂၀၀၁ ေမလ မွာ တစ္ခါ သမၼတ ဘြတ္ရွ္က လိုင္ေဘးရီးယား (Liberia) က အမ်ိဳးေတြကို ျပည္၀င္ခြင္႕ တစ္ခါ ပိတ္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ကေနဒါနိုင္ငံကေတာ႕ ဥပေဒေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်ျပီး ကၽြန္မတို႕ကို ျပည္၀င္ခြင္႕ေတြ ၁၉၈၆ ခုနွစ္က စျပီး ၾကပ္မတ္ထားျပီး ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မ အေတြးလြန္ေနတုန္း ေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႕ ေျခသံတရွပ္ရွပ္က ကၽြန္မ အနားကို နီးကပ္လာတာကို ၾကားေနရပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ မာတယ္ေျပာေျပာ ကၽြန္မကို ဖမ္းဆြဲဖို႕ လွမ္းလိုက္တဲ႕ လက္ကိုျမင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ မ်က္စိေတြျပာေ၀ျပီး ေလာကၾကီးတစ္ခုလုံး အေမွာင္ဖုံးသြားပါေတာ႕တယ္။

*****

ကၽြန္မ သတိရလို႕ ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကတၱီပါခင္းေပၚမွာ ကၽြန္မကို တျမတ္တနိုးတင္ထားၾကတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလုံးမွာလဲ မီးေတြက ထိန္ထိန္ညီးေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ေပၚကိုလဲ ေခါင္မိုးကေန မီးျဖဴေတြလင္းေနေအာင္ ထိုးထားတယ္။ မွန္ေတြအကန္႕လိုက္ကာထားတဲ႕ အျခားေသာ အခန္းေတြထဲမွာလဲ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မေတြ၊ ညီမေတြကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သူတို႕ကိုယ္ေတြမွာလဲ ေရႊ၀ါ၊ ေရႊျဖဴ၊ ပလက္တီနမ္၊ ေငြ၊ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ဥႆဖ်ား စတဲ႕ အဖိုးတန္တြင္းထြက္ေတြနဲ႕ အေရာင္ေတြဟပ္လို႕ ပ်ိဳးပ်ိဳးပ်က္ပ်က္ မ်က္စိလက္စရာ။ ကၽြန္မလဲ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီး တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးလို႕ ဟိုေငးဒီေငး ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ ေငးေနတုန္း၊ ကၽြန္မအနားကို စုံတြဲတစ္တြဲေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မကိုၾကည္႕လိုက္တဲ႕ သူမ မ်က္နွာကေတာ႕ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ပုံမရ။

“ဘာျဖစ္လို႕လဲ၊ မၾကိဳက္ဖူးလား”
အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးကို ေမးလိုက္တယ္။
“ဟင္႕ မၾကိဳက္ပါဘူး၊ ကိုကိုကလဲ သူမ်ားတို႕ နွစ္ပတ္လည္ မဂၤလာပြဲလက္ေဆာင္အတြက္ ဒီလို စိန္ေသးေသးေလး ေပးမွာမ်ား သူမ်ားက ဘယ္လိုေပ်ာ္နိုင္မွာလဲ။ carat ကလဲနိမ္႕, cutting ကလဲမေကာင္း, colorကလဲမလွ, clarity ကိုလဲၾကည္႕ပါဦး ကိုကိုရဲ႕ ”

“ဟြန္း.. ဒီမိန္းမေတာ႕… ”

ပ်စ္ပ်စ္နွစ္နွစ္ေျပာျပီး တစ္ျခားဘက္ထြက္သြားတဲ႕ ထိုမိန္းမေက်ာျပင္ကို ၾကည္႕ျပီး စိတ္ထဲကေန ျမင္ျပင္းကတ္ကတ္နွင္႕ ကၽြန္မ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မရင္ေတြေလးေနတယ္။ ကၽြန္မ ဘ၀ ဘာဆက္ျဖစ္မည္မသိ။ ကၽြန္မ ဘ၀ကို ထားလိုက္ပါေတာ႕။ ရြာမွာက်န္ခဲ႕သည္႕ ကေလးေတြရဲ႕ဘ၀။ အနာပလပြ၊ ဒူးေခါင္းမွာ အရိုးေငါေငါနွင္႕ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္မစားရ၊ အသက္ကိုဖက္နဲ႕ထုပ္ထားရတဲ႕ ကေလးေတြ။ စိန္တုန္းေလး ပါးစပ္ထဲခိုးထည္႕မိသည္နွင္႕ လက္ေတြ၊ ေျခေတြျဖတ္ခံရမယ္႕ ကေလးေတြ။ သူတို႕ေလးေတြကို ဘယ္သူကူမလဲ။ သူတို႕ကို ဘယ္သူကယ္မလဲ။

*****

ဒီပိုစ္ေလးက မြန္ တက္ဂ္လို႕ ေရးျဖစ္တဲ႕ ပိုစ္ေလးပါ။ တစ္ပတ္အတြင္းေရးရင္ စိတ္ကူးယဥ္တာျဖစ္လာမယ္လို႕ သူက ဆုိပါတယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းေရးလိုက္ပါတယ္။ စိန္လက္စြပ္ၾကီး အၾကီးၾကီးတစ္ကြင္းရခ်င္တဲ႕ စိတ္ကူးမဟုတ္ပါ။ ေသြးေရာင္ေတြလႊမ္းတဲ႕စိန္ေတြ၊ ဖားကန္႕လိုေနရာက ေသြးေရာင္ေတြလႊမ္းတဲ႕ ေက်ာက္ေတြ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားမႈေတြ၊ ပေပ်ာက္ပါေစလို႕ စိတ္ကူးယဥ္တဲ႕ အေတြးတစ္ခုလို႕ပဲ သတ္မွတ္ေပးနိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

ဒီလို စိတ္ေျပာင္းရုပ္လႊဲ ပို္စ္ေလးေတြ ကၽြန္မ ဟိုတုန္းကလဲ ေရးဖူးပါတယ္။

ေရဆန္ငါး (သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္းမွာ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၁၀၀၆မွာ ပါဖူးတဲ႕ ၀တၳဳတို)

နဲ႕

မ်က္၀န္းညိဳမ (ခ်ိဳးလင္းျပာ မဂၢဇင္းမွာ မတ္လ၊ ၁၀၀၈မွာ ပါဖူးတဲ႕ ၀တၳဳတို)

တို႕ကို ဖတ္ရႈနိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

ဒီလိုေသြးေရာင္လႊမ္းတဲ႕ စိန္ေတြတင္သာမက၊ ေသြးေရာင္လႊမ္းတဲ႕ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကား၊ ျမတ္နိုး၀ယ္ယူမႈေတြ မလုပ္ခင္ ဒီဆိုက္ဒ္ (stop blood diamonds)ေလးကို လူေတြၾကည္႕ျပီး ဆိုင္ရွင္ေတြကိုလဲ ေမးခြန္းထုတ္နိုင္ၾကပါေစ….

www.ainchannmyay.com

Labels:

Labels:

အဲဒီေန႕က ယုဇနပင္ကိုင္းေတြကိုျဖတ္လို႕ ေနေရာင္က စူးစူးရွရွ ထိုးေဖာက္လာေနသည္။
ယုဇနပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ ငွက္တစ္ေကာင္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေတးဆိုေနသည္္။
ယုဇနပင္ေပၚက သစ္ကိုင္းစ တစ္စ ကန္ေဘးက ေရကန္ထဲကို ေဖာက္ဆို ျပဳတ္က်သြားသည္္။ ယုဇနပင္ေအာက္က သူမထိုင္ေနတဲ႕ ခုံတန္းနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သူမလိုပဲ သစ္ရိပ္ခုိသူတစ္ေယာက္ကို ဟိုေန႕ေတြကသုန္သုန္မႈန္မႈန္ပုံစံအတိုင္း ေတြ႕ရသည္္။ ဆံပင္က ရွည္ရွည္၊ ပုဆိုးက ဘိုသီဘတ္သီနွင္႕ လြယ္အိတ္ေဟာင္းတစ္လုံးကို ျဖစ္ကတတ္ဆန္းလြယ္ထားသည္။ ေနေရာင္က သူ႕မ်က္နွာေပၚကို တည္႕တည္႕ၾကီး ထိုးက်ေနတာ မဟုတ္ပါပဲနဲ႕ မ်က္နွာကို အစြမ္းကုန္ရႈံ႕မဲ႕ထားတာကို ၾကည္႕ျပီး သူမ တဘက္လွည္႕ ျပဳံးလိုက္မိသည္္။

အေ၀းမွာ လိုင္းကားတစ္စီးက ေျဖးညွင္းစြာေမာင္းနွင္လာသည္္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ျပီး ထိုင္ေနရာမွ ေလးတြဲ႕စြာ ထလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ စလင္းဘက္အိပ္ကို လက္နွင္႕ကိုင္ရင္း ကားေပၚတက္ဖုိ႕ ဟန္ျပင္လိုက္သည္္။ ကားနံပါတ္ကို လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္္။ နံပါတ္က မႈန္မႈန္၀ါး၀ါးနွင္႕ သိပ္ေတာ႕မျမင္ရ။ နံပါတ္ ဂ လား သုညလား သိပ္ေတာ႕မသဲကြဲ။ ရွစ္နွစ္မဆုံးတာေတာ႕ ေသခ်ာေလာက္သည္ဟု တြက္ျပီး ကားေပၚတက္ဖုိ႕ တိုင္ေလးနားမွာ သြားရပ္လိုက္သည္္။

“ဒီမွာ.. ဒီမွာ”
“ရွင္…”
“ခင္ဗ်ားစာအုပ္ထဲက ျပဳတ္က်လာတာ”
သူ႕လက္ထဲမွာ သူမ အျမတ္တနိုးသိမ္းထားတဲ႕ မာသာထရီစာရဲ႕ ပုံေလး။
“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ႕ ေက်းဇူးပါရွင္”
သူ႕လက္ထဲမွာ မာသာထရီစာ ပုံေလးကို လွမ္းယူျပီး ဆိုက္လာတဲ႕ ကားရဲ႕ နံပါတ္ကို ထပ္ၾကည္႕လိုက္သည္။
“ဟင္၊ ကားနံပါတ္က ဂ နဲ႕ဆုံးေနတယ္”
ကားလုိင္စင္နံပါတ္က ဂ နွင္႕ဆုံးေနသည္မို႕ သူမ နႈတ္က လႊတ္ကနဲ႕ မသိမသာ ထြက္သြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ေနာက္ျပန္လွည္႕ျပီး ထိုင္ခုံမွာ ျပန္ထုိင္လိုက္သည္။

သူက နားမလည္သလိုၾကည္႕ျပီး ကားေပၚသို႕ ေစြ႕ကနဲတက္သြားသည္။ ျပီးေတာ႕ ကားျပဴတင္းေပါက္မွ သုန္မႈန္ေနေသာမ်က္နွာနွင္႕ သူမကို လွမ္းၾကည္႕ရင္းပါသြားသည္။

******

သူမဖတ္ေနေသာ စာအုပ္ေပၚကို ယုဇနရြက္တစ္ရြက္က က်လာသည္။ ညေနခင္း ေနေရာင္နုနုေအာက္မွာ ကားဂိတ္နားက ျမက္ေျခာက္ေတြ ပိုေျခာက္ေနသေယာင္။ ေန႕လည္ခင္းက အလုပ္မ်ား၍ ေန႕လည္စာလြတ္သြားသည္မို႕ ဗိုက္က ခပ္တိုးတိုးအသံျပဳေနသည္။ ခုံတန္းတစ္ဖက္စြန္းတြင္ ထိုင္ျပီး အားလူေၾကာ္ကို စိမ္ေျပနေျပ ၀ါးေနေသာ ကိုသုန္မႈန္ၾကည္႕ျပီး အလိုက္မသိတတ္ေလျခင္းဟု စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိသည္။

လမ္းမေပၚက ကားေတြၾကဲသြားေတာ႕ ယုဇနရြက္ေလတိုးသံနွင္႕ အတူ သူမဗိုက္ထဲက ျမည္သံက တစ္ျပိဳက္နက္ထြက္လာသည္။ မ်က္နွာျပင္တစ္ခုလုံး ထူပူသြားျပီး စာအုပ္ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနသလိုနွင္႕ ေခါင္းကို ပိုငုံ႕ထားလိုက္သည္။

“ခင္ဗ်ား က်ဳပ္အာလူးေၾကာ္ စားလိုက္”
“ရွင္”
သူက လက္ထဲက အာလူးေၾကာ္ထုတ္ကို ခုံတန္းတဖက္မွေနျပီး လွမ္းေပးေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကားကလာေနသည္။ နဂိုထဲက ရွက္ေနသည္႕စိတ္နွင္႕ မစားေတာ႕ဘူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟု ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ခြန္းတုံ႕ျပန္ဖို႕ နႈတ္ကိုျပင္ရုံရွိေသးသည္… ကုိသုန္မႈန္က..
“အာလူးေၾကာ္ ေကၽြးေနတာဗ်၊ ခင္ဗ်ားဗိုက္က တဂြီဂြီနဲ႕ ေဘးကလူက စားရတာျမိဳမက်ဘူး”
“ဘာရွင္႕၊ ရွင္ေတာ္ေတာ္ေလးကို… ဟင္း”
ေဒါသေတြကို ျမိဳသိပ္ျပီး ဆိုက္လာတဲ႕ ကားေပၚကို အရင္ေန႕ေတြကလို နံပါတ္မၾကည္႕ေတာ႕ပဲ သူမ တက္သြားလိုက္သည္။

******

“မေန႕က ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို စိတ္ဆိုးျပီး ေရွ႕မၾကည္႕ေနာက္မၾကည္႕ တက္သြားတဲ႕ ကားက နံပါတ္ ဂ နဲ႕ဆုံးေနတယ္”
သူ႕စကားကို ခြန္းတုံ႕မျပန္ပဲ စာအုပ္ထဲ အၾကည္႕ေတြပို႕ထားသည္။
“ခင္ဗ်ား ရန္လဲ မေတြ႕တတ္ဘူးေနာ္”
ေနာက္ေန႕ေတြ တျခားမွတ္တိုင္မွ ေျပာင္းစီးမည္ဟု စဥ္းစားေနမိသည္။
“က်ဳပ္ကို စကားမေျပာခ်င္ဘူးလား”
“ဒီမွာ စာဖတ္ေနတယ္ရွင္႕”
ဖတ္ေနသည္႕ စာအုပ္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပိတ္ပစ္လိုက္ျပီး သူ႕မ်က္လုံးထဲကို စူးရဲစြာၾကည္႕ျပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ေအာ္.. ဖတ္ပါခင္ဗ်ာ”
သူ ယုဇနပင္ကို ေမာ႕ၾကည္႕ျပီး ျငိမ္သက္ေနသည္။ ေလအေ၀ွ႕မွာ သူ႕ဆံပင္ေတြ ၀ဲက်သြားသည္။ သုန္မႈန္ေနက် မ်က္နွာက ဒီေန႕ ထူးထူးျခားျခား ၀မ္းနည္း ေနသေယာင္။
“ဟုတ္တယ္.. ကၽြန္မ နဲ႕ နံပါတ္ ဂ ေတြနဲ႕က တနည္းတဖုံ ပတ္သက္ေနတတ္တယ္”
အနည္းငယ္အားနာသြားသည္႕ စိတ္နွင္႕ စကားျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“က်ဳပ္ရိပ္မိပါတယ္္၊ ခင္ဗ်ားေၾကာက္လဲေၾကာက္တယ္မဟုတ္လား”
“ေၾကာက္တယ္ရယ္လို႕လဲ မဟုတ္ပါဘူးေလ”

