သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား

ပန္းရနံ႕ေတြကိုိုသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ညေလေျပက ျပဴတင္းေပါက္ကတိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္လာတယ္္္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းတစ္ဘက္ ေရကန္ႀကီးဆီက လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြ လေရာင္ေအာက္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕လက္ေနၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္အုံ႕ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေၾကာင္႔ လေရာင္ကေတာ့ ခပ္ေရးေရးေလးပဲ။
ညေနေစာင္းေတြမွာ ဒီကန္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္လူစည္ကားေနက်။ ညနက္လာရင္္ေတာ့ အဲဒီကန္ရိုးဟာ ဟုိတုန္းက သူနဲ႕သူ႕ သူူငယ္ခ်င္းတို႕ စုရာအရပ္ကေလးတစ္ခုေပါ့။

သူတို႕သူူငယ္ခ်င္းတစ္စု အုပ္စုဖြဲ႕စကားေျပာသံသဲ့သဲ့ေတြ ေအးျမတဲ့ ညေလနဲ႔အတူ ကိုယ္စာက်က္ရာျပဴတင္းေပါက္ဆီကို ေရာက္ေရာက္္လာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ သီခ်င္းသံ၊ စကားေျပာသံေတြမႀကားရပဲ ေဆးလိပ္မီးနီနီေလးေတြပဲေတြ႕ရတတ္တယ္။ အခန္းမီးကိုပိတ္လို႔ သူရွိေနတတ္ခဲ့ရာေနရာေလးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲက ၾကည့္ေနမိခဲ႕ပါတယ္္။ အခုေတာ့လဲ ကန္ရိုးတေလွ်ာက္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနလိုက္တာ... ပုရစ္ေအာ္သံ သဲ့သဲ့ကိုေတာင္္ၾကားေနရတယ္။

လေရာင္နဲ႕ လွပလြန္းတဲ့ညရဲ့ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ကန္ရိုးေပၚကိုထြက္လာခဲ့မိတယ္္။ လုံျခဳံေအးခ်မ္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္္လည္း ဒီကန္ရိုးေပၚကို
ညအခါမွာ တခါမွ် မေရာက္ဖူးခဲ့၊ သြားခြင့္လဲမရွိခဲ့။ လေရာင္က ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္သာေနလိုက္တာ ကိုယ့္အရိပ္ကိုေတာင္ကိုယ္ ျပန္ျမင္ေနရတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ က်င္လည္ခဲ့ေသာ နီယြန္ၿမိဳ့ျပအလွက ဒီသဘာ၀အလွကို လွပစြာရႈံးနိမ့္သြားၿပီေပါ့။

ညေလေအးေအးမွာ ၀ဲလြင့္သြားတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကိုစုသိမ္းလိုက္ၿပီး ကန္စပ္မွာထိုင္ခ်လိုက္တယ္..။ ကန္စပ္ကမ်က္ရွည္ပင္ေတြနဲ႔ ကန္တြင္းက ေဗဒါပင္ေတြက အစိမ္းနုေရာင္လြင္ျပင္ႀကီးလိုပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပုရစ္ေအာ္သံေတြနဲ႕အတူ သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြနင္းသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္္။ မသိမသာတုန္ရင္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံကို ဘာသာအံ့ၾသေနမိခဲ့တယ္္္။ ဒီေျခသံနဲ႕ မရင္းနွီးဖူးခဲ့ေပမယ့္ သူ႕ေျခသံမွန္း ဘာေၾကာင့္ တပ္အပ္သိေနခဲ့ပါလိမ့္။

ဟိုတုန္းကလို ရွပ္အျဖဴေရာင္၊ အညိဳေရာင္္ပုဆုိးကြက္နဲ႕ လေရာင္ေအာက္က ျမန္မာဆန္ဆန္ပုံစံေလးက မျမင္ေတြ႕ရတာနွစ္ေတြသိပ္ၾကာလို႕ မ်က္စိထဲမွာ ပိုလို႕ညံ့သက္္ေနတယ္။

“----- ” ျပန္ေရာက္ေနၿပီေနာ္...

လွပဆဲအျပဳံးတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သူ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ထဲက ေက်ာင္းအတူတူ၊ က်ဳရွင္အတူတူတက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေမးထူးေခၚေျပာအဆင့္ ထက္မပိုခဲ့ႀကတဲ့ကိုယ္တို႔.. အဲဒီိညက ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္္။ ညေလေတြႀကားကသစ္ရြက္သံ တရွဲရွဲ၊ လေရာင္မရဲတရဲေအာက္မွာ သူ႔ဆံႏြယ္ေခြေခြေလး နဖူးမွာလြန္႔လူးသြားတာကိို၊ သူ႕အက်ီၤအေပၚဆုံးက ၾကယ္သီးတစ္လုံးျပဳတ္ေနခဲ့တာကို ကိုယ္ခိုးၾကည့္ခဲ့မိတယ္္။

ေထာင့္ကိုးရာကိုးဆယ္ခုနွစ္ေတြရဲ႕ ပူေလာင္အိုက္စပ္တဲ့ သႀကၤန္ရက္တစ္ရက္တုန္းက ျခံေနာက္ဖက္ေထာင့္ ေရတြင္းနားက ကံ့ေကာ္ပင္မွာ ကံ႕ေကာ္ပန္းေတြအဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနခဲ့ႀကတယ္္။ ေရခမ္းတဲ့ေႏြရက္ေတြမို႕ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ ကိုယ္တို႔ေရတြင္းကေရကို လိုသလိုသုံးဖို႔ လမ္းေလးေဘးကၿခံေနာက္တံခါးကို ဖြင့္ထားတတ္တယ္။ၿခံေနာက္ကလမ္းေလးက ဟိုမွာတပြင့္၊ သည္မွာတပြင့္က်ေနတဲ့ စကားပန္း၀ါ၀ါေလးေတြေၾကာင့္ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးျဖစ္ေနတယ္။

လူေတြေပ်ာ္ေနၾကခ်ိန္ သႀကၤန္ရက္ေတြမွာ ကိုယ္တို႕ညီအမေတြကေတာ့ ဘယ္မွသြားေလ့မရွိၾကဘူး၊ အဲဒီေန႕ကလဲ ပ်င္းရိလြန္းလို႕ ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့ဖားတစ္ေကာင္ကို ကယ္ဖို႕အၾကံံထုတ္ရင္း ေရတြင္းထဲကိုငုံၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ့္နားကို ေငြဖလားခြက္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲသူေရာက္လာခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကို ေရေလာင္းဖို႕ခြင့္ေတာင္းေတာ့ အလြန္အမင္းရွက္ရြံ႕ၿပီး ေခါင္းငုံ႔ထားခဲ့မိတယ္။ သူနဲ႔ကိုယ္ နီးကပ္ေနလို႕ သူ႕ကိုယ္သင္းနံံ႔ကို ပင့္သက္ရိႈက္မိလိုက္တယ္။ ကံ့ေကာ္ရနံ႔သင္းပ်ံ့တဲ့ ေရေအးေအးကို ပုခုံးေပၚမွာခံစားလိုက္ရခ်ိန္၊ ကံ့ေကာ္၀တ္ဆံမႈန္ေလးေတြ လက္ေမာင္းမွာတြယ္ၿငိသြားခ်ိ္န္မွာေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆုံးေသာ ရင္ခုန္သံကိုု ခံစားခဲ့ရတယ္္။

ၾသကာသေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး တိတ္ဆိတ္စြာအိပ္္ေမာက်ေနတဲ့ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာ လမ္းမီးေရာင္ေအာက္က စကၠဴပန္းရြက္ေတြနဲ႕ ပု႑ရိတ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေတြေတာက္လက္ေနခဲ့တယ္။ စာက်က္ရင္းအိပ္ခ်င္ေျပ၊ ၿခံထဲမွာ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ေနရင္း လက္က နာရီသံပတ္က ေလးခ်က္ျမည္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ျခံတံခါးေပၚက တြဲလြဲေလးတင္ေနတဲ့ လွပတဲ့ ခေရပန္းကုံးေလးတစ္ကုံးကို ထူးဆန္းစြာလွမ္းေတြ႕လိုက္ရတယ္္။
ခေရကုံးေလးကိုလက္ကကုိင္လို႕ စာက်က္ခန္းရွိရာအေပၚထပ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ မီးကိုပိတ္လို႕ ကန္႕လန္႔ကာေနာက္ကရပ္ၿပီး ကန္ႀကီးဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ လေရာင္ေရးေရးေအာက္က ကန္စပ္ျမက္ပင္ရွည္ေတြနားမွာ အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးတစ္ခု....။
ဘယ္ေလာက္ပဲအလင္းေရာင္နဲနဲ သူ႔အရိပ္ကိုေတြ႔တာနဲ႕ သူဆိုတာကိုယ္အၿမဲသိခဲ့တယ္..။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ မျဖစ္နိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္္ပုဒ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ မေပးခ်င္လို႕ ၿခံတံခါးေပၚက အထီးက်န္ ခေရကုံးေလးကို ကန္႕လန္႕ကာေနာက္ အေမွာင္ရိပ္အတြင္းကပဲ ရပ္ၾကည့္ေငးေမာေနခဲ့ပါတယ္္။

