Groovy Kind of Disc

နိဒါန္း

"Singapore တစ္ၿမိဳ႕လံုး ငါ႔ေက်းဇူးရွင္ေတြၾကီးပဲ"  လို႕ မၾကာေသးခင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ဖုန္းေျပာေတာ့  ေျပာမိပါေသးတယ္။

 ေျပာရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိေနတာကိုး ..

Singapore ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကၽြန္မ ေဖေဖနဲ႔ အေဒၚ ရဲ႕ အသိေတြ လိုက္ေတြ႕ရတာနဲ႕တင္ တပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္ .. အဲဒီ တပတ္အတြင္း Singapore တခြင္လံုး ႏွံ႔သြားသေလာက္ပါပဲ။ (ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီအေၾကာင္း သူသိေတာ့ ဆူပါတယ္ .. အလုပ္ရွာဖို႔လာတာ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေလွ်ာက္သြားစရာလားေပါ႔ .. ေအာ္  လူၾကီးေတြကဖိတ္မွေတာ့ မသြားရင္ေကာင္းပါ႔မလား)

ကၽြန္မဟာ အလကားေနရင္း အေတာ္ ဘ၀င္ျမင့္တယ္ ေျပာရမလား  ေသြးနားထင္ေရာက္တယ္ ေျပာရမလား .. လူၾကီးမိဘ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း အကူအညီနဲ႕ လူရာ၀င္ရမွာ အင္မတန္ ၀န္ေလးခဲ့ပါတယ္ ..

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ ေဖေဖနဲ႕ အေဒၚတို႕ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္လာတဲ့အခါ သူတို႕ရဲ႕က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ဘယ္လိုမွ မေရွာင္ႏိုင္ပါဘူး .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္သြားေလရာ ေနရာတိုင္းမွာ ႏႈတ္၏ေဆာင္မျခင္း  လူ၏ေဆာင္မျခင္း ေတြနဲ႕ ကူညီမယ့္သူေတြေနရွိတာဟာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႕ႏိုင္တဲ့ အားေဆးတစ္ခြက္လိုပဲဆိုတာ  (ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ေယာက္ထီးတည္း ထြက္လာခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့) အေသအခ်ာကို နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီ လူၾကီးေတြနဲ႕အတူ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူေတြကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာသူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ..

Singapore မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ရင္လည္း အရင္လို အရသာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔  ကၽြန္မေျပာေလ့ရွိတာ ..ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ..

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ ေတြ႕ၾကရင္ "ဟီးဟီးဟားဟား" လုပ္ၿပီးေပါၾကမယ္ .. ၿပီးရင္ အဲဒီ အေပ်ာ္ေတြဟာ အိမ္ထိ ျပန္ပါလာတတ္ပါတယ္..

Singapore မွာလည္း ေတြ႕တာနဲ႕  ပါးစပ္မေစ႔ႏိုင္ေအာင္ ဟား ေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ ..  စိတ္ေျပာင္းသြားတဲ့သူ .. ဘ၀င္ျမင့္သြားတဲ့သူ .. အခ်င္းခ်င္း ေက်ာခ်င္တဲ့သူ မပါတဲ့ အတြက္   (ေအာ္ အားလံုးကလည္း ငေပါေတြခ်ည္းပဲေလ)   ဒီလို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း  ဂုဏ္ယူမဆံုးပါ ..

အေျခအေနေတြကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ .. ရယ္သံေတြရဲ႕ေနာက္မွာ တာ၀န္ေတြပါလာၿပီ .. ဘယ္ေတာ့မွ ေသခ်ာမွာမဟုတ္တဲ့ ခ်ိန္းဆိုခ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ stress ေတြပါလာၿပီ ..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့ အခါ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႕သာ ကၽြန္မ အထပ္ထပ္ ခံစားမိေတာ့တယ္ .. Singapore ဟာ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္ေတြကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုေတာ့ စုပ္ယူပစ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္ .. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆံုၿပီး အိမ္အျပန္မွာ အရင္လို အေပ်ာ္ေတြမပါလာေတာ့ဘဲ အလြမ္းေတြသာက်န္ခဲ့တယ္ ..