******
သည္လိုနွင္႕ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ယုဇနပင္ေအာက္မွာ မာသာထရီစာ၊ ဇိုဖီယာရိႈလ္း၊ ဗူးဗြား၊ အက္ရွ္ဗယ္ရီ၊ တဂိုး၊ သာကရီ တို႕ ျငိမ္႕ျငမ္႕ေလး သက္၀င္လႈပ္ရွား တတ္လာသည္။ လမ္းမေပၚမွာ ဂ နွင္႕ဆုံးေသာ ကားမ်ား တစ္စင္းျပီး တစ္စင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကသည္။ ယုဇနပင္ေအာက္မွာ မာသာထရီစာ၊ ဇိုဖီယာရိႈလ္း၊ တဂိုး၊ သာကရီတို႕ကေတာ႕ စကားလက္ဆုံၾကျမဲ။

“က်ဳပ္ ကို ခင္ဗ်ားအိမ္ကို ေကာ္ဖီေလးဘာေလး ေခၚတိုက္ပါလား”
“အဟြန္း” နႈတ္ခမ္းကို ေစ႕ျပီး အသံထြက္ရုံ ရယ္လိုက္မိသည္။
“ခင္ဗ်ားဟာ ေတာ္ေတာ္ ေသြးေအးထုံေပတဲ႕ မိန္းမပဲ”
“ေရေရရာရာ ဘာမွ မသိပဲ ထင္ေၾကးေတြနဲ႕ လူေတြကို တံဆိပ္တပ္တတ္တဲ႕ သူေတြထဲမွာ ရွင္ပါလိမ္႕မယ္လို႕ မထင္ခဲ႕မိဘူးရွင္႕”
ရႊန္းလဲ႕ေတာက္ပေနေသာ၊ အံ႕ၾသေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနွင္႕ သူမကို စိုက္ၾကည္႕ေနသည္။
“မထင္ရဘူး၊ ခင္ဗ်ား စြာတတ္လိမ္႕မယ္လို႕”
သူ သတိလက္လြတ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“သိပ္မခက္ပါဘူး”
“ဟာ.. ဟားဟားဟား”
ဘယ္တုန္းကမွ မျပဳံးေသာ ကိုသုန္မႈန္႕နႈတ္ခမ္းမ်ားကို အံ႕ၾသစြာ သူမ ေငးၾကည္႕ေနသည္။

******
တစ္ေန႕ေသာအခါ.. ယုဇနပင္နားတ၀ိုက္မွာ အသံေတြ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားသည္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈက သက္တမ္းျမင္႕လာခဲ႕သည္။ ယုဇနပင္က တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနမႈကို သည္းမခံနိုင္ေတာ႕သလို တစ္ခါတစ္ရံ ငိုေၾကြးတတ္သည္။ ရက္ေတြၾကာလွသည္နွင္႕အမွ် ေနေရာင္ျခည္ေတြက ပိုမိုျပင္းျပစြာ ေတာက္ေလာင္လာေနသည္။ ယုဇနပင္လဲ ညိဳးေလ်ာ္ေျခာက္ေသြ႕လာေနသည္။ မာသာထရီစာကေတာ႕ သူမ ကို ျပဳံးၾကည္႕ျမဲ။ နံပါတ္ ဂ ကားမ်ားကလည္း တစ္စင္းျပီးတစ္စင္း ေက်ာ္ျဖတ္သြားေနဆဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ လက္ထဲက မာသာထရီစာ ပုံေလးကို ေခါက္ရိုးမက်ိဳးေအာင္ ညွင္သာစြာလိပ္လိုက္ျပီး ယုဇနပင္စည္က အေခါင္းေပါက္ေလး တစ္ခုထဲကို ထိုးထဲ႕ထားလိုက္သည္။

ထိုေန႕ကေတာ႕ ယုဇနပင္၏ ေက်ာဘက္ျခမ္းမွာ ပင္စည္ကိုမွီရင္း သူမ ရပ္ေနသည္။ ခုံတန္းေလးေပၚက ရယ္သံလြင္လြင္ေလးနွင္႕ တီးတိုး စကားသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။
“ဟယ္.. ကိုကို၊ ၾကည္႕လိုက္စမ္း.. ပင္စည္ထဲမွာဘာလဲ”
“ဘယ္မွာလဲ.”
“ဟိုမွာေလ.. အေခါင္းေပါက္ေလးထဲမွာ”
“…..”
“ဟင္… ဒါဘယ္သူ႕ပုံလဲဟင္ ကိုကို”
“မသိပါဘူးကြာ.. မယ္သီလရွင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္မွာေပါ႕”
“ဘယ္သူထားထားတာလဲမသိဘူးေနာ္”
“မသိဘူး၊ ကိုယ္ စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ကားလာေနျပီ သြားရေအာင္ေနာ္.. ခ်စ္”
“ကိုကို.. ကိုကို အရင္ကေျပာေတာ႕ နံပါတ္ ဂ ေတြနဲ႕ ဆုံးတဲ႕ ကားမစီးဘူးဆို”
“အင္း.. အခု စီးတယ္ေလ.. သြားၾကရေအာင္.. အခ်စ္ေက်ာင္းခ်ိန္နီးေနျပီမဟုတ္လား”

နံပါတ္ ဂ နွင္႕ဆုံးေသာ ကားက တအိအိနွင္႕ ထြက္ခြာသြားသည္။
ခုံတန္းေလးေပၚမွာ ျပဳံးေနေသာ၊ ေၾကမြေနေသာ၊ မာသာထရီစာ ပုံေလးက ျငိမ္သက္စြာလွဲေလ်ာင္းေနသည္။
သူမ ျမတ္နိုးစြာေကာက္ယူရင္း ရင္ခြင္မွာေပြ႕ထားလိုက္ပါေတာ႕သည္။

Labels: ၀တၳဳ

Labels: ၀တၳဳ

ေခ်ာင္းေလးက ေနရီရီေအာက္မွာ တလက္လက္ေတာက္ပေနသည္။ ျမက္ပင္ရိုင္းေတြကေလအေ၀ွ႕မွာ လြန္႕လူးေနသည္။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေတာဘဲေလးေတြ ညစာရွာေနၾကသည္။ ေခ်ာင္းထိပ္ ျမက္ခင္းစပ္မွာ ထိုင္ရင္း ပင္လယ္၀ဘက္ကို ေမွ်ာ္ေငးေနမိၾကသည္။

“ပုံေျပာျပမယ္”
“အင္း.. ေျပာ”

“တစ္ခါကတဲ႕.. သစ္ပင္တစ္ပင္နဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ႕၊ သစ္ပင္က ေကာင္ေလးကို အရမ္းခ်စ္တယ္တဲ႕၊ ေကာင္ေလးက ေန႕စဥ္ သစ္ပင္ေအာက္ကိုလာ၊ သစ္ရြက္ေတြကိုစု၊ သရဖူေလးလုပ္ျပီး ေတာရဲ႕ဘုရင္လုပ္တမ္းကစားတယ္တဲ႕၊ သစ္ကိုင္းေတြေပၚကို တက္၊ ဟိုလႊဲဒီလႊဲ ကစား၊ ျပီးလို႕ေမာရင္ သစ္ရိပ္မွာ အိပ္တယ္တဲ႕၊ ေကာင္ေလးက သစ္ပင္ကို အရမ္းခ်စ္တာေပါ႕။ ဒါကိုသိေတာ႕ သစ္ပင္ကလဲ ေပ်ာ္တယ္၊

ဒီလိုနဲ႕ ေကာင္ေလးက အသက္ၾကီးလာတယ္။ သစ္ပင္ဆီကိုလဲ သိပ္မလာေတာ႕ဘူး၊ သစ္ပင္က အထီးက်န္ဆန္လာတာေပါ႕၊ တေန႕က်ေတာ႕ ေကာင္ေလးက သစ္ပင္ဆီလာတယ္။ သစ္ပင္က ေကာင္ေလးကို ေျပာတယ္.. “ငါ႕သစ္ကိုင္းေတြေပၚကိုတက္၊ ငယ္ငယ္ကလို ကစားပါဦး၊ သစ္ရြက္ေလးေတြနဲ႕ သရဖူလုပ္ပါဦး၊ ငါ႕အသီးေတြကို စားပါဦး”လို႕။ ေကာင္ေလးကျပန္ေျပာတယ္၊ သစ္ပင္ေပၚတက္ဖို႕ ကိုယ္လုံးၾကီးက သိပ္ၾကီးေနျပီ၊ ငါလိုခ်င္တာ ပစၥည္းဥစၥာေတြ၊ ေငြလိုခ်င္တယ္၊ ပစၥည္းေတြအဲဒီေငြနဲ႕ ၀ယ္ခ်င္တယ္၊ ေငြေပးပါ လို႕ေျပာတယ္။ သစ္ပင္က ငါ႕မွာေငြေတာ႕မရွိဘူး သစ္သီးေတြေတာ႕ရွိတယ္၊ လုိသေလာက္ခူးေရာင္းျပီး ေငြရွာပါလို႕ ေျပာတယ္..။ ေကာင္ေလးက ပန္းသီးေတြခူးျပီး ျမိဳ႕ေပၚတက္ေရာင္းဖို႕ ထြက္သြားတယ္တဲ႕။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာထိ ျပန္မလာဘူး။ သစ္ပင္က လြမ္းေနတာေပါ႕။ ဒီလိုနဲ႕တေန႕ ေကာင္ေလးက ျပန္ေရာက္လာျပန္ေရာ။ သစ္ပင္ကေပ်ာ္လြန္းလို႕ တုန္ေတာင္ေနတယ္တဲ႕။

အဲဒီမွာ သစ္ပင္ကေျပာျပန္ေရာ..

“ငါ႕သစ္ကိုင္းေတြေပၚကိုတက္၊ ငယ္ငယ္ကလို ကစားပါဦး၊ သစ္ရြက္ေလးေတြနဲ႕ သရဖူလုပ္ပါဦး၊ ငါ႕အသီးေတြကို စားပါဦး”လို႕။ ေကာင္ေလးက သူစိတ္၀င္စားတာ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ရယ္..၊ ကေလးေလးေတြ လိုခ်င္တာရယ္၊ ေနာက္ အိမ္ကေလးတစ္လုံးလိုခ်င္တာရယ္ပဲ သိတယ္တဲ႕။ အိမ္ကေလးတစ္လုံးေပးနိုင္မလားတဲ႕။ သစ္ပင္က ငါ႕ကို ခုတ္ထစ္လို႕ အိမ္ေဆာက္ပါလို႕ေျပာတယ္တဲ႕။
ေကာင္ေလးက သစ္ကိုင္းေတြ ခုတ္ထစ္ယူျပီး အိမ္ေဆာက္ဖို႕ထြက္သြားတာ ျပန္မလာျပန္ဘူးတဲ႕..။

နွစ္ေတြၾကာေတာ႕ သစ္ပင္ၾကီးက လြမ္းနာက်လာတာေပါ႕။ တစ္ေန႕ေတာ႕ ေကာင္ေလးက ျပန္လာတယ္တဲ႕။ ဒီတစ္ခါေတာ႕ သစ္ပင္ၾကီးက ေပ်ာ္လြန္းလိုက စကားေတာင္မေျပာနိုင္ဘူး။ သစ္ပင္ၾကီးက ထပ္ေျပာျပန္တယ္..။ “ငါ႕သစ္ကိုင္းေတြေပၚကိုတက္၊ ငယ္ငယ္ကလို ကစားပါဦး၊ သစ္ရြက္ေလးေတြနဲ႕ သရဖူလုပ္ပါဦး၊ ငါ႕အသီးေတြကို စားပါဦး”လို႕။ ေကာင္ေလးကေျပာတယ္။ ငါ ေလွေလးတစ္စင္းလိုခ်င္တယ္။ ငါေလွေလးနဲ႕ ဒီေနရာကေန အေ၀းၾကီးကို ထြက္သြားခ်င္တယ္လို႕ေျပာတယ္။ သစ္ပင္ၾကီးက ငါ႕ကိုခုတ္ထစ္ျပီးေလွလုပ္ပါ ေနာက္.. မင္းေပ်ာ္သလို သြားလိုရာသြားပါလို႕ ေျပာတယ္။ အဲဒီလူက သစ္ကိုင္းေတြကို ခုတ္ထစ္ေလွလုပ္လို႕ ထြက္သြားတာေပါ႕.. သစ္ပင္ၾကီးက ေပ်ာ္မလိုလိုနဲ႕ ဒီတခါေတာ႕ မေပ်ာ္ဘူးတဲ႕..။

နွစ္ေတြၾကာေတာ႕ အဲဒီလူျပန္ေရာက္လာတယ္။ သစ္ပင္က ဒီတစ္ခါေျပာတယ္..
ငါ႕မွာ အသီးမသီးနိုင္ေတာ႕ဘူးလို႕။ အဲဒီလူက ျပန္ေျပာတယ္… ငါ႕မွာလဲ သြားေတြမရွိေတာ႕ဘူးတဲ႕၊ သစ္ပင္ကေျပာတယ္ မင္းခုန္လႊဲကစားဖို႕ သစ္ကိုင္းလဲ မရွိေတာ႕ဘူးဆိုေတာ႕ အဲဒီလူက ငါလဲ သိပ္အိုလို႕ မကစားနိုင္ေတာ႕ပါဘူးတဲ႕။ သစ္ပင္ၾကီးကထပ္ေျပာတယ္.. ငါ႕မွာပင္စည္ေတြေတာင္ မက်န္ေတာ႕ဘူး၊ ငါသစ္ငုတ္တိုျဖစ္ေနျပီေလ တဲ႕၊ အဲဒီမွာ အဲဒီလူက ျပန္ေျပာတယ္။ ငါဘာမွ ဒီခ်ိန္မွာ မလိုေတာ႕ပါဘူး။ ငါ ခုခ်ိန္မွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ႕ ေနရာေလးတစ္ခုနဲ႕ နားခုိစရာေလး တစ္ခုပဲ လိုပါေတာ႕တယ္တဲ႕၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သစ္ငုတ္တိုဟာ အဲဒီလူမွီဖို႕ သူ႕ကိုယ္ကို ဆန္႕နိုင္သမွ် ဆန္႕ထုတ္လိုက္ေတာ႕တယ္တဲ႕။ အဲဒီလူလဲ ေမာပန္းစြာမွီေနလိုက္တယ္တဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးကလဲ ေပ်ာ္ေနေတာ႕တယ္တဲ႕”

“အင္းးးး ျပီးျပီလား”

“ဒီေလာက္နဲ႕ ဘယ္ျပီးမလဲ.. ေမးမယ္”

“ေမးေစဗ်ား”

“ေကာင္ေလးက တကုိယ္ေကာင္းဆန္လား”

“ဟင္႕အင္း မဆန္ဘူး”

“ဘာလို႕လဲ”

“တဘက္က လိုလိုလားလားေပးေနတာကို”

“သစ္ပင္ကေကာ… အဲလိုအကုန္အနစ္နာခံေပးတဲ႕ သူကို ဘယ္လိုနာမယ္တပ္မလဲ”

“ျမင္႕ျမတ္ျခင္းလို႕ ကၽြန္ေတာ္ တပ္မယ္”

