သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား

သည္အိမ္ခန္းက တိတ္ဆိတ္လြန္းေနသည္။ အခန္းထဲက ေထာင္႕တစ္ေထာင္႕တြင္ သင္ျဖဴးဖ်ာထပ္ခင္းထားေသာ ကုတင္တစ္လုံးက ျငိမ္သက္စြာ။ ကုတင္ေခါင္းရင္းက ျပဴတင္းက ပြင္႕ေနေသာေၾကာင္႕ အလင္းေရာင္ေတြက အခန္းထဲသို႕ ထိုးက်ေနသည္။ ျပဴတင္းေပါက္မွ ေလေျပညွင္းေၾကာင္႕ ျခင္ေထာင္အမိုးက သာသာေလး လြန္႕လူးသြားသည္။ ကုတင္ေျခရင္းမွာေတာ႕ အ၀တ္အစားေတြထဲ႕သည္႕ ဗီဒိုပုေလးတစ္လုံး။ ကုတင္ေခါင္းရင္းက စားပြဲေလးတစ္ခုေပၚမွာ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ မီးတိုင္တစ္တိုင္၊ ေသာက္လက္စ ေရဖန္ခြက္တစ္ခြက္ နွင္႕ အလွျပဖန္လုံးေလးတစ္လုံး။ ဖန္လုံးေလးထဲက ငါးျပာကေလးနွစ္ေကာင္က နႈတ္ခမ္းခ်င္း ထိေနၾကသည္။ ဖန္လုံးေလးကို မကိုင္ျပီး လႈပ္ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အထဲက လႈပ္ခတ္သြားေသာေရေလးေတြနွင္႕အတူ ေရာင္စုံေရႊမႈန္ေငြမႈန္ေတြကလဲ တဖြားဖြားလွပစြာလႈပ္ခတ္သြားၾကသည္။ ဖန္လုံးေလးကို ျမတ္နိုးစြာ ပါးျပင္မွာ ကပ္ထားလိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ႕ စားပြဲေလးေပၚသို႕ ျပန္ခ်လိုက္သည္။
ကုတင္ေခါင္းရင္းက ျပဴတင္းေပါက္နားသို႕ တိုးကပ္သြားလိုက္သည္။ ျပဴတင္းေပါက္လက္ရန္းကို ကိုင္ရင္း အျပင္ကိုၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ျမစ္ဆိပ္တစ္ခုကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ျမစ္ဆိပ္က ထူးဆန္းလြန္းစြာ လူသူကင္းမဲ႕ေနသည္။ ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည္။ သဗာန္တစင္းက ကမ္းစပ္မွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားေနသည္။ ကမ္းစပ္ကလဲ ထူးဆန္းစြာ ရႊံဗြက္ကင္းစင္ေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ေအာ္ျမည္သံနွင္႕အတူ ကမ္းစပ္လိႈင္းပုတ္သံ၊ တူထုသံတစ္ခုကိုပါ မသဲမကြဲၾကားေနရသည္။

ျပဴတင္းမွခြာ၍ ကုတင္နားသို႕ မရဲတရဲတိုးကပ္သြားသည္။ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကေလက ကသုတ္ကရက္ တိုက္ခတ္လာသည္။ ဆံပင္ေတြကို စုကိုင္လိုက္ရင္း ကုတင္ေပၚက သင္ျဖဴးဖ်ာေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္လွဲေလ်ာင္းေနေသာ အျပာေရာင္ လြယ္အိတ္ေလးတစ္လုံးနားသို႕ ခပ္ေျဖးေျဖး တိုးကပ္သြားသည္။ လြယ္အိတ္ကေလးက ေဟာင္းႏြမး္ေနျပီ။ ထိုလြယ္အိတ္ေလးကိုျမင္ေတာ႕ ရင္ေတြက မသိမသာတုန္ရင္လာသည္။

လြယ္အိတ္ေလးေဘးမွာ ျဖည္းညွင္းစြာထိုင္ခ်လို္က္သည္။ လြယ္အိတ္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ရင္ခြင္မွာ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ႕ မိုးသည္းထန္စြာရြာသြန္းေနသည္႕ ေန႕တစ္ေန႕ကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ ဆံပင္ေတြကို တစ္ခ်က္ခါလိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ထဲကို လက္နွင္႕စမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ကပ္ျပားအခ်ိဳ႕ရွိေနပါလား။ ကပ္ျပားေလးတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ အနက္ေရာင္မွင္နွင္႕ ကေသာကေမ်ာေရးထားေသာ စာေၾကာင္းနွစ္ေၾကာင္း။