ကၽြန္မကပဲ ရွာၾကံ လြမ္းတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသလား မေျပာတတ္ပါ ..

 အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတာနဲ႕ အမွ်  အတိတ္က ပံုရိပ္တခ်ိဳ႕ဟာ  ဖမ္းဆုပ္လို႕မရေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၾကပါတယ္ .. အမွတ္တရေတြသာ ရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး အလြမ္းေတြကို ဖန္ဆင္းတယ္ ..

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အမွတ္တရ

ေအးျမတ္ျမတ္ကို

Labels: AMMK, Friends, Blog

ကဗ်ာ မေရးျဖစ္တာ (၇) ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါၿပီ… 1997, 98, 99…ႏွစ္ေတြဆီက အမ်ားဆံုး ေရးျဖစ္ခဲ့ၿပီး 2001 ခုႏွစ္မွာ “ခ်ည္တိုင္”  ကို ေနာက္ဆံုး ေရးျဖစ္တယ္…

အဲဒီေနာက္ပိုင္း  ကဗ်ာေရးဖို႕ အာရံု၀င္စားလို႕ ရေလာက္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး .. စိတ္အေနအထားမ်ိဳး ကၽြန္မ မရခဲ့ေတာ့တာ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ အလုပ္၀င္ထိပါပဲ.. ကၽြန္မရဲ႕ အာရံု၀င္စားရာေတြဟာ သိသိသာသာနဲ႕ပဲ ေျပာင္းလဲျဖန္႕က်က္ခဲ့ပါတယ္… 

အဲဒီ အတြက္လဲ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့မိတယ္ မထင္ပါ…ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကာစ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို ျမင္ျမင္သမၽွကို ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ရွိမေနေတာ့တာ ဘာမ်ားဆန္းလို႕လဲ..  

 ဒီလိုပဲ ေတြးခဲ့မိတယ္.. 

တေန႕ၿပီးတေန႕ ေငြေစ်းအတက္အက် ရယ္… After Sale Service Schedule ေတြရယ္…အမ်ိဳးမ်ိဳး အျပားျပားေသာ Model ေတြ အတြက္ တူမေယာင္နဲ႕ကြဲတဲ့  Spare Parts  ေတြရယ္… Business Management နဲ႕ဆိုင္တဲ့ seminar ေတြရယ္…ၿပီးေတာ့ ရံုးခ်ိန္ျပင္ပ language class ေတြနဲ႕ engineering course ေတြရယ္…ဘာေတြကမ်ား  ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ကို တြန္းအားေပးႏိုင္ပါမလဲ.. 

2008 ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (31) ရက္ေန႕ မွာ  ကၽြန္မ အလုပ္ထြက္ပါတယ္..ေဖေဖာ္၀ါရီ တလလံုးလံုးဟာ သင္တန္းခ်ိန္ေတြကလြဲရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကို စိတ္၀င္စားဖို႕ စိတ္အား လူအားရွိတဲ့ ခဏတာေလးေပါ႔.. 

အဲဒီ ေဖေဖာ္၀ါရီ  တရက္  ရန္ကုန္မွာမိုးရြာပါတယ္..အဲဒီရက္မွာပဲ  Baldwin Library ကို အသြား  TTC ေရွ႕က ျမက္ခင္းျပင္ကိုလွမ္းၾကည္႕မိတဲ့ တခဏမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ရုတ္တရက္ အရွိန္ျပင္းျပင္းေပၚလာခဲ့ပါတယ္.. 