“ဟင္႕အင္း က်မေတာ႕ ဒါကို ျမင္႕ျမတ္တယ္ မထင္ဘူး”

“အင္း.. ေပးကမ္းျခင္းေနာက္မွာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို သစ္ပင္လိုခ်င္တယ္ထင္လို႕လား”

“ဆိုပါေတာ႕.. ေနာက္ျပီး တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္က ေပးလိုက္ျပီးမွ ေနာင္တရဘူးလား”

“အၾကိမ္ၾကိမ္ေပါ႕ဗ်ာ”

“ဘာလို႕လဲ”

“တဘက္က အသိမွတ္ မျပဳလို႕ေလ”

“ဒါဆုိ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ဆိုတာကို ေမွ်ာ္လင္႕တယ္ေပါ႕”

“တစ္ခါတစ္ရံ ေတာ႕ ေမွ်ာ္လင္႕မိတယ္ေလ”

“တစ္ခါတစ္ရံပဲလား…၊ ေနာက္ျပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေပးတာကို ယူျပီးရင္ တစ္စုံတစ္ရာ ျပန္ေပးရမယ္လို႕ ခံစားရလား”

“ဒက္ထိပဲ”

“ကဲ.. ဒါဆိုေမးမယ္.. ဘာလို႕ ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲက်လဲ”

“အင္း.. ေကာင္းလိုက္တဲ႕ေမးခြန္း”

ျမက္တစ္ပင္ကို လက္နွင္႕ ေကာက္နႈတ္လိုက္မိသည္။
“ေပးကမး္ျပီးေတာ႕ ဘာမွ ျပန္လည္မေမွ်ာ္လင္႕တာ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္လည္ေမွ်ာ္လင္႕မိတာမ်ိဳးဟာ မွားသလား”

“ဒါကေတာ႕ တစ္ဦးတစ္ေယာက္စီေပၚမွာ မူတည္လိမ္႕မယ္”

“ေနာက္စဥ္းစားစရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္၊ ေကာင္ေလးက သစ္ပင္ကိုခ်စ္တာလား၊ သစ္ပင္က ေကာင္ေလးကိုခ်စ္တာလား၊ ဘာေၾကာင္႕ခ်စ္တာလဲ၊ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မတို႕ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုသိနိုင္မလဲ၊ ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္မ သိပ္သိခ်င္တာ၊ အေနနီးတဲ႕လူနဲ႕ အေနေ၀းေနတဲ႕လူကို ဘယ္သူကို ပိုခ်စ္မလဲ”

“မ်ားေသာအားျဖင္႕ေတာ႕ အေနနီးတဲ႕လူကို ပိုခ်စ္တာမ်ားတယ္”

“ဟင္႕အင္း ပိုခ်စ္တယ္လို႕ထင္တာပါ”

“ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနမႈဟာ အခ်စ္မွာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ အေရးပါတယ္”
ဆံပင္ေတြထဲက ပန္းေစ႕ေလးကို သူ အသာဖယ္ေပးလိုက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။

“ေနာက္ဆုံး သစ္ပင္ေပ်ာ္တယ္ထင္လား၊ ေကာင္ေလးေကာ ေပ်ာ္တယ္ထင္လား၊ ဘာလို႕ ခ်စ္ၾကလဲ၊ ခ်စ္တယ္လို႕ေကာ ဘယ္လိုသိနိုင္မလဲ၊ အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ ေနာက္ဆုံးေမးရမယ္ဆိုရင္…”

“သိပ္မေတြးပါနဲ႕လားကြာ”

“ဟင္.. မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဒါေတြက မူၾကိဳကေလးေတြေလာက္ကိုေတာင္ ကစားနည္းေတြလုပ္ျပီး ေမးေနၾကျပီ”

“ကဲ ဒါဆိုလဲဲ.. ေမးပါဗ်ာ”

“ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆိုတာဘာလဲ၊ ခံစားခ်က္လား၊ စိတ္အေျခအေနလား”

“စိတ္အေျခအေန..”

“အင္…. ခံစားခ်က္ မဟုတ္ဘူးလား”

“မဟုတ္ဘူး.. စိတ္ရဲ႕အေျခအေန”

“ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနမွ ကိုယ္က ေပ်ာ္မွာလား၊ ဥပမာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ လႈရမွ၊ ကိုယ္က ေပ်ာ္မွာလား၊ ကိုယ္ေပ်ာ္ဖို႕တြက္ လႈခံရမယ္႕သူက ရွိေပးရမွာလား၊ ေနာက္ျပီး ေကာင္းမႈ တစ္စုံတစ္ရာ လုပ္ေဆာင္ရမွ ကိုယ္က ေပ်ာ္မယ္ေပါ႕၊ အဲဒီ ေကာင္းမႈဆိုတာ ထလုပ္ဖို႕ မရွိရင္ ကိုယ္က မေပ်ာ္ေတာ႕ဘူးလား၊ You have to have reason to be happy ေပါ႕”

“ကိုယ္မသိဘူးကြာ၊ မင္း ပုံျပင္ေလး ျပီးေတာ႕ ကိုယ္သိလုိက္ရတာက ကိုယ္ဟာ ေကာင္ေလးေနရာမွာ”

“ရွင္.. ဘယ္လို”

“ဟုတ္တယ္. ကိုယ္ ဟာ ေကာင္ေလး”

“ဒါဆို သစ္ပင္ကေကာ”

“သစ္ပင္က ျမန္မာျပည္နဲ႕ ျမန္မာျပည္သားေတြ”

“ဘယ္လို!!”

“ဟုတ္တယ္… ကိုယ္ ျမန္မာျပည္က မိဘနဲ႕တကြ ျမန္မာျပည္သားေတြဆီက အေျခခံပညာေတြနဲ႕ ဒီမွာ ေနေနတယ္.. အသက္ၾကီးျပီး အိုေတာ႕မွ ဘာမွ ျပန္မေပးနိုင္ေတာ႕မွ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရမယ္႕ပုံေပါက္ေနတယ္ကြာ”

“ဟင္းးး အဲလိုလဲမဟုတ္ပါဘူးေလ”

“ဟုတ္ပါတယ္… အဲလိုပါပဲ”

“အင္းပါေလ.. ျပန္ရေအာင္ေနာ္”

“တစ္ခုခုသြားစားၾကရေအာင္၊ ခုနက မ၀ဘူး”

“ကုလားဆိုင္ပဲသြားရင္ေကာင္းမလား၊ ဆာရီနဲ႕ဆိုေတာ႕ ကုလားဆိုင္သြားတာ ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္”

“ဗီယက္နမ္ ဆြပ္ျပဳတ္ ေသာက္ခ်င္ေနလို႕ကြာ၊ ဒါေပမယ္႕ သေဘာပါ”

“အင္း.. ဒါဆုိလဲ ဗီယက္နမ္ေပါ႕”

ေခ်ာင္းေလးက တစ္ျဖည္းျဖည္း ေ၀းက်န္ခဲ႕သည္၊ ေကာင္းကင္က ပိုေမွာင္လာသည္။ လယ္ကြင္းေတြၾကားက လမ္းကေလးေပၚမွာ ကားေလးတစ္စင္း တရိပ္ရိပ္ေမာင္းနွင္သြားပါေတာ႕သည္။

******* 

 ((ပထမပိုင္းသို႕.... ))

ပထမပိုင္းက သိပ္မေကာင္းဘူးထင္လို႕.. ဖတ္ခ်င္ရင္ အဲဒီမွာပဲ သြားဖတ္ၾကပါေနာ္..    

 အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ဘေလာ႕ဂ္       www.lyricswithoutmelody.net            အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႕ကြန္း

Labels: ၀တၳဳ, အေတြးအျမင္, ဒႆန

အလြမ္းေတာင္ေၾကာ တစ္ေလ်ာက္မွာ

အလြမ္းမိုးတိမ္ေတြ အုံ႕ဆိုင္းလို႕

အလြမ္းမိုးေဆြေတာ႕မယ္…

အလြမ္းျမစ္ရိုး တစ္ေလ်ာက္မွာလဲ

အလြမ္းေတးေတြ ပ်ံ႕လြင္႕လို႕

အလြမ္းပန္းေတြပြင္႕ေနျပီကြယ္..

အလြမ္းေတာင္ကမ္းပါးယံက

အလြမ္းကဗ်ာေတြ ကေမာက္ကမ နဲ႕

အလြမ္းျမစ္ငယ္ထဲကို

အလြမ္းပန္းေတြနဲ႕အတူ ၾကဲခ်…။

ေတာက္…!!!!

မလွမပ စြာနဲ႕

ပက္ပက္စက္စက္ပါပဲ….။

……

…..

Labels: ကဗ်ာထင္တာပါပံရွင္..

သည္အိမ္ခန္းက တိတ္ဆိတ္လြန္းေနသည္။ အခန္းထဲက ေထာင္႕တစ္ေထာင္႕တြင္ သင္ျဖဴးဖ်ာထပ္ခင္းထားေသာ ကုတင္တစ္လုံးက ျငိမ္သက္စြာ။ ကုတင္ေခါင္းရင္းက ျပဴတင္းက ပြင္႕ေနေသာေၾကာင္႕ အလင္းေရာင္ေတြက အခန္းထဲသို႕ ထိုးက်ေနသည္။ ျပဴတင္းေပါက္မွ ေလေျပညွင္းေၾကာင္႕ ျခင္ေထာင္အမိုးက သာသာေလး လြန္႕လူးသြားသည္။ ကုတင္ေျခရင္းမွာေတာ႕ အ၀တ္အစားေတြထဲ႕သည္႕ ဗီဒိုပုေလးတစ္လုံး။ ကုတင္ေခါင္းရင္းက စားပြဲေလးတစ္ခုေပၚမွာ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ မီးတိုင္တစ္တိုင္၊ ေသာက္လက္စ ေရဖန္ခြက္တစ္ခြက္ နွင္႕ အလွျပဖန္လုံးေလးတစ္လုံး။ ဖန္လုံးေလးထဲက ငါးျပာကေလးနွစ္ေကာင္က နႈတ္ခမ္းခ်င္း ထိေနၾကသည္။ ဖန္လုံးေလးကို မကိုင္ျပီး လႈပ္ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အထဲက လႈပ္ခတ္သြားေသာေရေလးေတြနွင္႕အတူ ေရာင္စုံေရႊမႈန္ေငြမႈန္ေတြကလဲ တဖြားဖြားလွပစြာလႈပ္ခတ္သြားၾကသည္။ ဖန္လုံးေလးကို ျမတ္နိုးစြာ ပါးျပင္မွာ ကပ္ထားလိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ႕ စားပြဲေလးေပၚသို႕ ျပန္ခ်လိုက္သည္။
ကုတင္ေခါင္းရင္းက ျပဴတင္းေပါက္နားသို႕ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။ ျပဴတင္းေပါက္လက္ရန္းကို ကိုင္ရင္း အျပင္ကိုၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ျမစ္ဆိပ္တစ္ခုကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ျမစ္ဆိပ္က ထူးဆန္းလြန္းစြာ လူသူကင္းမဲ႕ေနသည္။ ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည္။ သဗာန္တစင္းက ကမ္းစပ္မွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားေနသည္။ ကမ္းစပ္ကလဲ ထူးဆန္းစြာ ရႊံဗြက္ကင္းစင္ေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ေအာ္ျမည္သံနွင္႕အတူ ကမ္းစပ္လိႈင္းပုတ္သံ၊ တူထုသံတစ္ခုကိုပါ မသဲမကြဲၾကားေနရသည္။

ျပဴတင္းမွခြာ၍ ကုတင္နားသို႕ မရဲတရဲတိုးကပ္သြားသည္။ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကေလက ကသုတ္ကရက္ တိုက္ခတ္လာသည္။ ဆံပင္ေတြကို စုကိုင္လိုက္ရင္း ကုတင္ေပၚက သင္ျဖဴးဖ်ာေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္လွဲေလ်ာင္းေနေသာ အျပာေရာင္ လြယ္အိတ္ေလးတစ္လုံးနားသို႕ ခပ္ေျဖးေျဖး တိုးကပ္သြားသည္။ လြယ္အိတ္ကေလးက ေဟာင္းႏြမး္ေနျပီ။ ထိုလြယ္အိတ္ေလးကိုျမင္ေတာ႕ ရင္ေတြက မသိမသာတုန္ရင္လာသည္။

လြယ္အိတ္ေလးေဘးမွာ ျဖည္းညွင္းစြာထိုင္ခ်လို္က္သည္။ လြယ္အိတ္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ရင္ခြင္မွာ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ႕ မိုးသည္းထန္စြာရြာသြန္းေနသည္႕ ေန႕တစ္ေန႕ကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ ဆံပင္ေတြကို တစ္ခ်က္ခါလိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ထဲကို လက္နွင္႕စမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ကပ္ျပားအခ်ိဳ႕ရွိေနပါလား။ ကပ္ျပားေလးတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ အနက္ေရာင္မွင္နွင္႕ ကေသာကေမ်ာေရးထားေသာ စာေၾကာင္းနွစ္ေၾကာင္း။

ငါတို႕အားလုံးဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္။ သက္ရွိသက္မဲ႕ အရာအားလုံးဟာလဲ တစ္မိ်ဳးတည္းေသာ အရာနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကပ္ျပားတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
အျပာေရာင္မွင္ေတြနဲ႕ ေရးထားေသာ ကဒ္ျပားတစ္ခု ထပ္ထြက္လာသည္။
ငါတို႕အားလုံးဟာ စြမ္းအင္ေတြထဲမွာ ေနထိုင္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ မသိေသးတဲ႕အရာေတြကို ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ သိဖို႕ၾကိဳးစားေနၾကတယ္။

ထိုေန႕က မိုးေတြရြာေနသည္။ လွည္းတန္းတေလ်ာက္ လူစည္ကားေနသည္။ ထမီေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံး ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။ ထီးတစ္လက္တည္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လက္ေမာင္းခ်င္း မထိမိေအာင္ ဂရုစိုက္လမ္းေလ်ာက္ေနရသည္ကိုက ရင္ခုန္စရာျဖစ္ေနေလသလား။

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ျပီး ေနာက္ထပ္ ကဒ္ျပားတစ္ခုကို ထုတ္လိုက္သည္။

တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မဲတဲ႕ ညမွာ ေမွာင္မဲေနတဲ႕ ေကာင္းကင္ကိုေမာ႕ၾကည္႕လိုက္ပါ။ ဘာမွမျမင္ရလို႕ ဘာမွမရွိဘူးမထင္လိုက္နဲ႕။ မျမင္ရတဲ႕ dark matter ၾကီးဟာ ပိုက္ကြန္ၾကီးတစ္ခုလိုပဲ။ ဒီပိုက္ကြန္ထဲမွာ ငါတို႕ဘယ္လိုမွ မျမင္နိုင္ မထိနိုင္တဲ႕ မိုက္ခရိုလိႈင္းေတြ ေရဒီယိုလိႈင္းေတြ ဟာ ငါးေတြလိုပဲ ကူးခတ္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ မျမင္နိုင္တိုင္း မရွိဘူးလို႕မထင္ၾကဖို႕လိုတယ္။