ညေနေစာင္းထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ အိမ္ေနာက္ဘက္ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ မိသားစု လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္းထိုင္ေနၾကတဲ့တစ္ရက္၊ ဦးျမင့္က ကြမ္းတၿမဳံ့ၿမံ့ဳနဲ႔ ေရွ႕မႀကည့္ေနာက္မႀကည့္နဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းစကားေတြေဖာင္ဖြြဲ႔ေနခဲ့တယ္။

“မနက္မနက္၊ ဘယ္က ခေရကုံးအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေရာက္ေနလဲမသိဘူး”
“ဒီအိမ္မွာ မိန္းမေတြေတာ့အမ်ားႀကီးပဲ။ ေမေမနဲ႔ ေဒၚသန္းကေတာ့ အသက္ႀကီးၿပီ”

ေဒၚႀကီးသန္းက သူ႕ေယာက်ၤားကို မ်က္ေစာင္းထုိုးၾကည့္လိုက္တယ္။
ဦးျမင့္ကေတာ့ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ဆက္ေျပာတယ္္။

“မလြင္တို႕၊ မေကတို႕က ဧည့္သည္ေတြ၊ ငယ္ငယ္က လဲ ငါးတန္းပဲရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့
ဒီပန္းကုံးကဘယ္သူ႔အတြက္လဲမသိဘူး”

အားလုံးရဲ့မ်က္လုံးေတြက ကုိယ့္ဆီေရာက္လာတယ္။ ကိုယ့္မ်က္နွာတစ္ခုလုံးရွိန္းထေနတယ္္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူ႔ကိုကာကြယ္လိုစိတ္နဲ႔ ၿခံတံခါးေပၚက ခေရကုံးေလးေတြကိုယူၿပီး ယြန္းဗူးေလးထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲဲ့တယ္။ မတုန္႕ျပန္နိုင္တဲ႕ အခ်စ္တစ္ခုမို႔ ရက္စက္စြာျငင္းပယ္ရမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိထားခဲ့လို႔ ခေရကုံးနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ထူးထူးဆန္းဆန္း တစ္ခုခုရလာမွာကိိုေတာ့ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့တယ္။ ခေရေလးေတြေကာက္ဖို႔ ရွွိတဲ့မုန္႔ဘုိးနဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္၀ယ္ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲက ခေရပင္ေအာက္မွာ မနက္သုံးနာရီထဲကေရာက္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔အေႀကာင္းေတြကိုေတာ ့ အၿမဲႀကားခဲ့ရတယ္္။

ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ေန႔အထိ တစ္ရက္မွမပ်က္ခဲ့တဲ့ ပင္ေျခမွာေဖြး၊ ညွာတံနဲ႕ေ၀းေပမယ့္၊ ေမႊးေမႊးပ်ံ့ပ်ံ့၊ သင္းပ်ံ့ယဥ္ေက်းတဲ့ ခေရအတြက္ သူ႕ကိုေက်းဇူးတင္ခဲ့ပါတယ္္။

ကိုယ္တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ႕နွစ္ေတြမွာေတာ့ အမွတ္တမယ္႕ေတြ႕ေနက် သစ္ရိပ္ထူတဲ့ ကန္နားတ၀ိုက္မွာ၊ စိန္ပန္းပင္တန္းနားက မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္နားမွာ၊ လမ္းဟုိဘက္ထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြနားမွာ သူ႕ကိုသိပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ရွစ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးငါးခုု အတူတူရခဲ့ၾကေပမယ့္ ဆယ္တန္းမေအာင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အားငယ္စိတ္နဲ႕ သူေရွာင္ပုန္းေနခဲ့တယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွပတဲ့ ေန၀င္ရီေရာအခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ သူရွိတတ္ရာေရကန္ႀကီးဘက္ကို ကုိယ္ေငးၾကည့္တတ္သလို၊ သူကလဲ ကိုယ္ရွိေနတတ္ခဲ့ရာ ကုိယ့္ရဲ့စာက်က္ခန္းေလးဆီကို ေငးႀကည့္ခဲ့ရင္း ကိုယ္တို႕ရဲ့အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးခဲ့ၾကတယ္။

မနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာေတာ့ ခေရကုံးေလးနဲ႕အတူ ကိုယ္သိပ္ေၾကာက္တဲ့ အျဖဴေရာင္စာရြက္ေခါက္ေလးကို ရရွိခဲ့တယ္။ အေတြ႕အႀကံဳမရွိဖူးသူတစ္ေယာက္လိုပဲ စာေခါက္ေလးကိုျဖန္႕ေနတဲဲ႕ ကိုယ္႕လက္ေတြတုန္ခါေနခဲ့တယ္။

“မဂၤလာရွိတဲ့နံနက္ခင္းလို႕ဆိုရေအာင္ေနာ္...ေႏြး..”
ပထမ၀ါက်အဆုံးမွာ ျပဴတင္းေပါက္ဖက္ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေစ့ေနၿပီးသား ကန္႕လန္႕ကာကို ပိုေစ့ေအာင္ပိတ္လိုက္တယ္။ “ေမာင္”လို႕ ဆိုင္းထိုးထားတဲ့ သူ႔စာေလးအဆုံးမွာ စာဆက္မက်က္္ျဖစ္ေတာ့ပဲ အခန္းေထာင့္က ဖုန္တက္ေနတဲ့ ၾကင္စုဂစ္တာေလးကို မလႈပ္မရွက္ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

ေပးခဲ့တဲ့ခေရရဲ႕ မ်က္နွာကိုေတာင္မေထာက္၊ တမင္တကာနႈတ္မဆက္ပဲ ျမန္မာျပည္ကထြက္ခြာလာတဲ့ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္နိုင္ပါေစ...
သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတယ္ဆုိတဲ့အၾကာင္း၊ သူဆယ္တန္းေအာင္သြားတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း၊သူ့ရည္းစားေတြရဲ႕ နာမည္ေတြမွာ “ေႏြး” ပါတဲ့အေၾကာင္းေတြ ကိုယ္သိခဲ့ရတယ္။

ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေနလို႔ ဟိုတုန္းကလိုပဲ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြစုၿပီး ၿခံေနာက္က မက်ည္းပင္ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္မွာ ဂစ္တာစုတီးျဖစ္ၾကတဲ့တစ္ေန႕... သူတုိ႔ဆိုေနတဲ့ ေကာ္ပီသီခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုမွခံစားလို႕မရေတာ့တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတိထားလိုက္မိတယ္။ “ငါ့အေဖနားေထာင္တာဟဲ့”လို႕ သူငယ္ခ်င္းေယာက်ၤားေလးေတြကို ေလွာင္ရယ္ခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ တြံေတးသိန္းတန္တို႕ စိုင္းထီးဆုိင္တို႕ကို တရႈိက္မက္မက္နားေထာင္ေနတတ္ၿပီ္။

အဲဒီအေႀကာင္းေလးေတြကို လေရာင္ရႊမ္းတဲ့အဲဒီညက ကန္ႀကီးကိိုမ်က္ႏွာမူရင္း သူနဲ႕ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအၿမဲဆိုေနက် ျခေသၤ့လည္ျပန္ နဲ႕ ရင္ခတ္အလြမ္းအေၾကာင္းေျပာေနရင္း ကိုယ့္ရဲ႕လက္ကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဂစ္တာမတီးေတာ့တာ ၾကာၿပီမို႕လား”လို႕ေမးခဲ့တယ္။