ကၽြန္မ တပတ္လံုးလံုး  “ေဆာင္းတြင္းမိုး”  ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကိုေရးဖို႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး စာသားရွာ ခဲ့ေပမယ္ ့…ေနာက္ဆံုးေတာ့  သူငယ္ခ်င္းကိုသာ “ ငါ ကဗ်ာ ေရးလို႕မရေတာ့ဘူး”  လို႕ ေျပာၿပီး  လက္ေလ်ာ့ ခဲ့ရေတာ့တယ္…

ဒီတၾကိမ္မွာေတာ့  ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္.. ကၽြန္မရင္ထဲမွာ တခုခု ဆံုးရွဳံးသြားသလိုပဲ.. 

ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ကဗ်ာေရးလို႕မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား.. 

March လ (1) ရက္ေန႕မွာ  ကၽြန္မ S’pore ကို ေရာက္ပါတယ္..ဒီကို ေရာက္ၿပီး (၂) လလံုးလံုးမွာေတာ့ .. ကဗ်ာေရးဖို႕ မေျပာနဲ႕   သူမ်ားေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတာင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိခဲ့ဘူး..Suboo ကိုလည္း မ၀င္ျဖစ္ခဲ့ဘူး..S’pore ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အႏုပညာအာရံုကို အေသသတ္ပစ္လိုုက္တယ္ လို႕ေတာင္  ထင္မိပါရဲ႕..

**************************************************************** 

အေျပာင္းအလဲ အခ်ိဳးအေကြ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မၾကာခဏ ၾကံဳလာခဲ့ရတဲ့  ကၽြန္မရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုသာ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္..အသစ္သစ္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ေတြမွာ ခဏေလးနဲ႕  adapt လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ အဲဒီ ကံၾကမၼာ ဆိုတာက ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တာေၾကာင့္ပါပဲ.. ဘယ္လို ခံစားခ်က္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မအတြက္ တာရွည္လဲ မခံခဲ့ဘူး..

အလုပ္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ေနာက္က်ိ ေနတဲ့ စိတ္ေတြ အနည္ထိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း  “ခ်စ္သူ” ကို ေရးဖို႕ ျဖစ္လာပါတယ္.. အလုပ္ကျပန္လာၿပီး Computer ေရွ႕မွာ တထိုင္တည္း ေရးပစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေပါ့..(Type ရိုက္ၿပီး ပထမဆံုး ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ) 

တကယ္ေတာ့  Blogger သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာကို ဖတ္မိရင္းက ..သူ႕ ကဗ်ာ Theme ေလးကို မွီးၿပီး ေရးခဲ့ရတာပါ…Post တင္ၿပီးတဲ့ေနာက္  ဖုန္းေျပာျဖစ္တဲ့ တညမွာေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက (ခပ္ရိရိ)ေျပာပါတယ္… ”ဘယ္ကဗ်ာကို မွီးထားမွန္းမသိရေလာက္ေအာင္ကို ေျပာင္ေျမာက္ပါတယ္ဗ်ာ” တဲ့…(သူမသိခ်င္လို႕သာ မသိတာ..ကၽြန္မ မွီးထားတဲ့ သူ႕ကဗ်ာ နဲ႕ အခု ကၽြန္္မ ေရးတဲ့ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္တူတူပါ)

 ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..

ကၽြန္မရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး comment ေတြခ်န္သြားတဲ့ Suboo အဖြဲ႕၀င္ေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. 

ဒီကဗ်ာ ေရးျဖစ္ေအာင္ အေျခေနေတြ  ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ကိုလည္း တကယ္ပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္.. 

(ကၽြန္မ မွားခဲ့တာေတြအတြက္ ဒါေလာက္ေလးနဲ႕ မေက်ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ သိေပမယ့္လည္း …ကဗ်ာေရးၿပီးေတာင္းပန္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့  အေလးအနက္..အႏူးအညြတ္..အေနအထားပါဆိုတာ သူသိေစခ်င္လွပါတယ္…)

 ေအးျမတ္ျမတ္ကို

Labels: AMMK, Acknowledgement, Blog

ေလျပည္ညင္းလိုေပါ႔

သူ...ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေရာက္လာခဲ႔တာ...