မိုးေရေတြေၾကာင္႕ ထမီေတြရႊဲရႊဲစိုရုံမက အသစ္စက္စက္ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးပါ စိုနင္႕ေနျပီ။
“နင္႕ဖိနပ္ေလး နွစ္ေမ်ာပါတယ္”
“ရပါတယ္ဟာ”
“အင္းေပါ႕ေလ.. အခ်စ္အတြက္ပဲ”
“ဟင္…”
“ေအာ္.. ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး…”
သူ႕စကားေၾကာင္႕ မိုးေငြ႕ေတြတြဲခုိေနေသာ သူ႕ဆံႏြယ္ေတြကို ေမာ႕ၾကည္႕ျပီး ေခါင္းငုံ႕ခ်လိုက္မိသည္။

ေခါင္းငုံ႔ျပီး ေနာက္ထပ္ ကဒ္ျပားတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
ကလပ္စည္းေပါင္း ထရစ္လီးယန္း၅၀ နဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႕ လူေတြကိုယ္ထဲက ကလပ္စည္းေတြကို ဓာတ္ခြဲခန္းထဲက ဗိုက္တာမင္ ကန္တစ္ခုထဲကို ပစ္ထဲ႕ၾကည္႕လိုက္ပါ။ ခြန္အားေတြျပည္႕ျပီး ဆက္လက္ရွင္သန္ေနၾကတာကိုေတြ႕လိုက္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ပဲနဲ႕ အဆိပ္ရည္ထဲကို ထဲ႕လိုက္ပါ။ ငါတို႕ဆဲလ္ေတြ ညိဳးေလ်ာ္ပ်က္စီးသြားလိမ္႕မယ္။

မီးပိြဳင္႕အနီကိုေစာင္႕ရင္း မိုးသည္းသည္းေအာက္မွာ လြယ္အိတ္ကိုပိုက္ျပီး ခ်မ္းလြန္းလို႕ တုန္တက္ေနမိသည္။
“ငါ႕ ဂ်က္ကက္ ၀တ္မလား”
“ေနပါေစဟာ.. ေရာက္ေတာ႕မွာပဲ”
ေျပာေျပာဆိုဆို ကားလမ္းကူးရန္ ပလက္ေဖာင္းေအာက္ကိုဆင္းလိုက္သည္။
“ဟာ…ေဟ႕ ေနဦးေလ၊ ကားေတြလာေနေသးတယ္”
လက္ေမာင္းကို ဖမ္းဆြဲလိုက္သည္ကို မရုန္းမိ။ ျပီးေတာ႕ တစ္ဖက္ ကားလမ္းထိ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆြဲေခၚသလို ေခၚသြားရင္း တပ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေနသည္ကို နားေထာင္ေနမိသည္။
“ကေလးလိုပဲ…”

နႈတ္ခမ္းကို ေယာင္ယမ္းကိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ႕ ကဒ္ျပားေနာက္ နွစ္ခုကို ဆက္တိုက္ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
စိတ္ရႈပ္ စိတ္ထိခိုက္လာျပီဆိုရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕လႈံ႕ေဆာ္မႈ ေအာက္မွာ ေကာ္တီေဆာ္လ္ေတြ ယိုစိမ္႕လာျပီ။ ဒီေကာ္တီေဆာ္လ္ေတြ ယိုစိမ္႕လာတာနဲ႕အမွ် လူေတြရဲ႕ ခြန္အား၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္နိုင္မႈ၊ ကိုယ္ခံစြမ္းအားေတြက်လာျပီး အမွားေတြလုပ္ဖို႕ပိုမ်ားလာတတ္တယ္။

တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံလို႕ရလာတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခံစားရတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အက္ဒ္ေရနလင္နဲ႕ ေနာ္အက္ဒ္ေရနလင္ ေတြဟာ ကိုယ္ထဲမွာ ပ်ံ႕နွ႕ံလာတတ္တယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာေတာ႕ လူေတြရဲ႕ ကိုယ္ခံစြမ္းအားေတြတက္လာတယ္။ ခြန္အားေတြျပည္႕လာတယ္။ စဥ္းစားေတြးေခၚနိုင္မႈစြမ္းအင္ေတြလဲ ျမင္႕လာတယ္။

“ကေလးလိုပဲ…”
“ဘာလဲဟ.. နင္ကလဲ”
“ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ လာ ဒီဆိုင္ထဲသြားရေအာင္”
စတိုးဆိုင္ေပါက္၀က အလွျပ ေရႊးျပားေငြျပားေတြ မိုးေရေတြေအာက္မွာ လြန္႕လူးေနသည္။ ဆိုင္ထဲက မွန္ဘီဒိုေတြထဲမွာ ပစၥည္းေတြက အမ်ိဳးစုံလင္လွသည္။
ထမီေတြ စီထပ္ထားသည္႕ ေကာင္တာေရွ႕မွာ သူရပ္ေနသည္။
“ဘာလဲဟာ.. ငါရွက္တယ္” သူ႕ေနာက္မွာ ရပ္ရင္း ခပ္တိုးတိုးၾကိတ္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါလဲရွက္တာပဲ..ဟ” သူကလဲၾကိတ္ျပီး ျပန္ေျပာသည္။
ေကာင္တာေနာက္က ရြယ္တူ မိန္းကေလးေတြက ျပဳံးစိစိ။
ငပိေရာင္ထမီေလးတစ္ထည္ကို သူလက္ညိဳးထိုးေနသည္။
“နင္ ဟိုမွာခ်မ္းလို႕ ၀တ္လို႕မရလဲ သိမ္းထားဟာ.. ေနာ္”
“အင္း” မပြင္႕တပြင္႕ေျပာလိုက္သည္။ ဘာကိုရွက္မွန္းမသိရွက္ျပီး စိတ္ကလဲညစ္ေနသလိုလို ၾကည္နူးေနသလိုလို။ စကၠဳအိတ္ထဲက ငပိေရာင္ထမီေလးကို သူလွမ္းေပးေတာ႕ လွမ္းယူျပီး ရင္ခြင္မွာ ဖက္ထားလိုက္သည္။

၀တ္ထားေသာ ငပိေရာင္ထမီေလးကို ေယာင္ယမ္းလို႕လက္နဲ႕သပ္လိုက္မိသည္။ သည္ေနာက္ ကဒ္ျပားေနာက္တစ္ခုကို လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
Emotions are contagious. ခံစားခ်က္ဆိုတာ ကူးစက္တဲ႕အရာ…။
တစ္စုံတစ္ေယာက္က (emotional toxins) အဆိပ္ေတြနဲ႕ ျပည္႕ေနတဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္တဲ႕ ေဒါသ၊ ခ်ိမ္းေျခာက္မႈ၊ ၀န္တိုမႈ၊ မနာလိုမႈေတြကို မိမိကိုယ္ေပၚကို သြန္ခ်လိုက္တဲ႕အခါမွာ မိမိကိုယ္၊ စိတ္ေတြဟာလဲ ညစ္ညဴးသြားတတ္တယ္။
Every interaction has an emotional cost or benefit. ဒါေၾကာင္႕ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈတိုင္းဟာ မိမိစိတ္ဓာတ္ကို အရူံး သို႕မဟုတ္ အျမတ္ထြက္ေစတယ္ဆိုတာ အျမဲသတိရွိဖို႕လိုတယ္။

စကၠဴအိတ္ေလးကို ပိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ေတြထားတဲ႕ ေကာင္တာဘက္ကို သြားလိုက္သည္။
“ငါလဲ နင္႕ကို လြယ္အိတ္ေလး ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”
“ေနပါေစဟာ..”
“ေဟ႕ေအး အမွတ္တယေပါ႕ေနာ္၊ နင္အျမဲေတာ႕လြယ္ရမယ္”
မွန္ဘီဒိုထဲက အျပာေရာင္လြယ္အိတ္ေလးကို ေရြးယူလိုက္သည္။
“အခုေတာ႕လဲ မဆန္းသလိုပါပဲလား”
အျပာေရာင္လြတ္အိတ္ေလးကို ရင္ခြင္မွာ ပို္က္ရင္း သူဆိုသည္။
“ဟင္.. ဘာကိုလဲ”
“ေအာ္… မဟုတ္ပါဘူး ဆရာထီးသီခ်င္းပါ..” ရယ္က်ဲက်ဲနွင္႕သူဆိုရင္း လြယ္အိတ္ျပာေလးကို ရႊတ္ဆို တခ်က္ငုံ႕နမ္းလိုက္သည္။

အျပာေရာင္လြယ္အိတ္ေလးထဲက ေနာက္ဆုံးက်န္ေနသည္႕ ကဒ္ျပားတစ္ခုကိုဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ဇန္ဘူကာရဲ႕ စားသားတခ်ိဳ႕ကို ထုံးစံအတိုင္း ကေသာကေမ်ာေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရသည္။

We get what we give and to the same degree.
And not always from the same people with whom we’ve dealt.
But somewhere… sometime…someone will treat you in like
manner.
The good that we do to others will return also.
For your kindness to others you will receive hospitality in far
places yourself.
Understand the troubles of others who come to you with their souls bared…and when you cry yourself, you will be sympathetically understood.
We get what we give.
Like always attracts like.
This is the law and it is inevitable.
We cannot escape the results of our actions.

ဘာမွ မက်န္ေတာ႕ေသာ လြယ္အိတ္ျပာကို ရင္မွာ ေပြ႕ထားလိုက္သည္။ မ်က္စိကို အသာမွိတ္ထားရင္း ကုတင္ေစာင္းမွာ ျငိမ္သက္စြာဆက္လက္ထိုင္ေနမိသည္။
အျပင္မွာ ကမ္းစပ္လိႈင္းပုတ္သံ၊ က်ီးကန္းေအာ္သံနွင္႕ တူထုသံကို ဆက္လက္ၾကားေနရပါေတာ႕သည္။

Labels: ၀တၳဳ, အေတြးအျမင္, ဒႆန

ပန္းရနံ႕ေတြကိုိုသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ညေလေျပက ျပဴတင္းေပါက္ကတိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္လာတယ္္္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းတစ္ဘက္ ေရကန္ႀကီးဆီက လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြ လေရာင္ေအာက္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕လက္ေနၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္အုံ႕ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေၾကာင္႔ လေရာင္ကေတာ့ ခပ္ေရးေရးေလးပဲ။
ညေနေစာင္းေတြမွာ ဒီကန္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္လူစည္ကားေနက်။ ညနက္လာရင္္ေတာ့ အဲဒီကန္ရိုးဟာ ဟုိတုန္းက သူနဲ႕သူ႕ သူူငယ္ခ်င္းတို႕ စုရာအရပ္ကေလးတစ္ခုေပါ့။

သူတို႕သူူငယ္ခ်င္းတစ္စု အုပ္စုဖြဲ႕စကားေျပာသံသဲ့သဲ့ေတြ ေအးျမတဲ့ ညေလနဲ႔အတူ ကိုယ္စာက်က္ရာျပဴတင္းေပါက္ဆီကို ေရာက္ေရာက္္လာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ သီခ်င္းသံ၊ စကားေျပာသံေတြမႀကားရပဲ ေဆးလိပ္မီးနီနီေလးေတြပဲေတြ႕ရတတ္တယ္။ အခန္းမီးကိုပိတ္လို႔ သူရွိေနတတ္ခဲ့ရာေနရာေလးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲက ၾကည့္ေနမိခဲ႕ပါတယ္္။ အခုေတာ့လဲ ကန္ရိုးတေလွ်ာက္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနလိုက္တာ... ပုရစ္ေအာ္သံ သဲ့သဲ့ကိုေတာင္္ၾကားေနရတယ္။

လေရာင္နဲ႕ လွပလြန္းတဲ့ညရဲ့ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ကန္ရိုးေပၚကိုထြက္လာခဲ့မိတယ္္။ လုံျခဳံေအးခ်မ္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္္လည္း ဒီကန္ရိုးေပၚကို
ညအခါမွာ တခါမွ် မေရာက္ဖူးခဲ့၊ သြားခြင့္လဲမရွိခဲ့။ လေရာင္က ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္သာေနလိုက္တာ ကိုယ့္အရိပ္ကိုေတာင္ကိုယ္ ျပန္ျမင္ေနရတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ က်င္လည္ခဲ့ေသာ နီယြန္ၿမိဳ့ျပအလွက ဒီသဘာ၀အလွကို လွပစြာရႈံးနိမ့္သြားၿပီေပါ့။

ညေလေအးေအးမွာ ၀ဲလြင့္သြားတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကိုစုသိမ္းလိုက္ၿပီး ကန္စပ္မွာထိုင္ခ်လိုက္တယ္..။ ကန္စပ္ကမ်က္ရွည္ပင္ေတြနဲ႔ ကန္တြင္းက ေဗဒါပင္ေတြက အစိမ္းနုေရာင္လြင္ျပင္ႀကီးလိုပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ေအာ္သံေတြနဲ႕အတူ သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြနင္းသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္္။ မသိမသာတုန္ရင္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံကို ဘာသာအံ့ၾသေနမိခဲ့တယ္္္။ ဒီေျခသံနဲ႕ မရင္းနွီးဖူးခဲ့ေပမယ့္ သူ႕ေျခသံမွန္း ဘာေၾကာင့္ တပ္အပ္သိေနခဲ့ပါလိမ့္။

ဟိုတုန္းကလို ရွပ္အျဖဴေရာင္၊ အညိဳေရာင္္ပုဆုိးကြက္နဲ႕ လေရာင္ေအာက္က ျမန္မာဆန္ဆန္ပုံစံေလးက မျမင္ေတြ႕ရတာနွစ္ေတြသိပ္ၾကာလို႕ မ်က္စိထဲမွာ ပိုလို႕ညံ့သက္္ေနတယ္။

“----- ” ျပန္ေရာက္ေနၿပီေနာ္...

လွပဆဲအျပဳံးတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သူ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ထဲက ေက်ာင္းအတူတူ၊ က်ဳရွင္အတူတူတက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေမးထူးေခၚေျပာအဆင့္ ထက္မပိုခဲ့ႀကတဲ့ကိုယ္တို႔.. အဲဒီိညက ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္္။ ညေလေတြႀကားကသစ္ရြက္သံ တရွဲရွဲ၊ လေရာင္မရဲတရဲေအာက္မွာ သူ႔ဆံႏြယ္ေခြေခြေလး နဖူးမွာလြန္႔လူးသြားတာကိို၊ သူ႕အက်ီၤအေပၚဆုံးက ၾကယ္သီးတစ္လုံးျပဳတ္ေနခဲ့တာကို ကိုယ္ခိုးၾကည့္ခဲ့မိတယ္္။

ေထာင့္ကိုးရာကိုးဆယ္ခုနွစ္ေတြရဲ႕ ပူေလာင္အိုက္စပ္တဲ့ သႀကၤန္ရက္တစ္ရက္တုန္းက ျခံေနာက္ဖက္ေထာင့္ ေရတြင္းနားက ကံ့ေကာ္ပင္မွာ ကံ႕ေကာ္ပန္းေတြအဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနခဲ့ႀကတယ္္။ ေရခမ္းတဲ့ေႏြရက္ေတြမို႕ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ ကိုယ္တို႔ေရတြင္းကေရကို လိုသလိုသုံးဖို႔ လမ္းေလးေဘးကၿခံေနာက္တံခါးကို ဖြင့္ထားတတ္တယ္။ၿခံေနာက္ကလမ္းေလးက ဟိုမွာတပြင့္၊ သည္မွာတပြင့္က်ေနတဲ့ စကားပန္း၀ါ၀ါေလးေတြေၾကာင့္ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးျဖစ္ေနတယ္။

လူေတြေပ်ာ္ေနၾကခ်ိန္ သႀကၤန္ရက္ေတြမွာ ကိုယ္တို႕ညီအမေတြကေတာ့ ဘယ္မွသြားေလ့မရွိၾကဘူး၊ အဲဒီေန႕ကလဲ ပ်င္းရိလြန္းလို႕ ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့ဖားတစ္ေကာင္ကို ကယ္ဖို႕အၾကံံထုတ္ရင္း ေရတြင္းထဲကိုငုံၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ့္နားကို ေငြဖလားခြက္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲသူေရာက္လာခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကို ေရေလာင္းဖို႕ခြင့္ေတာင္းေတာ့ အလြန္အမင္းရွက္ရြံ႕ၿပီး ေခါင္းငုံ႔ထားခဲ့မိတယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္ နီးကပ္ေနလို႕ သူ႕ကိုယ္သင္းနံံ႔ကို ပင့္သက္ရိႈက္မိလိုက္တယ္။ ကံ့ေကာ္ရနံ႔သင္းပ်ံ့တဲ့ ေရေအးေအးကို ပုခုံးေပၚမွာခံစားလိုက္ရခ်ိန္၊ ကံ့ေကာ္၀တ္ဆံမႈန္ေလးေတြ လက္ေမာင္းမွာတြယ္ၿငိသြားခ်ိ္န္မွာေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆုံးေသာ ရင္ခုန္သံကိုု ခံစားခဲ့ရတယ္္။

ၾသကာသေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး တိတ္ဆိတ္စြာအိပ္္ေမာက်ေနတဲ့ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာ လမ္းမီးေရာင္ေအာက္က စကၠဴပန္းရြက္ေတြနဲ႕ ပု႑ရိတ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေတြေတာက္လက္ေနခဲ့တယ္။ စာက်က္ရင္းအိပ္ခ်င္ေျပ၊ ၿခံထဲမွာ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ေနရင္း လက္က နာရီသံပတ္က ေလးခ်က္ျမည္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ျခံတံခါးေပၚက တြဲလြဲေလးတင္ေနတဲ့ လွပတဲ့ ခေရပန္းကုံးေလးတစ္ကုံးကို ထူးဆန္းစြာလွမ္းေတြ႕လိုက္ရတယ္္။
ခေရကုံးေလးကိုလက္ကကုိင္လို႕ စာက်က္ခန္းရွိရာအေပၚထပ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ မီးကိုပိတ္လို႕ ကန္႕လန္႔ကာေနာက္ကရပ္ၿပီး ကန္ႀကီးဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ လေရာင္ေရးေရးေအာက္က ကန္စပ္ျမက္ပင္ရွည္ေတြနားမွာ အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးတစ္ခု....။
ဘယ္ေလာက္ပဲအလင္းေရာင္နဲနဲ သူ႔အရိပ္ကိုေတြ႔တာနဲ႕ သူဆိုတာကိုယ္အၿမဲသိခဲ့တယ္..။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ မျဖစ္နိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္္ပုဒ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ မေပးခ်င္လို႕ ၿခံတံခါးေပၚက အထီးက်န္ ခေရကုံးေလးကို ကန္႕လန္႕ကာေနာက္ အေမွာင္ရိပ္အတြင္းကပဲ ရပ္ၾကည့္ေငးေမာေနခဲ့ပါတယ္္။

ညေနေစာင္းထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ အိမ္ေနာက္ဘက္ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ မိသားစု လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္းထိုင္ေနၾကတဲ့တစ္ရက္၊ ဦးျမင့္က ကြမ္းတၿမဳံ့ၿမံ့ဳနဲ႔ ေရွ႕မႀကည့္ေနာက္မႀကည့္နဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းစကားေတြေဖာင္ဖြြဲ႔ေနခဲ့တယ္။

“မနက္မနက္၊ ဘယ္က ခေရကုံးအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေရာက္ေနလဲမသိဘူး”
“ဒီအိမ္မွာ မိန္းမေတြေတာ့အမ်ားႀကီးပဲ။ ေမေမနဲ႔ ေဒၚသန္းကေတာ့ အသက္ႀကီးၿပီ”

ေဒၚႀကီးသန္းက သူ႕ေယာက်ၤားကို မ်က္ေစာင္းထုိုးၾကည့္လိုက္တယ္။
ဦးျမင့္ကေတာ့ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ဆက္ေျပာတယ္္။

“မလြင္တို႕၊ မေကတို႕က ဧည့္သည္ေတြ၊ ငယ္ငယ္က လဲ ငါးတန္းပဲရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့
ဒီပန္းကုံးကဘယ္သူ႔အတြက္လဲမသိဘူး”

အားလုံးရဲ့မ်က္လုံးေတြက ကုိယ့္ဆီေရာက္လာတယ္။ ကိုယ့္မ်က္နွာတစ္ခုလုံးရွိန္းထေနတယ္္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူ႔ကိုကာကြယ္လိုစိတ္နဲ႔ ၿခံတံခါးေပၚက ခေရကုံးေလးေတြကိုယူၿပီး ယြန္းဗူးေလးထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲဲ့တယ္။ မတုန္႕ျပန္နိုင္တဲ႕ အခ်စ္တစ္ခုမို႔ ရက္စက္စြာျငင္းပယ္ရမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိထားခဲ့လို႔ ခေရကုံးနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ထူးထူးဆန္းဆန္း တစ္ခုခုရလာမွာကိိုေတာ့ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့တယ္။ ခေရေလးေတြေကာက္ဖို႔ ရွွိတဲ့မုန္႔ဘုိးနဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္၀ယ္ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲက ခေရပင္ေအာက္မွာ မနက္သုံးနာရီထဲကေရာက္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔အေႀကာင္းေတြကိုေတာ ့ အၿမဲႀကားခဲ့ရတယ္္။

ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ေန႔အထိ တစ္ရက္မွမပ်က္ခဲ့တဲ့ ပင္ေျခမွာေဖြး၊ ညွာတံနဲ႕ေ၀းေပမယ့္၊ ေမႊးေမႊးပ်ံ့ပ်ံ့၊ သင္းပ်ံ့ယဥ္ေက်းတဲ့ ခေရအတြက္ သူ႕ကိုေက်းဇူးတင္ခဲ့ပါတယ္္။

ကိုယ္တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ႕နွစ္ေတြမွာေတာ့ အမွတ္တမယ္႕ေတြ႕ေနက် သစ္ရိပ္ထူတဲ့ ကန္နားတ၀ိုက္မွာ၊ စိန္ပန္းပင္တန္းနားက မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္နားမွာ၊ လမ္းဟုိဘက္ထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြနားမွာ သူ႕ကိုသိပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ရွစ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးငါးခုု အတူတူရခဲ့ၾကေပမယ့္ ဆယ္တန္းမေအာင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အားငယ္စိတ္နဲ႕ သူေရွာင္ပုန္းေနခဲ့တယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွပတဲ့ ေန၀င္ရီေရာအခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ သူရွိတတ္ရာေရကန္ႀကီးဘက္ကို ကုိယ္ေငးၾကည့္တတ္သလို၊ သူကလဲ ကိုယ္ရွိေနတတ္ခဲ့ရာ ကုိယ့္ရဲ့စာက်က္ခန္းေလးဆီကို ေငးႀကည့္ခဲ့ရင္း ကိုယ္တို႕ရဲ့အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးခဲ့ၾကတယ္။

မနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ခေရကုံးေလးနဲ႕အတူ ကိုယ္သိပ္ေၾကာက္တဲ့ အျဖဴေရာင္စာရြက္ေခါက္ေလးကို ရရွိခဲ့တယ္။ အေတြ႕အႀကံဳမရွိဖူးသူတစ္ေယာက္လိုပဲ စာေခါက္ေလးကိုျဖန္႕ေနတဲဲ႕ ကိုယ္႕လက္ေတြတုန္ခါေနခဲ့တယ္။

“မဂၤလာရွိတဲ့နံနက္ခင္းလို႕ဆိုရေအာင္ေနာ္...ေႏြး..”
ပထမ၀ါက်အဆုံးမွာ ျပဴတင္းေပါက္ဖက္ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေစ့ေနၿပီးသား ကန္႕လန္႕ကာကို ပိုေစ့ေအာင္ပိတ္လိုက္တယ္။ “ေမာင္”လို႕ ဆိုင္းထိုးထားတဲ့ သူ႔စာေလးအဆုံးမွာ စာဆက္မက်က္္ျဖစ္ေတာ့ပဲ အခန္းေထာင့္က ဖုန္တက္ေနတဲ့ ၾကင္စုဂစ္တာေလးကို မလႈပ္မရွက္ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

ေပးခဲ့တဲ့ခေရရဲ႕ မ်က္နွာကိုေတာင္မေထာက္၊ တမင္တကာနႈတ္မဆက္ပဲ ျမန္မာျပည္ကထြက္ခြာလာတဲ့ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္နိုင္ပါေစ...
သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတယ္ဆုိတဲ့အၾကာင္း၊ သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း၊သူ့ရည္းစားေတြရဲ႕ နာမည္ေတြမွာ “ေႏြး” ပါတဲ့အေၾကာင္းေတြ ကိုယ္သိခဲ့ရတယ္။

ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေနလို႔ ဟိုတုန္းကလိုပဲ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြစုၿပီး ၿခံေနာက္က မက်ည္းပင္ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္မွာ ဂစ္တာစုတီးျဖစ္ၾကတဲ့တစ္ေန႕... သူတုိ႔ဆိုေနတဲ့ ေကာ္ပီသီခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုမွခံစားလို႕မရေတာ့တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားလိုက္မိတယ္။ “ငါ့အေဖနားေထာင္တာဟဲ့”လို႕ သူငယ္ခ်င္းေယာက်ၤားေလးေတြကို ေလွာင္ရယ္ခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ တြံေတးသိန္းတန္တို႕ စိုင္းထီးဆုိင္တို႕ကို တရႈိက္မက္မက္နားေထာင္ေနတတ္ၿပီ္။

အဲဒီအေႀကာင္းေလးေတြကို လေရာင္ရႊမ္းတဲ့အဲဒီညက ကန္ႀကီးကိိုမ်က္ႏွာမူရင္း သူနဲ႕ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအၿမဲဆိုေနက် ျခေသၤ့လည္ျပန္ နဲ႕ ရင္ခတ္အလြမ္းအေၾကာင္းေျပာေနရင္း ကိုယ့္ရဲ႕လက္ကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဂစ္တာမတီးေတာ့တာ ၾကာၿပီမို႕လား”လို႕ေမးခဲ့တယ္။

ပူအိုက္လြန္းတဲ့ရန္ကုန္ည၊ လွပလြန္းတဲ့လေရာင္နဲ႕၊ ကိုယ့္ရဲ႕ကဗ်ာဆန္ခ်င္္မႈ (သို႕မဟုတ္) ရုးသြပ္တတ္မႈတစ္ခုေၾကာင္႕ ၿခံေထာင့္ကေရတြင္းေလးမွာ၊ ညညလူေျခတိတ္ခ်ိန္ ကိုယ္ေရသြားခ်ိဳးေလ့ရွိတယ္။ အေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြ၊ ညေလမွာလြန္႕လူးေနတဲ့အုန္းရြက္ေတြ၊ ပန္းရနံ႕သင္းတဲ့ညေလ၊ ေအးျမတဲ့တြင္းေရ...
ခံစားၾကည့္လုိက္ၾကပါ...ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး ျမန္မာျပည္မွာပဲရနိုင္တာေလ…။

“ဟဲ့..ဘာလုပ္ဦးမလို႕လဲ...ျပန္လာခဲ့..အိမ္ထဲမွာပဲခ်ိဳး” ေမေမမသိေအာင္ ႀကိတ္ၿပီးဆူတဲ့ေဒၚႀကီးသန္းကို မနဲေတာင္းပန္ၿပီး ေရတြင္းေလးဆီထြက္လာခဲ့တယ္။

“အို”......

ခေရႏြမ္းေလးေတြ၊
ေျမေပၚမွာလြင့္၊ အပင္မွာမ၀င့္ေပမယ့္
ေၾကြတဲ့ဘ၀၊ ႏြမ္းတဲ့ဘ၀မွာေတာင္၊ လွပေအာင္ႏြမ္းလို႔ေၾကြ.....
ေရႊဒါးေမာင္ေလးရည္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလို....

လွလိုက္တဲ့ခေရကုံးေလးေတြ..ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ၊ ေရခြက္ေလးထဲမွာ၊ ေရတြင္းေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ၊
မႏြမ္းပါဘူး...လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔ အမ်ားႀကီးပဲ...
ယုယုယယကိုင္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ ညေလတိုးသံေတြပဲၾကားေနရတယ္...
အဲဒီညက အုတ္ကန္ထဲက လ၀န္း၀ိုင္း၀ိုင္းေလးရဲ႕အရိပ္ေလးကို လက္နဲ႔အသာထိလိုက္ၿပီး
ကိုယ္အၾကာႀကီးငိုင္ေတြေနခဲ့မိတယ္...

အဲဒီတစ္ႀကိမ္က သူနဲ႕ကၽြန္မ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ခဲ႕ၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္...
ဒီတစ္ႀကိမ္ျမန္မာျပည္က ကၽြန္မအထြက္မွာ        သူအရူးႀကီးျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့တယ္လို႕ သူ႔အေမက
ကၽြန္မအေမကိုေျပာရင္းငိုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြကို နွစ္ေတြအမ်ားႀကီးၾကာမွ ကၽြန္မသိခဲ့ရပါတယ္...

ရန္ကုန္ကိုဘယ္နွစ္ႀကိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ သူ႔ကိုဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မ မေတြ႕ေတာ့ပါဘူး
ဒီကန္ႀကီးနားတ၀ိုက္မွာ၊ ဒီလမ္းေပၚမွာ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမရွိေတာ့ဘူး
သူေနခဲ့တဲ့အိမ္ႀကီးေပၚမွာလဲ လူသစ္ေတြေရာက္ေနၾကၿပီ....
သူဘယ္ကိုေၿပာင္းသြားလဲဆိုတာလဲ စုံစမ္းလို႕ မရေတာ့ပါဘူး..

တစ္ကယ္ေတာ့ငယ္ငယ္က စာက်က္ရင္းအၿမဲၾကားခဲ့ရတဲ့
သူသီဆိုခဲ့တဲ့ ကိုမြန္းေအာင္ ရဲ႕ “ရင္ခတ္အလြမ္း” ထဲကလို
မေခၚနိုင္မွန္းသိလို႕ တိတ္တဆိတ္လွမ္းသြားသူဟာ.......
ဘယ္သူဘယ္၀ါလဲဆိုတာကို ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႕ ကၽြန္မအေျဖရွာေနရင္း...
ခေရပန္းမ်ားကို သစၥာရွိေနရင္းနဲ႕ .....