ငါတို႕အားလုံးဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္။ သက္ရွိသက္မဲ႕ အရာအားလုံးဟာလဲ တစ္မိ်ဳးတည္းေသာ အရာနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကပ္ျပားတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
အျပာေရာင္မွင္ေတြနဲ႕ ေရးထားေသာ ကဒ္ျပားတစ္ခု ထပ္ထြက္လာသည္။
ငါတို႕အားလုံးဟာ စြမ္းအင္ေတြထဲမွာ ေနထိုင္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ မသိေသးတဲ႕အရာေတြကို ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ သိဖို႕ၾကိဳးစားေနၾကတယ္။

ထိုေန႕က မိုးေတြရြာေနသည္။ လွည္းတန္းတေလ်ာက္ လူစည္ကားေနသည္။ ထမီေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံး ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။ ထီးတစ္လက္တည္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ လက္ေမာင္းခ်င္း မထိမိေအာင္ ဂရုစိုက္လမ္းေလ်ာက္ေနရသည္ကိုက ရင္ခုန္စရာျဖစ္ေနေလသလား။

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ျပီး ေနာက္ထပ္ ကဒ္ျပားတစ္ခုကို ထုတ္လိုက္သည္။

တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မဲတဲ႕ ညမွာ ေမွာင္မဲေနတဲ႕ ေကာင္းကင္ကိုေမာ႕ၾကည္႕လိုက္ပါ။ ဘာမွမျမင္ရလို႕ ဘာမွမရွိဘူးမထင္လိုက္နဲ႕။ မျမင္ရတဲ႕ dark matter ၾကီးဟာ ပိုက္ကြန္ၾကီးတစ္ခုလိုပဲ။ ဒီပိုက္ကြန္ထဲမွာ ငါတို႕ဘယ္လိုမွ မျမင္နိုင္ မထိနိုင္တဲ႕ မိုက္ခရိုလိႈင္းေတြ ေရဒီယိုလိႈင္းေတြ ဟာ ငါးေတြလိုပဲ ကူးခတ္ေနၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ မျမင္နိုင္တိုင္း မရွိဘူးလို႕မထင္ၾကဖို႕လိုတယ္။

မိုးေရေတြေၾကာင္႕ ထမီေတြရႊဲရႊဲစိုရုံမက အသစ္စက္စက္ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးပါ စိုနင္႕ေနျပီ။
“နင္႕ဖိနပ္ေလး နွစ္ေမ်ာပါတယ္”
“ရပါတယ္ဟာ”
“အင္းေပါ႕ေလ.. အခ်စ္အတြက္ပဲ”
“ဟင္…”
“ေအာ္.. ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး…”
သူ႕စကားေၾကာင္႕ မိုးေငြ႕ေတြတြဲခုိေနေသာ သူ႕ဆံႏြယ္ေတြကို ေမာ႕ၾကည္႕ျပီး ေခါင္းငုံ႕ခ်လိုက္မိသည္။

ေခါင္းငုံ႔ျပီး ေနာက္ထပ္ ကဒ္ျပားတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
ကလပ္စည္းေပါင္း ထရစ္လီးယန္း၅၀ နဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႕ လူေတြကိုယ္ထဲက ကလပ္စည္းေတြကို ဓာတ္ခြဲခန္းထဲက ဗိုက္တာမင္ ကန္တစ္ခုထဲကို ပစ္ထဲ႕ၾကည္႕လိုက္ပါ။ ခြန္အားေတြျပည္႕ျပီး ဆက္လက္ရွင္သန္ေနၾကတာကိုေတြ႕လိုက္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ပဲနဲ႕ အဆိပ္ရည္ထဲကို ထဲ႕လိုက္ပါ။ ငါတို႕ဆဲလ္ေတြ ညိဳးေလ်ာ္ပ်က္စီးသြားလိမ္႕မယ္။