ကိုယ္႔ဆံႏြယ္ေတြထဲမွာေတာင္

သူ႔ ၀င္သက္ေႏြးေႏြး

ခုထိရွိေသးတယ္...

 *

မဖိတ္ေခၚဘဲ လာခဲ့သူ

*

ရင္ထဲမွာ ေၾကမြ

အရာအားလံုးကို ေျခြခ်

ကိုယ္႕ႏွလံုးသား ေၾကြက်သြားကာမွ...

*

ခ်န္ခဲ့ရက္ေလတယ္...

*

Labels: AMMK, Blog, Poem

Labels: AMMK, Poem, Blog

မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ပါ
ေလးလံ ထိုင္းမိႈင္းမႈေတြကို

ေခ်ဖ်က္ေပးသေယာင္နဲ႕

Caffeine ဓါတ္ မ်ားမ်ား

ရင္ခုန္မႈေတြသာေပးထားခဲ့တာ...

        *

မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္မက္ခ်ိဳပါ

ေပ်ာ္ရႊင္ ယစ္မူးေစခဲ့သေလာက္

မနက္ခင္းကိုလဲ ေရာက္ေရာ

ကိုယ္ေၾကာက္တဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႕ပဲ

ခ်န္ထားရစ္ခဲ့တာ...

        *

မင္းက ကိုယ့္ နံနက္ခင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ပါ

မပိုင္ဆိုင္ရရင္ေတာင္...

အေငြ႕ အသက္နဲ႕တင္

ရွင္သန္ခြင့္ရခ်င္ရဲ႕ ...

        *

ကိုယ္က အနႏ ၱ စၾက၀ဠာ ပါ

ရင္ခြင္ထဲမွာရွိတဲ့ အလင္းပြင့္ေတြက

မင္းအတြက္ ခ်စ္ျခင္းေတြကို

ကိုယ္စားျပဳရင္း ဖန္ဆင္းခဲ့တာေပါ့...

        *

ကိုယ္က မဟာ သမုဒၵရာပါ

မင္းအတြက္ အခ်စ္ေတြက

ရင္ထဲမွာ အရွိန္ ျပင္းျပင္းနဲ႕

သိမ္ေမြ႕ လွပစြာ စီးဆင္းခဲ့တာေပါ့...

        *

ၿပီးေတာ့..... ကိုယ္ဟာ    မင္းပါ...

        *
AMMK

Labels: AMMK, Poem, Blog

စပါးႀကီးေႁမြ တစ္ေကာင္ရဲ႕ေရွ႕မွာ

လမ္းေပ်ာက္ရသလိုပါပဲ…

ဒီေနရာကိုပဲ တ၀ဲ၀ဲလည္ၿပီးေရာက္ေနခဲ့တာေပါ့

                *

အရာရာကို ဇာတ္သိမ္းပစ္လိုက္ႏိုင္ၿပီလို႕

သူရဲေကာင္းဆန္စြာ ထင္ေနမိေပမယ့္

ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္းကပဲ

သူ႕ေရွ႕ေမွာက္ကိုသာ  ျပန္, ျပန္ေရာက္လာခဲ့…

                *

လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုဆီေကြ႕ေရွာင္

လြတ္ေအာင္ရယ္လို႕ ေျပးထြက္ခဲ့ေပမယ့္

လမ္းဆံုးမွာ တည့္တည့္၀င္တိုး

သူ႕ရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳး ပိုက္ကြန္ထဲကိုေပါ့…

                *

ေနာက္မွာခ်န္ရစ္ ေက်ာခိ္ုင္းပစ္ခဲ့ေပမယ့္

ေ၀းေ၀း သြားဖို႕ခြန္အားမရွိေသးခင္

တင္းရင္း ရစ္ေႏွာင္

ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရာဆီပါသြား

('အခ်စ္ ' ဆိုတာ)