(သကၠရာဇစ္နွစ္ေထာင္႕ေျခာက္တုန္းကေရးထားတဲ႕စာစု ဒီမွာျပန္စုျခင္းပါ)

© အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႕ကြန္:                                                                      ♥အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ဘေလာ႕ဂ္♥

Labels: ၀တၳဳ

ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္တဲ႕ အနက္ေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးကို
အသည္းတေအးေအး ရင္တဖိုဖိုနဲ႕ ကိုယ္… ငုံ႕ၾကည္႕လိုက္တယ္…..။

ေကာင္းကင္ေမွာင္ၾကီးထဲမွာ
မရဲတရဲလင္းတဲ႕ၾကယ္အိမ္ေတြကို
နဂါးေငြ႕မွ်င္တန္းေတြကရုံ
သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ျခဳံလို႕ထားၾကတယ္…။

ပန္းနုလေရာင္ ပင္႕ထိုးေတာ႕
ေဗဒါအိုးက တလူးတလြန္႕နဲ႕
ရွက္ျပဳံးေလးျပဳံးကာ ကိုယ္႕ေျခရင္းမွာ နားခုိတယ္…။

ညေလရိုင္းေအာက္မွာ ဆံႏြယ္ေတြ အေထြးလိုက္
တိမ္တိုက္တစ္ခုထဲ ျပဳတ္က်သြားခဲ႕တယ္…။

သိုင္းဖက္ထားတဲ႕ ေက်ာက္သားေတြ၊ ပင္လယ္ျပာနဲ႕ အုန္းပင္တန္းရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲက
လူးလဲထလို႕ …
ဆံႏြယ္ေခြေနာက္
တေကာက္ေကာက္လိုက္ဖုိ႕ ျပင္မိတယ္…။

ေဗဒါႏြယ္ေတြက ေျခကိုရစ္ပတ္
မသြားဖို႕တားျမစ္တယ္…
ပင္လယ္ကေတာ႕
ခ်ဳန္းပြဲခ်ငို မ်က္ရည္စိုျပတယ္…
ေက်ာက္ခဲေတြက တင္းတင္းဖက္ထား
ရင္ခြဲမလို႕လားလို႕ေမးတယ္…။

မ်က္စိစုံမွိတ္ ေရႊရင္ထိတ္ပါလို႕
ဆံႏြယ္ေခြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ရယ္ပါ
တိမ္တိုက္ျပာထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္…။

ဆံႏြယ္ေခြရင္မွာပိုက္လို႕
ဟိုးေအာက္ေကာင္းကင္မွ ပင္လယ္ကိုေမာ႕ၾကည္႕…
လက္ညွိုးေလးနဲ႕ ထိၾကည္႕လိုက္တယ္…

ပင္လယ္က ရွက္ျပဳံးေလးျပဳံးတယ္…
ေဗဒါက ေရထဲပုန္းတယ္…
ဒီလိုနဲ႕…
ဒီလိုနဲ႕…
တိမ္တိုက္ျပာထဲ..
ကိုယ္…
စုန္းစုန္းျမႈပ္သြားပါေတာ႕တယ္…

© အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႕ကြန္:                                                                      ♥အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ဘေလာ႕ဂ္♥

♦ ♦  ♦ ♦

Labels: ကဗ်ာ

• ခႏၵာကိုယ္ ျပင္းထန္စြာကိုက္ခဲျခင္း

• တုပ္ေကြးမိသေယာင္ျဖစ္ျခင္း

• အၾကားအာရုံ သို႕မဟုတ္ အျမင္အာရုံ မႈန္၀ါးလာျခင္း

• အိပ္မေပ်ာ္ျခင္း သို႕မဟုတ္ အလြန္အကၽြံအိပ္စက္ျခင္း

• အရက္အလြန္အက်ြံေသာက္လာျခင္း

• အာရုံစူးစိုက္မႈေလ်ာ႕နည္းလာျခင္း

• လုပ္ငန္းခြင္မွာ အာရုံေလ်ာ႕နည္းလားျခင္း

• တစ္ဦးတည္းေနလိုျခင္း

• အိမ္ထဲမွ အိမ္ျပင္မထြက္လိုျခင္း

• ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မ်ားလုံး၀ကုန္ဆုံးသလိုခံစားရျခင္း

• စိတ္အတက္အက် ျပင္းထန္လာျခင္း

• ၀မ္းနည္းျပီး အလြယ္တကူငိုယုိျခင္း၊ စိတ္က်ျခင္း

• မိမိကုိယ္ကို ယုံၾကည္မႈမရွိေတာ႕ျခင္းနွင္႕ အျပစ္ရွိသလိုခံစားလာရျခင္း။

• မိမိတစ္ကိုယ္ရည္က်မ္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါ။ အိပ္ေရး၀စြာအိပ္ျပီး အစားမွန္စြာစားပါ။

• လုပ္ေနက်အလုပ္မ်ားကို ၾကိဳးစားျပီး ပုံမွန္ျပန္လုပ္ပါ။

• မိမိကို နားလည္ေပးနုိင္သည္႕ မိသားစု၀င္မ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အခ်ိန္ေပးပါ။

• ကုိယ္႕ကိုကိုယ္ “down time” ေပးပါ။ တစ္ဦးတည္း ေခတၱေနပါ။ ေနာက္ရက္ေတြအတြက္ ခြန္အားျပန္ျဖည္႕ပါ။

• ပင္ပန္းသည္ဆိုျပီး အရက္ေသစာေသာက္သုံးျခင္းကို ေရွာင္ပါ။ အရက္ေသစာသည္ စိတ္က်ေစသည္႕အတြက္ ေသာက္ေနတုန္းသာ စိတ္ထေနသလိုလုိနွင္႕ ေနာက္ရက္ေတြမွာ စိတ္ကို က်ေစပါသည္။ သၾကား၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဘက္ရည္ အလြန္အကၽြံေသာက္သုံးပါကလဲ စိတ္ကုိ ဂဏာမျငိမ္ျဖစ္ေစသည္ကို သတိျပဳပါ။

• ဗုဒၵဘာသာ၀င္မ်ားအေနနွင္႕ စိတ္ျငိမ္ရန္တရားထိုင္ပါ သို႕မဟုတ္ အသက္ရႈေလ႕က်င္႕ခန္းလုပ္ပါ။ နူးညံ႕ေသာေတးသြားကို နားေထာင္ပါ၊ ခံစားခ်က္မ်ားကို စာရြက္တစ္ရြက္တြင္ ခ်ေရးပါ။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခုကို စဥ္းစားပါ။

• ေလာကၾကီးမွာ မေမွ်ာ္လင္႕တာေတြအျမဲျဖစ္တတ္တာကို နွလုံးသြင္းပါ။

• အရာရာတိုင္းဟာ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မဲ႕စရာ၊ အဓိပယ္မရွိသည္႕ လူ႕ဘ၀ေတြကို စဥ္းစားမိတုိင္း ဒီခံစားခ်က္ေတြဟာလဲ ေခတၱပဲဟု နွလုံးသြင္းပါ။
• 
  

• ရင္ဆိုင္ခဲ႕ရတဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြ၊ ပုံရိပ္ေတြ၊ အသံေတြကို မၾကာခဏ တဖ်တ္ဖ်တ္ျမင္ေနျခင္း

• အိပ္မက္ဆိုးမ်ား ဆက္တိုက္မက္ေနျခင္း

• လူမႈဆက္ဆံေရးထိခုိက္လာျခင္း

• အာရုံစူးစိုက္မႈေလ်ာ႕နည္းလာျခင္း

• ေဒါသ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ စိတ္က်မႈ၊ ျပင္းထန္စြာငိုေၾကြးမႈ

• တစ္ဦးထဲေနလိုမႈ

• အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ေနမႈ

• ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဟု ေရစုန္ေမ်ာေနလိုျခင္း

Labels: ျမန္မာ႕အေရး, ေဆာင္းပါး, နာဂစ္

လြမ္းတယ္မိုး…

အစိုးမရတဲ႕ ေန႕ေတြထဲမွာ

အလဲလဲအျပိဳျပိဳနဲ႕

ညိဳမလိုမိုးကိုေမွ်ာ္ရင္း

လြမ္းပန္းခင္းထဲ က်န္ခဲ႕ေတာ့မယ္ထင္ရဲ႕ကြယ္..

လြမ္းေနတယ္မိုး

ဟိုးေတာင္ေပၚ္မွာ မိုးေတြညိဳ႔ရင္

စို႕လက္မ်က္ရည္ လြမ္းပင္လယ္ေ၀လို႔

ေႏြရာသီထဲလဲ

တစ္ေယာက္ထဲယမ္းေယာ္

မိုးေမွ်ာ္တတ္ေတာ့မယ္ထင္ရဲ႕ကြယ္..

လြမ္းေနမယ္မိုး

အညဳိးနဲ႕ရြာပါကြယ္..

အညွာလြယ္ပန္းမဟုတ္လို႔

မိုးမရြာလဲ ႏြမ္းပါေစေတာ့ေနာ္

စမ္းေရခ်ိဳလဲ ခါးသက္ေလေရာမယ္…

လြမ္းပါရေစ.. မိုး

~~ေႏြဦးပန္း~~ 

~တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့~

Labels: ကဗ်ာလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

ဒီစားပြဲေပၚမွာ အေရာင္မဲ႔ စားပြဲခင္းတစ္ခုရွိတယ္။

ႏြမ္းေၾကတဲ႔ ပန္းေတြ ခင္းျပရမလား….
စမ္းေရနံ႔သင္းတဲ႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ တေဂါက္ေဂါက္ ၾကဲျပေစလိုသလား။
အလြမ္းမသင့္တဲ႔ လဂမုန္းပြင့္ရဲ႔ ရင္ဖြင့္သံလား…။
အမွန္ေတြလား၊ အမွားေတြလား၊
အေပၚယံေတြလား၊ အရွိအတိုင္းလား၊
လြတ္လပ္မႈေတြတဲ႔လား…။

အမွန္ေတြ…….
ရႈေထာင့္စုံကၾကည့္တဲ႔ မဟားတရား အမွန္တရားလား
တစ္၀က္မွန္လား…၊ တစ္၀က္မွားလား..။
အိပ္ငိုက္ေနတဲ႔ အမွန္တရားလား၊
သတ္ခံထိမယ့္ အမွန္တရားလား
ပန္းေတြေၾကာင့္ စမ္းေၾကြမယ့္ အမွန္တရား
ဆားခါးထက္ဆိုေန..။

အမွားေတြ….
ခါးသက္တဲ႔ က်ားကြက္ေတြလို တစ္ခ်က္မွားတာနဲ႔ အစားခံရမလို
အိုေဟာင္းေနတဲ႔ ေနေျပာက္ထိုး
မလိုအမွား၊ လိုေတာ႔လဲထားလိုက္..
မိုက္မဲတဲ႔ အမွားေတြ...။

အေပၚယံေတြ…
တမင္ဖန္တီးထားတဲ႔ အေပၚယံေတြလား..။
ရို႕က်ိဳးေနတဲ႔ အေပၚယံေတြလား..။
စိတ္ဆိုးေနလုိ႔ ဆူညံအုန္းထ
အလွပ်က္ညေတြလို အေပၚယံေတြၾကား
ေနလိုအားသူေတြ…။

အရွိအတိုင္း…
ထိမိလို႔လဲစရာ ျဖစ္မွာစိုးလို႕
ဖြင့္မျပရဲ၊ ခ်ိဳ႕တဲ႔ဆဲအမွန္ေတြ
ဒါမေျပာသင့္ဘူး သူတို႔အားငယ္သြားမယ္
ဒါမေရးသင့္ဘူး သူတို႔နာက်င္သြားမယ္
ဒါမဆိုသင့္ဘူး သူတို႔ၾကြားတယ္ထင္မယ္..
ဒါမၾကားသင့္ဘူး သူတို႔ ကိုယ့္ထက္ပိုတတ္တယ္..
ဒါလဲ…
ဒါလဲ…

လြတ္လပ္မႈတဲ႔……….
အားနာစြာ လစ္လ်ဳရႈခံရလို႔
ခ်ိဳ႕တဲ႔ေနတဲ႔ အမွွန္တရားတစ္ခ်ိဳ႕ စားပြဲေထာင့္မွာ ရပ္ေနတယ္။

ဒီစားပြဲေပၚမွာ အေရာင္မဲ႔ စားပြဲခင္းတစ္ခု….
ခင္းက်င္းျပမယ့္ အရာေတြကို emotion မပါဘဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတယ္…

 အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႔ကြန္း

Labels: ကဗ်ာလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

ထိုေန႔ညက နွင္းစက္တို႔ ထင္းရႈးပင္ေတြထဲ တေဖာက္ေဖာက္က်ေနသံကို ၾကားေနရသည္။ ၾကည့္လိုက္တိုင္းေဖြးေဖြးလႈပ္ျဖဴေနေသာ နွင္းစက္ေတြေအာက္မွာ ေရာင္စုံမီးေတြက ဖ်ိဳးဖ်ိဳးဖ်တ္ဖ်တ္။ ေတာင္ကုန္းေအာက္ေျခမွာ အိပ္ေမာက်ေသာ အိမ္ပုေလးတစ္လုံးဆီက ေခါင္းတိုင္မွ မီးခိုးကတလူလူတက္လာေနသည္။ ေဆာင္းေလက အလိုက္မသိစြာ ခါးသက္ၾကမ္းရွေနေလေရာ႔သလား။ သူမအိပ္ေမာက်ေနေလေရာ႔သလား။ သူမေဘးမွာ တစ္စုံတစ္ဦးမ်ားရွိေနေလမလား။ ျခံထဲသို႔၀င္သည့္ လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ နွင္းပုံက အိအိစုိ႔စို႔။ အိမ္ေရွ႕ခန္းျပဴတင္းကျဖတ္လို႔ မီးေရာင္က ျပဴတင္းအျပင္ဘက္က အကိုင္းက်ဲက်ဲ ေမပယ္ပင္ေပၚကို ျဖာက်ေနသည္။ သူမအခန္းထဲမွာလဲ မီးေရာင္ကဖ်ာလဲ႔လဲ႔။

ျခံထဲမွာ သူမစိုက္ထားသည့္ အပင္ေတြ နွင္းဒဏ္ေအာက္မွာ အလဲလဲအျပိဳျပိဳ။ ေႏြရာသီတုန္းက သူမ၏ ႏြယ္ပန္းေမႊးပင္အတြက္ ကုိုယ္တိုင္စဥ္ထိုးေပးခဲ႔သည့္ ပန္းစင္ကေတာ့ ေဆြးေျမ႕ေနျပီ။ ပန္းစင္ေအာက္က နွင္းပုံထဲမွာ လက္လက္ေတာက္ေတာက္ အရာတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္သည္။ ေအာ္… သူမထိုးေနက် ဆံထိုးေလး။ သူမပန္းစိုက္တုန္းက က်ခဲ႔ဟန္တူသည္။ ဒူးေထာက္ထုိင္ရင္း ဆံထိုးေလးကို ခပ္ဖြဖြတို႔ၾကည့္မိသည္။ ရင္မွာ တစစ္စစ္နာက်င္လာေတာ့ နွင္းရိပ္ေအာက္က ငိုက္ျမည္းေနေသာသစ္ပင္အိုထံမွ ညငွက္တစ္ေကာင္ နာက်ည္းစြာ ေအာ္ဟစ္ျပန္ထြက္သြားသည္။

 
တစ္ေန႔ေသာ ညေနေစာင္းတစ္ခုတုန္းက မီးဖိုထဲမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ လွီးေနေသာ သူမကို ေနာက္က သိမ္းဖက္ရင္း သူမနားရြက္ကို ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာနမ္းလိုက္စဥ္က ထိုဆံထိုးေလး ပန္းကန္ေဆးခြက္ထဲသို႔ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူမ ကိုယ္ကို တစ္ပတ္လွည့္လာၿပီး ရင္ခြင္ထဲမွာ မွီႏြဲ႔လာခဲ႔သည္။ အဲဒီေန႔က ေကာ္လာျဖဴေပၚမွာ သူမဆီက ခရမ္းခ်ဥ္သီးေပက်န္ခဲ႔သည္။ ေဆာင္းေလက အရိုးေအးမတတ္တိုက္ခတ္ေနသည္။ သက္ျပင္းေမာကို မႈတ္ထုတ္အျပီး သူမနွစ္သက္သည္ဆိုသည့္ ေဆးလိပ္နံ႕နံေနသည့္ ကိုယ့္နႈတ္ခမ္းကို ေရာင္ရမ္းထိၾကည့္မိသည္။ ၀ဲစရာမ်က္ရည္ေတာ့ မရွိေတာ့။