မီးပိြဳင္႕အနီကိုေစာင္႕ရင္း မိုးသည္းသည္းေအာက္မွာ လြယ္အိတ္ကိုပိုက္ျပီး ခ်မ္းလြန္းလို႕ တုန္တက္ေနမိသည္။
“ငါ႕ ဂ်က္ကက္ ၀တ္မလား”
“ေနပါေစဟာ.. ေရာက္ေတာ႕မွာပဲ”
ေျပာေျပာဆိုဆို ကားလမ္းကူးရန္ ပလက္ေဖာင္းေအာက္ကိုဆင္းလိုက္သည္။
“ဟာ…ေဟ႕ ေနဦးေလ၊ ကားေတြလာေနေသးတယ္”
လက္ေမာင္းကို ဖမ္းဆြဲလိုက္သည္ကို မရုန္းမိ။ ျပီးေတာ႕ တစ္ဖက္ ကားလမ္းထိ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဆြဲေခၚသလို ေခၚသြားရင္း တပ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာေနသည္ကို နားေထာင္ေနမိသည္။
“ကေလးလိုပဲ…”

နႈတ္ခမ္းကို ေယာင္ယမ္းကိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ႕ ကဒ္ျပားေနာက္ နွစ္ခုကို ဆက္တိုက္ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
စိတ္ရႈပ္ စိတ္ထိခိုက္လာျပီဆိုရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕လႈံ႕ေဆာ္မႈ ေအာက္မွာ ေကာ္တီေဆာ္လ္ေတြ ယိုစိမ္႕လာျပီ။ ဒီေကာ္တီေဆာ္လ္ေတြ ယိုစိမ္႕လာတာနဲ႕အမွ် လူေတြရဲ႕ ခြန္အား၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္နိုင္မႈ၊ ကိုယ္ခံစြမ္းအားေတြက်လာျပီး အမွားေတြလုပ္ဖို႕ပိုမ်ားလာတတ္တယ္။

တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံလို႕ရလာတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခံစားရတယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အက္ဒ္ေရနလင္နဲ႕ ေနာ္အက္ဒ္ေရနလင္ ေတြဟာ ကိုယ္ထဲမွာ ပ်ံ႕နွ႕ံလာတတ္တယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာေတာ႕ လူေတြရဲ႕ ကိုယ္ခံစြမ္းအားေတြတက္လာတယ္။ ခြန္အားေတြျပည္႕လာတယ္။ စဥ္းစားေတြးေခၚနိုင္မႈစြမ္းအင္ေတြလဲ ျမင္႕လာတယ္။

“ကေလးလိုပဲ…”
“ဘာလဲဟ.. နင္ကလဲ”
“ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ လာ ဒီဆိုင္ထဲသြားရေအာင္”
စတိုးဆိုင္ေပါက္၀က အလွျပ ေရႊးျပားေငြျပားေတြ မိုးေရေတြေအာက္မွာ လြန္႕လူးေနသည္။ ဆိုင္ထဲက မွန္ဘီဒိုေတြထဲမွာ ပစၥည္းေတြက အမ်ိဳးစုံလင္လွသည္။
ထမီေတြ စီထပ္ထားသည္႕ ေကာင္တာေရွ႕မွာ သူရပ္ေနသည္။
“ဘာလဲဟာ.. ငါရွက္တယ္” သူ႕ေနာက္မွာ ရပ္ရင္း ခပ္တိုးတိုးၾကိတ္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။
“ငါလဲရွက္တာပဲ..ဟ” သူကလဲၾကိတ္ျပီး ျပန္ေျပာသည္။
ေကာင္တာေနာက္က ရြယ္တူ မိန္းကေလးေတြက ျပဳံးစိစိ။
ငပိေရာင္ထမီေလးတစ္ထည္ကို သူလက္ညိဳးထိုးေနသည္။
“နင္ ဟိုမွာခ်မ္းလို႕ ၀တ္လို႕မရလဲ သိမ္းထားဟာ.. ေနာ္”
“အင္း” မပြင္႕တပြင္႕ေျပာလိုက္သည္။ ဘာကိုရွက္မွန္းမသိရွက္ျပီး စိတ္ကလဲညစ္ေနသလိုလို ၾကည္နူးေနသလိုလို။ စကၠဳအိတ္ထဲက ငပိေရာင္ထမီေလးကို သူလွမ္းေပးေတာ႕ လွမ္းယူျပီး ရင္ခြင္မွာ ဖက္ထားလိုက္သည္။