ေရွာင္လႊဲလို႕ မရတဲ့ အရာတစ္ခုလားကြယ္…

                *

ရုန္းလို႕လဲ  မလြတ္္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး

ရုန္းလို႕လဲ  မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး

ဒီႀကိဳးမွ်င္ေတြၾကားထဲ တိုး၀င္ရင္း

သူ႕ရဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းေတြမွာပဲ

ေက်နပ္စြာနဲ႕ ေႏွာင္ဖြဲ႕ခံေတာ့…

ကိုယ္ဟာ သူ႕ရဲ႕ သားေကာင္ ေပါ႔ကြယ္…

                *
AMMK

***သူက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေရွာင္လႊဲမရႏိုင္တဲ့ ေက်ာ့ကြင္း တစ္ခုပါပဲ…

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_book&page=details&id=1357

Labels: AMMK, Poem, Blog

ပန္းပြင့္ေတြကို  ဖံုးကြယ္ေတာ႔

ရနံ႕ေတြလဲ  ပ်ယ္ခဲ့ၿပီ…

ျမင့္မားတဲ့ နံရံ တစ္ခ်ပ္နဲ႕ စည္းျခား

နားလည္မႈေတြလည္းပဲ  ပါးလ်ား လာခဲ့ၿပီ…

လမင္းေရွ႕မွာ  အုပ္မိုးတဲ့

မည္းနက္တဲ့  တိမ္ခိုးေတြလည္း  မ်ားလွၿပီ…

အလ်ဥ္း ရိုးသားျခင္းနဲ႕ပဲ

တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕မွာ တံတားတစ္စင္းခင္းရမယ္…

        *

အသိမဲ့ အိပ္စက္မႈက ႏိုးထၿပီး

ရင္ထဲက အရွိတရား အမွန္ကို

အျပန္အလွန္ အသိအမွတ္ျပဳၾကဖို႕

တို႕… ဘယ္ေလာက္ထိ  ေစာင့္ရမလဲ…

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို႕ 

တို႕… အတူတကြ ခ်ည္ေႏွာင္ၾကရမယ္

        *

ယံုပါကြယ္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိ

ပကတိ ရိုးသားတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္

ေလာကဟာ  ပိုမို  လင္းပလာရတယ္…

ဟန္ေဆာင္မႈကို ပယ္ရွင္း

အတÅကင္းတဲ့ မိုးေရစက္ေအးေအးေၾကာင့္

ပန္းပြင့္ေတြက ပိုၿပီးေမႊးျမလာရတယ္…

        *

လာပါကြယ္…

လြတ္လပ္တဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္ထဲမွာ

အတူတကြ

ရႊင္ျမဴးစြာ ကဖို႕ …

မာနဆိုတဲ့  က်ဥ္းက်ပ္မယ့္  အဆင္တန္ဆာ

သိက©ာဆိုတဲ့  ေလးလံမယ့္ ဥေသွ်ာင္

ဟန္ေဆာင္မႈဆိုတဲ့  စိန္ပြင့္ေတြနဲ႕  ေျခနင္း

အားလံုးကို မင္းပစ္ခဲ့ေတာ႔

        *

ရဲရင့္စြာ  ရိုးသား

ပြင့္လင္းစြာ  ခံစားၿပီး

ျမတ္ႏိုးစြာ  ခ်စ္ခင္ၾကဖို႕

ရုိးစင္းေပါ႔ပါးတဲ့  အမွန္တရား ၀တ္စံုကိုလဲလွယ္လို႕

တို႕… လက္တြဲ ေရွ႕ဆက္မယ္…

Labels: AMMK, Poem, Blog

ခ်စ္သူ…

မေန႕တေန႕ကလိုပဲေနာ္…

မင္း ကိုယ့္ကို ၾကည္႕တဲ့ အၾကည္႕ေတြက

ကိုယ့္မ်က္လႊာေတြကို ညွိဳ႕ခ်

ဘယ္ေတာ့မွ  အႏိုင္မရေစခဲ့ဘူး…

        *

ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး   ခ်စ္သူ…

ဒီလို  အၾကည္႕ေတြနဲ႕ပဲေပါ႔…

ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြရဲ႕  အသိမ္း အႏုတ္ကို

အေ၀းကေတာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္…

        *

အရင္အတိုင္းပါပဲ…

ဒီမ်က္၀န္း အၾကည္႕ေတြက

ခံစားမႈေတြ ႏိုးထေစလို႕

မင္း နဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕အေၾကာင္းကို