 
အိမ္ကို တပတ္ပတ္ၾကည့္မိသည္။ အရင္အတိုင္း ဘာမွေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ။ ျခံေထာင္႔က သစ္ရြက္သိမ္းသည့္ ဂြတံကို သူမ မသိမ္းပဲ နွင္းေတြထဲ ဒီအတိုင္းပစ္ထားသည္ပဲ။ ပန္းေရေလာင္းသည့္ ေရပိုက္ေတြလဲ မသိမ္းပဲပစ္ထားေတာ့ အက္ကြဲကုန္ျပီထင္သည္။ အိမ္ေဘးျပဴတင္းေပါက္မွ အိမ္တြင္းသို႔လွမ္းအၾကည့္ အိမ္ေရွ႕ခန္းမီးလင္းဖိုမွာ မီးဖိုထားသည္ကို ျမင္ေနရသည္။ သူမေကာ…။ အိပ္ခန္းထဲမွာ စာဖတ္ေနလား။ မျဖစ္နိုင္။ သူမက မီးလင္းဖိုနားမွာ ေစာင္တစ္ထည္ျခဳံရင္း စာဖတ္တတ္သည္ပဲ။ စာဖတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သည့္ သူမနဖူးကို ဟိုတုန္းကေတာ့ သာသာနမ္းျပီး နိႈးေနက်။ တစ္ခါတစ္ရံ သူမေသာက္ဖို႔ ေဖ်ာ္ေပးထားသည့္ လက္ဘက္ရည္ကုိ မေသာက္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခါ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာမိခဲ႔သည္မ်ားကို ေနာင္တရမိသည္။ ယခုေတာ့ သူမထိုင္ေနက် မီးလင္းဖိုနားက ခုံက လြတ္ေနသည္။ ဒါဆို ေရေႏြးကန္ထဲမွာ စိမ္ရင္း အိပ္မ်ားေပ်ာ္ေနသလား။  သူမ၏ ေရေႏြးစိမ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္တတ္သည့္ ထူးထူးဆန္းဆန္း အက်င္႔ဆိုးေၾကာင့္ ခဏခဏ ေနမေကာင္းျဖစ္ေသာ သူမ၊ ေဆးေသာက္ရမွာ အလြန္ေၾကာက္ေသာသူမ၊ ဘယ္ေဆးကိုမွ အယုံအၾကည္မရွိေသာသူမ၊ ဒီတစ္ေဆာင္းလုံးဘယ္လိုမ်ား ေနေနပါလိမ့္။

 
အိမ္ေရွ႕ သုံးထစ္ေလွကားအတိုင္း တက္လာခဲ႔သည္။ ႏြယ္ပန္းေတြ အေအးဓာတ္ေအာက္မွာ ေခတၱအိပ္စက္ေနၾကသည္။ ေႏြဦးဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္းေထာင္လို႔ ေၾကာ့လာၾကေပဦးမည္။ အရင္လို အသံေပးျပီး အိမ္ထဲ၀င္ရမလား။ သူမအရမ္းအံ႔ၾသသြားမလား၊ လန္႔သြားမလား။ သူမနာမည္ကို တခ်က္ေခၚၾကည့္လိုက္သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ထင္သည္။ ကိုယ့္အသံေတာင္ ကိုယ္ျပန္မၾကားရ။ အိမ္ထဲက ဘာသံၾကားမလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ဘာသံမွ်မၾကား၊ ဘာလႈပ္ရွားမႈမွမေတြ႔။ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို အသာတြန္းလိုက္ေတာ့ တံခါးက ပြင့္ေနသည္။ အို…. သူမဘာေၾကာင့္မ်ား တံခါးပိတ္မထားပါလိမ့္။

 
အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အရာအားလုံး အရင္အတိုင္း၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။ အေဆာင္အေယာင္ကင္းမဲ႔တဲ႔ အခန္းေလးထဲမွာ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ နံရံေပၚမွာေတာ့ သူမအတြက္ စပ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ကဗ်ာတပုဒ္။ အဲဒီေန႔က ထုံးစံအတိုင္း ေနာက္ေန႔စာတြက္ သူမ ထမင္းခ်က္ရန္ ဆန္အိုးကိုဖြင့္လိုက္သည္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ပန္းကန္ေတြေဆးရင္း သူမမ်က္နွာကို မသိမသာ အကဲခတ္ေနခဲ႔သည္။ ဆန္အိုးထဲက ထြက္လာတဲ႔ စာရြက္ေခါက္ကို သူမ မ်က္ေမွာင္ရႈံ႕ျပီး ဖြင့္ဖတ္လိုက္သည္။ သူမ မ်က္နွာေလးတည္သြားသည္။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ျပဳံးလာသည္။ ေနာက္ ေအာက္နႈတ္ခမ္းေလးကို သူမကိုက္ျပီး မ်က္လုံးလွန္ၾကည့္သည္။ ေနာက္ ဆင္မယဥ္သာ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ အနားကို ကပ္လာသည္။ ေနာက္ လည္ပင္းကိုသိုင္းဖက္ျပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေသာ အနမ္းတစ္ခုကိုေပးသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ေတာ့ ထိုကဗ်ာစာရြက္ေလးကို ေဘာင္လွလွေလးထဲထည့္ျပီး အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ သူမခ်ိတ္ထားလိုက္သည္။ 

ယခုေတာ့ သူမ အရမ္းတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိပ္ေမာက်ေနေရာ႔သလား။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ပန္ကာလည္သံလဲမၾကား၊ မီးလဲဖြင့္မထား။ စၾကၤန္အတိုင္း အိပ္ခန္းရွိရာဘက္သုိ႔ေလ်ာက္လာသည္။ အခန္းတံခါးက ေစ႔ေနသည္။ မီးေရာင္ကျဖာက်ေနသည္။ အခန္းတံခါးကို အသာတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။

သူမ ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနသည္။

ဟင္…….. သူမ.. သူမ သိပ္ပိန္သြားပါလား။

ေစာင္ပုံေလးပဲ ျမင္ေနရသည္။ အနားကို ခပ္ဖြဖြလွမ္းလို႔ ကပ္သြားမိသည္။ သူမ ပိန္လိုက္တာမွ အရိုးပဲက်န္ေတာ့သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ အရင္က နီရဲဖူးစိုခဲ႔ေသာ နႈတ္ခမ္းေတြ မဲညစ္ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ ျမတ္နိုးစြာနမ္းခဲ႔ေသာ ပါးျပင္မို႔မို႕ေတြ ခ်ိင့္၀င္ေနသည္။ အေရာင္ေတာက္လက္ခဲ႔ေသာ ဆံႏြယ္ေတြ ဖြာလန္ၾကဲေနသည္။ လက္ေခ်ာင္းေတြက အရိုးေငါေငါထြက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္၀တ္ေနက် အေႏြးထည္ အညိဳေရာင္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ရင္း သူမအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ ေခါင္းရင္းက စားပြဲေပၚမွာလဲ ေဆးပုလင္းေတြ ၾကဲျပန္႔ေနသည္။ ေဆးေတြက အိပ္ေဆးေတြ၊ စိတ္ျငိမ္ေဆးေတြပါလား။ သူမ မ်က္နွာကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္သည္။ ဟာ… ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ေျခာက္ေတာင္ မေျခာက္ေသးဘူး။ သူမ ငိုရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ပဲ။

 “ကိုယ္ ျပန္ေရာက္ျပီေလ” 

သူမ နဖူးေလးကို ဖြဖြနမ္းျပီး နိႈးလိုက္သည္။ သူမ မလႈပ္၊ သူမအသက္ရႈသံ ေလးေလးမွန္မွန္ ဆက္ထြက္ေနသည္။

 “ကန္႔လန္႔ၾကီး အိပ္ေနေတာ့ ေမာင္ ္ဘယ္နားအိပ္ရမွာလဲ” 

နွာေခါင္းေလးကို လက္နဲ႔ အသာဖ်စ္လိုက္ျပီး ေျပာလုိက္သည္။ သူမ ကိုယ္ကို တခ်က္တြန္႔ျပီး ဟိုဘက္ေစာင္းျပီး ဆက္အိပ္ေနသည္။ သူမေကာက္ေၾကာင္းေတြက အရင္လို မပီျပင္ေတာ့။ သူမ ဆံႏြယ္ေတြကို အသာပြတ္ျပီး ဟုိအရင္ကလို နားရြက္ေလးကို နမ္းလိုက္သည္။ သူမ နႈတ္ခမ္းက အျပဳံးတစ္ခု လွစ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရသည္။

သူမ နႈတ္ခမ္းက အျပဳံးေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမ နႈတ္ခမ္းေတြလႈပ္ရြလာသည္။

“ေမာင္…”

တိုးတိုးေလး….

“ဗ်ာ”

“ေမာင္… ေမာင္”

သူမကိုယ္ လူးလြန္႔လာသည္။

“ဗ်ာ… ေမာင္ဒီမွာေလ”

“ေမာင္.. အို… ေမာင္” သူမ မ်က္လုံးမွိတ္ရင္း ဆက္ေခၚေနသည္။ မ်က္လုံးအိမ္မွ မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္ စီးက်လာသည္။

“ေမာင္.. ေမာင္ မေသဘူးေနာ္…”

သူမ နႈတ္ခမ္းေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။

“ဟင္.. ေမာင္မေသပါဘူး၊ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ေမာင္မေသပါဘူး”

သူမ ကို မ်က္ရည္သုတ္ေပးရန္ စကၠဳပါးေလးကို ထယူလိုက္သည္။ သူမ၏ ကိုယ္လုံးေပၚမွန္ေရွ႕က ျဖတ္ေလ်ာက္မိေတာ့ တစ္ခုခု မွားေနသလိုခံစားလိုက္ရသည္။

မွန္ေရွ႕ကို ေနာက္ေျခတစ္လွမ္း ျပန္လွမ္းလိုက္ျပီး တည္႔တည္႔ရပ္လိုက္သည္။

“ဟာ”

မွန္ထဲမွာ………

မွန္ထဲမွာ……..

ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္မျမင္ရပါလား။

သူမကို အံ႕ၾသတၾကီး လွဲ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမကေတာ့ သူ႔နာမယ္ကို တမ္းတေၾကကြဲစြာ ဆက္၍ေခၚေနသည္။

 
နံရံေတြထဲက အလင္းေတြ ျဖာထြက္လာသည္။ အခန္းတစ္ခုလုံး လင္းလက္ေနသည္။ ထူးဆန္းစြာ မ်က္စိေတြကေတာ့ က်ိမ္းစက္မေန။

 “ေမာင္…. ေမာင္…”

“ေမာင္…….. မသြားပါနဲ႔ေမာင္”

“ေမာင္…..”

“ေမာင္ေရ...”

သူမ အသံက တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားသည္။

တိုး၍… တုိး၍……….တိုးသြားေလေတာ့သည္။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႔ကြန္း

 အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ဘေလာ့ဂ္

Labels: ၀တၳဳတိုလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

မိုးစက္ေတြနဲ႔ ေရာယွက္ေနေသာ ေလနုေအးက ကားျပဴတင္းေပါက္မွ ျဖတ္တိုက္သြားသည္။ လမ္းေဘးမွ သစ္ပင္ေတြတရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။
ေက်ာင္းအဆင္း ၀င္ေခၚလာတဲ႔ သားေတာ္ေမာင္က ဖခင္လုပ္သူကို တစ္ခ်က္ေစာင္းငဲ႕ၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

“ဒီည မိုးရြာမယ္လို႔ ေရဒီယိုကေျပာတယ္္”
“အခုရြာေနတယ္ေလ” ဖခင္လုပ္သူက ျပန္ေျပာသည္။
“ေရဒီယိုကေတာ့ ဒီညရြာမယ္ေျပာတယ္”
“ေရကာမွန္ကို ၾကည့္ေလ..။ အဲဒါမိုးမဟုတ္လို႔ဘာလဲ သားရ”

“ေရဒီယုိက ေျပာတာကို ေျပာျပတာပါ”
“ေရဒီယုိက ေျပာတာနဲ႔ အေထာက္အထားေတြနဲ႕ ျမင္ေနရတာေတြကို၊ အသိတရားေတြကို ျငင္းဆန္ပစ္ရေတာ့မွာလား”
“အသိတရား၊ အသိတရားဟုတ္လားအေဖ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အသိတရားက မွန္ေနတာထက္ မွားေနတာ ပိုမ်ားပါတယ္။ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြထဲမွာ သက္ေသေတြရွိတယ္။ ျမင္ေနသမွ်အရာတိုင္း ျမင္တဲ႔အတိုင္းမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ႔ သီအိုရီကို အေဖ ဘယ္နားသြားထားမလဲ။ တကယ္ေတာ့ အတိတ္၊ ပစၥဳပန္၊ အနာဂတ္ဆိုတာလဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေနတာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က ၾကားေနရတဲ႕ အသံေတြေတာင္ စိတ္ကို လွည့္စားနုိင္တာပဲ။ အသံတစ္ခုခုကို မၾကားတာနဲ႔ အဲဒီအသံဟာ တည္ရွိမေနဘူးလို႔ ဘယ္လိုျငင္းခ်က္ထုတ္မလဲ။ လူေတြမၾကားနိုင္ေပမယ့္ ေခြးေတြၾကားနိုင္တယ္။ တျခား သတၱ၀ါေတြၾကားနိုင္တယ္။ ေခြးေတြမၾကားနိုင္တဲ႔ အသံလိႈင္းေတြေတာင္ ရွိတယ္။ ဘယ္သူမွမၾကားနိုင္တဲ႔ ဒီအသံေတြဟာ ေလထဲမွာလိႈင္းေတြအေနနဲ႕ရွိေနတယ္။ သိပ္ကိုျမင့္လြန္းတဲ႔ အသံေတြ။ ဆူညံအုန္းထေနမွာ။ တေနရာရာက လာတဲ႔ အသံေတြေပါ့။ ဘယ္သူမွမၾကားနိုင္တဲ႔ အသံေတြ။ ကိုယ္မၾကားတိုင္း၊ မျမင္တိုင္း မရွိဘူးလို႔ ဘယ္လိုေျပာနိုင္မလဲ”

“အခု မိုးရြာေနလား မရြာေနဘူးလားသာ ေျဖစမ္းပါကြာ”
“မေျပာခ်င္ဘူး အေဖ”
“အခုေန တစ္ေယာက္ေယာက္က မင္းေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ျပီးေမးရင္ေကာ”
“ဘယ္သူေမးမွာလဲ။ အေဖလား”
“တစ္ေယာက္ေယာက္ေပါ႕ကြာ။ မ်က္မွန္နက္တပ္ထားတဲ႔ မုိးကာရွည္ၾကီးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ မင္းေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႔ေထာက္ထားပါမယ္တဲ႔၊ ျပီးေတာ့ေမးမယ္ မိုးရြာေနလား၊ မရြာေနဘူးလား ေမးမယ္။ မင္းအမွန္ကိုေျပာရမွာပဲ”