၀တ္ထားေသာ ငပိေရာင္ထမီေလးကို ေယာင္ယမ္းလို႕လက္နဲ႕သပ္လိုက္မိသည္။ သည္ေနာက္ ကဒ္ျပားေနာက္တစ္ခုကို လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
Emotions are contagious. ခံစားခ်က္ဆိုတာ ကူးစက္တဲ႕အရာ…။
တစ္စုံတစ္ေယာက္က (emotional toxins) အဆိပ္ေတြနဲ႕ ျပည္႕ေနတဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြျဖစ္တဲ႕ ေဒါသ၊ ခ်ိမ္းေျခာက္မႈ၊ ၀န္တိုမႈ၊ မနာလိုမႈေတြကို မိမိကိုယ္ေပၚကို သြန္ခ်လိုက္တဲ႕အခါမွာ မိမိကိုယ္၊ စိတ္ေတြဟာလဲ ညစ္ညဴးသြားတတ္တယ္။
Every interaction has an emotional cost or benefit. ဒါေၾကာင္႕ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈတိုင္းဟာ မိမိစိတ္ဓာတ္ကို အရူံး သို႕မဟုတ္ အျမတ္ထြက္ေစတယ္ဆိုတာ အျမဲသတိရွိဖို႕လိုတယ္။

စကၠဴအိတ္ေလးကို ပိုက္ျပီး လြယ္အိတ္ေတြထားတဲ႕ ေကာင္တာဘက္ကို သြားလိုက္သည္။
“ငါလဲ နင္႕ကို လြယ္အိတ္ေလး ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”
“ေနပါေစဟာ..”
“ေဟ႕ေအး အမွတ္တယေပါ႕ေနာ္၊ နင္အျမဲေတာ႕လြယ္ရမယ္”
မွန္ဘီဒိုထဲက အျပာေရာင္လြယ္အိတ္ေလးကို ေရြးယူလိုက္သည္။
“အခုေတာ႕လဲ မဆန္းသလိုပါပဲလား”
အျပာေရာင္လြတ္အိတ္ေလးကို ရင္ခြင္မွာ ပို္က္ရင္း သူဆိုသည္။
“ဟင္.. ဘာကိုလဲ”
“ေအာ္… မဟုတ္ပါဘူး ဆရာထီးသီခ်င္းပါ..” ရယ္က်ဲက်ဲနွင္႕သူဆိုရင္း လြယ္အိတ္ျပာေလးကို ရႊတ္ဆို တခ်က္ငုံ႕နမ္းလိုက္သည္။

အျပာေရာင္လြယ္အိတ္ေလးထဲက ေနာက္ဆုံးက်န္ေနသည္႕ ကဒ္ျပားတစ္ခုကိုဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ဇန္ဘူကာရဲ႕ စားသားတခ်ိဳ႕ကို ထုံးစံအတိုင္း ကေသာကေမ်ာေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရသည္။

We get what we give and to the same degree.
And not always from the same people with whom we’ve dealt.
But somewhere… sometime…someone will treat you in like
manner.
The good that we do to others will return also.
For your kindness to others you will receive hospitality in far
places yourself.
Understand the troubles of others who come to you with their souls bared…and when you cry yourself, you will be sympathetically understood.
We get what we give.
Like always attracts like.
This is the law and it is inevitable.
We cannot escape the results of our actions.

ဘာမွ မက်န္ေတာ႕ေသာ လြယ္အိတ္ျပာကို ရင္မွာ ေပြ႕ထားလိုက္သည္။ မ်က္စိကို အသာမွိတ္ထားရင္း ကုတင္ေစာင္းမွာ ျငိမ္သက္စြာဆက္လက္ထိုင္ေနမိသည္။
အျပင္မွာ ကမ္းစပ္လိႈင္းပုတ္သံ၊ က်ီးကန္းေအာ္သံနွင္႕ တူထုသံကို ဆက္လက္ၾကားေနရပါေတာ႕သည္။

Labels: ၀တၳဳ, အေတြးအျမင္, ဒႆန