မေဟာင္းေသးဘူးပဲ ထင္မိတယ္…

AMMK

***ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မႏိုးထခ်င္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခု အေၾကာင္းပါ...

အဲဒီ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာေပါ႔... အၾကာႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ဖူးတာ...

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_book&page=details&id=1330

Labels: AMMK, Poem, Blog

အလင္းေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္လက္

ထိန္းခ်ဳပ္ခက္တဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႕

ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ခုန္ေပါက္

ႏွလံုးသားေတာင္ ေျမာက္ႂကြေနတယ္…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

ေနေရာင္ျခည္က ျမဴးႂကြ

စူးရွတဲ့ ရင္ခုန္သံနဲ႕

ပန္းပြင့္ေတြက ကခုန္

လိုခ်င္တာေတြအကုန္ရေနတယ္…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

လွ်ပ္စီး တတြဲ

ရင္ထဲ ျပက္သြား

လက္ကနဲထင္

မတင္မက်

ခဏေလးပဲ…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

နာရီေတြ ရပ္တန္႕

မိနစ္ေတြပ်က္စီး

ကာလ အၿမီးရွည္ရိုက္ခ်ိဳး

အခ်ိန္ေတြ ေရွ႕မတိုးၾကနဲ႕…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

လမ္းစမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႕

အင္မတန္နက္တဲ့ ကမ္းပါးစြန္းမွာ

မိုက္မဲစြာေရွ႕ဆက္

ဘာအတြက္မွလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႕…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

တေငြ႕ေငြ႕ ကြၽမ္းေလာင္

အပူေရာင္ေတြဆူပြက္

တမင္သက္သက္ ေႂကြက်

တျခား ဘာကိုမွလဲ မရခ်င္ေတာ့…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

တစံုတရာကျပဳစား

ေျခလွမ္းမွားတဲ့ ရင္ခုန္သံ

ပန္းနုေရာင္နဲ႕ ျခယ္မႈန္း

အလွဆံုးပါကြယ္…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ

သတိတရားေတြေမ့ပစ္

ထစ္ခ်ဳန္းမိုးသံၾကားေယာင္

အေမွာင္ေတြနဲ႕ မြန္းၾကပ္

နားေထာင္ရန္ခက္လွခ်ည္႕

ပါးစပ္ဖြင့္ထားတဲ့ ပင္လယ္ထဲ

အသိမဲ့ ေျပး၀င္

ဘာကိုမွလဲ မျမင္မိေတာ့…

+

        +

မိုးႀကိဳး တစ္ခ်က္ ပစ္ခတ္

ဆက္သြယ္ခ်က္ေတြ ဆြံ႕အ

မပြင့္ခင္ကေႂကြက်

ႏိုးထလာတဲ့ အိပ္မက္

က်ည္ဆံေတြက ထုတ္ခ်င္းေဖာက္

ရင္၀ကို အေရာက္မွာေလ…

မင္းရဲ႕ အသံေတြပ်က္သုဥ္း

ငါလဲ

(ခဏေတာ့)

ေသဆံုးသြားပါတယ္…

AMMK

***ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး … ထပ္ျပန္တလဲလဲ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ခဲ့ရေသာ … အဲဒီ အခ်ိန္မ်ားသို႕…

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_book&page=details&id=1252

Labels: AMMK, Poem, Blog

Labels: AMMK, Poem, Blog

As a light feather,

Just whirling around of the lovely breeze

She'll rise and sour upwards... 