ပူအိုက္လြန္းတဲ့ရန္ကုန္ည၊ လွပလြန္းတဲ့လေရာင္နဲ႕၊ ကိုယ့္ရဲ႕ကဗ်ာဆန္ခ်င္္မႈ (သို႕မဟုတ္) ရုးသြပ္တတ္မႈတစ္ခုေၾကာင္႕ ၿခံေထာင့္ကေရတြင္းေလးမွာ၊ ညညလူေျခတိတ္ခ်ိန္ ကိုယ္ေရသြားခ်ိဳးေလ့ရွိတယ္။ အေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြ၊ ညေလမွာလြန္႕လူးေနတဲ့အုန္းရြက္ေတြ၊ ပန္းရနံ႕သင္းတဲ့ညေလ၊ ေအးျမတဲ့တြင္းေရ...
ခံစားၾကည့္လုိက္ၾကပါ...ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး ျမန္မာျပည္မွာပဲရနိုင္တာေလ…။

“ဟဲ့..ဘာလုပ္ဦးမလို႕လဲ...ျပန္လာခဲ့..အိမ္ထဲမွာပဲခ်ိဳး” ေမေမမသိေအာင္ ႀကိတ္ၿပီးဆူတဲ့ေဒၚႀကီးသန္းကို မနဲေတာင္းပန္ၿပီး ေရတြင္းေလးဆီထြက္လာခဲ့တယ္။

“အို”......

ခေရႏြမ္းေလးေတြ၊
ေျမေပၚမွာလြင့္၊ အပင္မွာမ၀င့္ေပမယ့္
ေၾကြတဲ့ဘ၀၊ ႏြမ္းတဲ့ဘ၀မွာေတာင္၊ လွပေအာင္ႏြမ္းလို႔ေၾကြ.....
ေရႊဒါးေမာင္ေလးရည္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလို....

လွလိုက္တဲ့ခေရကုံးေလးေတြ..ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ၊ ေရခြက္ေလးထဲမွာ၊ ေရတြင္းေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ၊
မႏြမ္းပါဘူး...လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႔ အမ်ားႀကီးပဲ...
ယုယုယယကိုင္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္တာ ညေလတိုးသံေတြပဲၾကားေနရတယ္...
အဲဒီညက အုတ္ကန္ထဲက လ၀န္း၀ိုင္း၀ိုင္းေလးရဲ႕အရိပ္ေလးကို လက္နဲ႔အသာထိလိုက္ၿပီး
ကိုယ္အၾကာႀကီးငိုင္ေတြေနခဲ့မိတယ္...

အဲဒီတစ္ႀကိမ္က သူနဲ႕ကၽြန္မ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ခဲ႕ၾကျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္...
ဒီတစ္ႀကိမ္ျမန္မာျပည္က ကၽြန္မအထြက္မွာ        သူအရူးႀကီးျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့တယ္လို႕ သူ႔အေမက
ကၽြန္မအေမကိုေျပာရင္းငိုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြကို နွစ္ေတြအမ်ားႀကီးၾကာမွ ကၽြန္မသိခဲ့ရပါတယ္...

ရန္ကုန္ကိုဘယ္နွစ္ႀကိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ သူ႔ကိုဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မ မေတြ႕ေတာ့ပါဘူး
ဒီကန္ႀကီးနားတ၀ိုက္မွာ၊ ဒီလမ္းေပၚမွာ၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမရွိေတာ့ဘူး
သူေနခဲ့တဲ့အိမ္ႀကီးေပၚမွာလဲ လူသစ္ေတြေရာက္ေနၾကၿပီ....
သူဘယ္ကိုေၿပာင္းသြားလဲဆိုတာလဲ စုံစမ္းလို႕ မရေတာ့ပါဘူး..

တစ္ကယ္ေတာ့ငယ္ငယ္က စာက်က္ရင္းအၿမဲၾကားခဲ့ရတဲ့
သူသီဆိုခဲ့တဲ့ ကိုမြန္းေအာင္ ရဲ႕ “ရင္ခတ္အလြမ္း” ထဲကလို
မေခၚနိုင္မွန္းသိလို႕ တိတ္တဆိတ္လွမ္းသြားသူဟာ.......
ဘယ္သူဘယ္၀ါလဲဆိုတာကို ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႕ ကၽြန္မအေျဖရွာေနရင္း...
ခေရပန္းမ်ားကို သစၥာရွိေနရင္းနဲ႕ .....

(သကၠရာဇစ္နွစ္ေထာင္႕ေျခာက္တုန္းကေရးထားတဲ႕စာစု ဒီမွာျပန္စုျခင္းပါ)

© အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ေဒါ႕ကြန္:                                                                      ♥အိမ္႕ခ်မ္းေျမ႕ဘေလာ႕ဂ္♥

Labels: ၀တၳဳ