“ဘာအမွန္လဲအေျဖ၊ ဘယ္အမွန္တရားကို သူလိုခ်င္မလဲ။ ဘယ္ေထာင့္ကၾကည့္မယ့္ အမွန္တရားလဲ။ အလင္းနႈန္းနဲ႕ လာေနတဲ႔ တစ္ျခား ဂယ္လက္ဆီကလာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွန္တရားလား။ အဲဒီလူေတြ တစ္ကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို တယ္လီစကုပ္နဲ႕ၾကည့္လို႔ ၂လက္မ အျမင့္ေလာက္ပဲ ရွိနိုင္မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဒီေန႔ရြာေနတဲ႔ မိုးဟာ သူတို႔အတြက္ မေန႔က ရြာေနတဲ႔ မိုး ျဖစ္မေနနိုင္ဘူးလား”
“မင္းေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႕ ခ်ိန္ထားမွေတာ့ မင္းရႈေထာင့္ရဲ႕ အမွန္တရားေပါ႕ကြ”
“ကၽြန္ေတာ့ရႈေထာင့္ရဲ႕ အမွန္တရားကေကာ ဘယ္ေလာက္ ယုံၾကည္နိုင္ရလို႕လဲ။ တျခား ေနစၾကၤာကလာတဲ႔ သူတစ္ဦးဦးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိုးဟာ ဆပ္ျပာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ပန္းသီးဟာ သူ႔အတြက္ မိုး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေသနတ္ခ်ိန္ထားသူကို ဘာေျပာရမလဲ.. ကဲ”
“သူမင္းေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ထားတယ္။ အခု၊ လက္ရွိ၊ မိုးရြာေနလား မရြာေနဘူးလား သိခ်င္တယ္”
“ယခု ဆိုတာ ဘယ္တုန္းက ရွိလို႔လဲအေဖ။ ယခုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆိုျပီးခ်ိန္မွာ အတိတ္ျဖစ္သြားျပီေလ”

“မင္းခုနကပဲေျပာေတာ့ အတိတ္၊ ပစၥဳပန္၊ အနာဂတ္ဆိုတာ မရွိဘူးဆိုကြ”
“ဟုတ္တယ္။ မရွိဘူး။ ၾကိယာေတြထဲမွာပဲရွိတာ”
“မိုးက ၾကိယာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နမ္။ ဒီေနရာမွာ မိုးရြာေနလား မရြာေနဘူးလား”
“အေဖ.. ေရြ႕ေလ်ာေနတဲ႕ ကားေပၚမွာ ဒီေနရာမွာ မိုးရြာေနလား ေမးေနကတည္းက ေဆြးေႏြးဖို႕ ခက္ေနျပီ”
“အေျဖသာေပးစမ္းပါ သားရာ”
“ကၽြန္ေတာ္ ခန္႔မွန္းရုံပဲ ခန္႔မွန္းနိုင္မယ္အေဖ”
“ဒါခန္႔မွန္းဖို႔ မလိုဘူးကြ၊ မိုးရြာလား မရြာေနဘူးလား၊ ဒါပဲေျဖ”
“ဒါပဲေလအေဖ၊ ရြာလား၊ မရြာလား ခန္႔မွန္းခ်က္တစ္ခုပဲ မဟုတ္ဘူးလား”
“ဟ.. မင္း မိုးရြာေနတာ မျမင္ဘူးလား”

“မဟုတ္ေသးဘူးေလ အေဖ၊ ေနက ေကာင္းကင္ အေရွ႕က အေနာက္ကို ေရြ႕သြားတာ အေဖျမင္တာပဲမဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းက ကမၻာက ေရြ႕ေနတာ၊ ေနက ေရြ႕ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနတာက ဘယ္ေလာက္မွန္ေနလို႔လဲ”
“ဒီဥပမာကို အေဖလက္မခံနိုင္ဘူး”
“အေဖ... ရြာေနတာမိုးပါလို႔ ေသခ်ာလို႔လား။ ဟိုုဘက္ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္း စက္ရုံက ဆာလျဖဴရစ္ အက္စစ္ေတြ ရြာခ်ေနတာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား။ တရုပ္ျပည္ဘက္ကလာတဲ႔ ဓာတ္ေငြ႕ေတြ ရြာခ်ေနတာေကာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား။ အေဖ ဒါကို မိုးလို႔ေခၚတယ္။ လူေတြက မိုးလို႔ ေခၚတယ္။ ဒါတစ္ကယ္မိုး အစစ္လား။ မိုးဆိုတာကေကာ ဘာလဲ။ ဘယ္လိုသရုပ္ခြဲထားလဲ”
“ေကာင္းကင္က က်လာတဲ႔ အရာ၊ မင္းတစ္ကုိယ္လုံးကို ရႊဲေစတဲ႔အရာေဟ႔”
“အခု အေဖ မိုးစိုေနလို႔လား။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မစုိဘူး”
“ေကာင္းျပီ၊ ငါအရႈံးေပးတယ္၊ ရႈပ္ေထြးေပြလီမႈေတြ၊ စနစ္တက်ျဖစ္ေပၚျခင္းမရွိတဲ႔ အရာေတြ၊ မေသခ်ာမေရရာမႈေတြ အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူ ေဆာင္းေပးလုိက္တယ္။ သိပၸံ အသိရဲ႕ အနႈးညံ႕ဆုံး အခ်ိန္တစ္ခုပဲ”
“မရြဲ႕ပါနဲ႔အေဖရာ”

မိုးေရထဲမွာ ကားေလးက တေရြ႕ေရြ႕။
မိုးရြာေနသည္။
မိုးရြာေနသည္။
ဒီမိုးကို မိုးဟု… လူေတြေခၚၾကသည္။

Don DeLillo ၏ White Noise မွ ေကာက္နႈတ္ခ်က္။

အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႕ (တျပည္သူ) 

Labels: ၀တၳဳ, အေတြးအျမင္, ဒႆန, ဘာသာျပန္

ပတ္္္၀န္းက်င္မွ ပိုးစုန္းၾကဳးေလးေတြ၊ သစ္ပင္တက္ပိုးေကာင္ေလးေတြ၊ ေျခေျခာက္ေခ်ာင္း သစ္ေျခာက္ေကာင္ေလးေတြကို ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားေသာက္တတ္ေသာ သစ္စိမ္းပင္ေအာက္မွာ သူ ေတြေ၀စြာရပ္ေနခဲ႔သည္။ စမ္းေရသံကေတာ့ တျငိမ့္ျငိမ့္။ အနက္ေရာင္နွင္းဆီေတြေအာက္မွာ ယုန္ျဖဴေလးေတြ တလိမ့္လိမ့္။

သူ၏ မ်က္၀န္းအိမ္ထဲမွာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ျပိဳကြဲေနသည္။
ဖူးၾကြနုရြတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္က်ေနတဲ႔ အသည္းနွလုံးတစ္ခုကို ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ စီခ်ယ္ထားတဲ႔ ေရႊလင္ပန္းေပၚမွာ သယ္ေဆာင္လွ်က္ စပါးခင္းကိုျဖတ္လွ်က္ လုံမပ်ိဳက လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ ေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ သူေရွ႕သို႔ သယ္ေဆာင္လာေနသည္။

တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့မယ့္ သူ႕တြက္သံစဥ္ေတြကို
မျမင္ရဲလို႔ ခုထဲက ဒီအသည္းနွလုံးကို မစားသုံးလိုဟု သူက လုံမပ်ိဳကိုဆိုသည္။
လုံမပ်ိဳက က်မအသည္းနွလုံးကို စားသုံးပါေလာ့ ဟု မ်က္စိစုံမွိတ္လွ်က္ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုလိုက္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ ငွားငွားစြင့္စြင့္ပြင့္ေနေသာ ဖြင့္ဖတ္ေတြမွာ အစူးေတြေငါထြက္ေနေသာ နက္ျပာေရာင္ ပန္းပြင့္ေတြ ငုံသြားသည္။ ငွက္ကေလးေတြ တဖုတ္ဖုတ္ က်လာသည္။ စမ္းေရစီးသံ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ယုန္ျဖဴေလးတစ္ေကာင္ ရင္ကြဲေသသြားသည္။

သူ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕စြာ ေနာက္သို႔ ေျခတစ္လွမ္း ဆုတ္လိုက္သည္။
ေယာင္ယမ္းလွ်က္ သစ္ပင္ကို လက္ေထာက္လိုက္မိသည္။ သစ္ပင္ထဲမွာ ျဖဴေဖြး ေခ်ာေမြ႕လွပေသာ၊ နႈးညံ႕သိမ္ေမြ႕ေသာ လက္တစ္စုံက ေဖးမ မေယာင္ေယာင္နွင့္ သူ႔ကို တြန္းထိုးလိုက္သည္။
အရွိန္ျပင္းစြာ ထြန္းထုတ္လိုက္သည္။ အားၾကီးလြန္းစြာ…

သူ …. လုံမပ်ိဳ၏ ရင္ခြင္ထဲကို အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ ျပဳတ္က်သြားသည္။
သူမ၏ ေသြးေတြနွင့္ စုိစြတ္ေနေသာ ေရႊရင္အုံ၌ သူမ်က္နွာအပ္၍ ငိုေၾကြးလိုက္မိသည္။
မ်က္ရည္ေတြၾကားမွ သစ္စိမ္းပင္ဘက္သို႔ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းမွာ သူ႔၏ အသဲနွလုံးက ေလၾကမ္းၾကမ္းေအာက္တြင္ ယိမ္းထိုးေနသည္။

လုံမပ်ိဳက ျမက္ခင္းေပၚမွ ေရႊလင္ပန္းနားမွာက်ေနေသာ သူမ အသဲနွလုံးကို တုန္ယင္ေနေသာ လက္အစုံနွင့္ ေကာက္ယူလိုက္သည္။ သူရဲ႕ ဟာလာဟင္းလင္း ရင္ဘတ္အစုံဘက္ထိ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ယူေဆာင္လာေနသည္။ လုံမပ်ိဳကို သူ တြန္းထုတ္လိုက္သည္။ ေတာင္ကုန္းေလးအတိုင္း လုံမပ်ိဳ တလိမ့္ေခါက္ေကြးက်သြားသည္။

စမ္းေခ်ာင္း၏ လွမ္းေခၚသံကို သူ ၾကားလိုက္ရသည္။ ေအးျမေသာ၊ ၾကည္လင္ေသာ ဒီစမ္းေခ်ာင္းက သူ႔ကို အနက္ရိႈင္းဆုံး၊ အက်ယ္ျပန္႔ဆုံး ပင္လယ္ျပာတစ္ခုသို႔ သယ္ေဆာင္ေပးသြားနိုင္မည္ဟု သူ ယုံၾကည္လိုက္မိသည္။ စမ္းေခ်ာင္းဘက္သို႔ သူ ေလ်ာက္သြားသည္။ ၾကည္လင္ေသာေရအလ်င္ကို သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကလုံမပ်ိဳ၏ ေတာင္းပန္တိုးလ်ိဳးသံကို သူ ၾကားေနရသည္။

ေနာက္.. ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးတိတ္ဆိတ္သြားသည္။

လုံမပ်ိဳက သူ ယူေဆာင္မသြားေသာ သူမ၏ နွလုံးသားကို လင္ပန္းထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္သည္။ သူထားခဲ႔ေသာ နွလုံးသားေၾကမြမြနွင္႔ သူမ၏ အသည္းနွလုံးကို ၀ိုင္းရံလွ်က္ စမ္းေရျပင္ကို ငုံၾကည့္ေနသည္။ လုံမပ်ိဳေလာက္ သူ႔ကို ခ်စ္တတ္ေသာသူ မေပၚေသးဟု လုံမပ်ိဳက ေၾကကြဲစြာ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုေနေတာ့သည္။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ (တျပည္သူ)

Labels: ၀တၳဳတိုလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

Labels: ကဗ်ာလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

ေမာင္....
စိတ္မစြဲလမ္းပဲ၊ လွပတဲ့ဲညတစ္ညမွာ
ေမာင့္ကိုအိပ္မက္တယ္ေမာင္...

ႀကာခဲ့ၿပီပဲ...
မေတြ ့ရတဲ့နွစ္ေတြ၊ နွစ္ေမ်ာတသ
လြမ္းရတယ္ေမာင္....
နႈတ္ဆက္စကားေတာင္၊ ေၿပာခြင့္မရခဲ့
တမ္းတတဲ့ခေရလဲ၊ ေၿမမွာေႀကြလို ့
ေကာက္သူမဲ့ၿပီလားေမာင္...

ေမာင္ေပးတဲ့ခေရ...အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ႀကာမယ္ဆိုလဲ
ကဗ်ာစာအုပ္ႀကားရွိေနဦးမွာပါေမာင္...

ေမာင္ဘယ္ၿမိဳ ့ကိုေၿပာင္းသြားလဲ
ကၽြန္မသိလိုက္ၿပီေမာင္..
အရက္ေတြလဲေသာက္တုန္းပဲဆို
ဘယ္လိုအၿငိဳးနဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္နွိပ္စက္
မရက္စက္ပါနဲ ့ ေမာင္...

ေမာင့္ကိုသတိရလြမ္းတဲ့အေႀကာင္း
ေမာင္ကလြဲလို ့www တခုလုံးသာသိ
ေမာင္ဘယ္ေတာ့မွ သိလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူးေမာင္.......
ေႀကကြဲရပါတယ္ေမာင္ရယ္....

  ~တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့~      

   www.ainchannmyay.com
 

Labels: ကဗ်ာလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္

ေမာင္…
ေမာင့္ကို ခ်စ္ရတာေလ၊
က်ိဳက္ကၠလို႔ ေစတီနားက
ေၾကြက်လာတဲ႔ ဆိတ္ဖလူးပန္း ျဖဴျဖဴေလးေတြကို
ေမြႊးၾကဴရသလိုပါပဲ…. ေမာင္။
ရင္ထဲလန္းဆန္း၊ ပန္းသမွ်ေျပ
ေ၀တဲ႔အလြမ္း၊ ခမ္းေျခာက္သြားတယ္…ေမာင္။

ေမာင္….
ေမာင့္ကို ခ်စ္ရတာေလ၊
ဖေရဇာလိႈင္းေပၚက ေလဟုန္စီးငွက္ေလးေတြလို
အသက္ရႈရၾကပ္၊ မတ္တပ္ရပ္ေငး
ေတြးရင္းရင္ခုန္…. မၾကဳံတဲ႔ေမာင့္ပုံရိပ္ကိုေငး
အေတြးေလးနဲ႔ေလ..
အသက္ရႈဖို႔ေတာင္ ေမ႔သြားတယ္…ေမာင္။

ေမာင္…
ေမာင့္ကို ခ်စ္ရတာေလ၊
ေလျပင္းတဲ႔ သစ္ပင္ေအာက္၊ တစ္ေယာက္ထဲရပ္ေတြး
လက္ဖ်ားေတြေအးစက္၊ ကၽြန္မ အေနရခက္တယ္ရွင္္
ခင္တြယ္လာတဲ႔ နွလုံးသားေတြ
ေလျပင္းထဲ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးရပ္ေနၾကလို႔
သဲ႔သဲ႔ေလးနဲ႔ ယဲ႔ယဲ႔ေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္…ေမာင္။

ေမာင္….
ေမာင့္ကို ခ်စ္ရတာေလ……..။

~တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့~

     www.ainchannmyay.com

Labels: ကဗ်ာလို႕ပဲသေဘာထားေပးပါရွင္