As a withered-yellow leaf in the autumn,

Just a zephyr blows wisphering and touches her

She'll fall and slip out quietly...

As a lace curtain at the window,

Just a soft cool wind slowly passes by

She'll flew and tremble...

Oh! so to say......

As a little dew hanging at the fringe of a leaf,

Just the SUNshine give a gentle kiss to her

She'll be blown shyly away and disappear

Then she must terminate her Existance. 

AMMK

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_book&page=details&id=690

Labels: AMMK, Poem, Blog

ေပါ႔လြင္႔တဲ႔   ငွက္ေတာင္ေမြးကေလးလို

ေလညင္းေလးတခ်က္   ေ၀ွ႔လိုက္ရုံနဲ႔တင္

ျမင္႔တက္ ေျမာက္ၾကြ သြားေတာ႔မယ္...

ေဆာင္းဦးရာသီရဲ႕    ေရာ္ရြက္၀ါကေလးလို

ေလျပည္ေလးတခ်က ္ ထိခတ္လိုက္ရုံနဲ႔တင္

ေၾကြက်  သက္ဆင္းသြားႏိုင္တယ္...

          *

ျပတင္းတံခါးက  ဇာခန္းဆီးကေလးလို

ေလေအးေအးတခ်က္  ျဖတ္တိုက္လိုက္ရုံနဲ႔တင္

တလြင္႔လြင္႔  လႈပ္္ရွားသြားေတာ႔မယ္...

          *

အို......ေနာက္ဆံုးေတာ႔ကြယ္...

သစ္ရြက္ဖ်ားမွာ ခိုတြဲေနတဲ႔  ႏွင္းေပါက္ကေလးလို

ေနေရာင္ျခည္က ညင္သာသာ ရႈိက္နမ္းရုံနဲ႔တင္

ရွက္အမ္းစြာ  လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္...

...

သူမရဲ႕  ျဖစ္တည္မႈေတြ  ရပ္စဲရလိမ္႔မယ္...

AMMK

http://www.mysuboo.com/index.php?option=com_book&page=details&id=887

Labels: AMMK, Poem, Blog

လႈိင္းၾကမ္းတဲ့ ပင္လယ္ထဲက

ေရခဲ ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုလိုို

အေပၚယံၿငိမ္သက္တည္တံ့ေနရေပမယ့္

အတြင္းဘက္မွာေသမေလာက္လဲ တိုက္စားခံရမယ္…         

 *

ပစ္ကြင္းထဲက ပစ္မွတ္တစ္ခုလို

အေ၀းမွာ မတ္မတ္ရပ္ေနရေပမယ့္

ေျမာက္ျမားစြာေသာ မီးပြင့္ေတြရဲ႕

ထိခတ္ တိုက္ခိုက္မႈကိုလဲ ခံရမယ္…          

*

ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္တတ္တဲ့

အစဥ္အလာေဟာင္းေတြရဲ႕ တဖက္မွာ

ႀကိဳးကြင္းေတြ အထပ္ထပ္ကို

ရုန္းထြက္ဖို႕လဲႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္…        

*

ဒါေပမယ့္…ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးလွ်ံတစ္ခုလို

ျပင္းထန္ ျပတ္သားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြနဲ႕

အရာရာကို ေလာင္ကၽြမ္း ပ်က္သုဥ္းေစၿပီး

အဆံုးသတ္မွာ… သူအႏိုင္ယူလိမ့္မယ္…

Labels: AMMK, Blog, Poem

လူကၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ေတြလြင့္ေနတယ္…လြမ္းတယ္ဆိုတာလႈိင္းေတြလိုပဲ…တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လူကို တိုက္စားသြားတာ…             

*

တစ္ပတ္ၾကာမယ္ လို႕ မင္းေျပာခဲ့သလားဟင္…              

*

ေတြ႕ေနက်ေနရာမွာ  အၾကာႀကီးထိုင္ေစာင့္ေနမိတယ္…

လာမယ္ထင္လို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…

ကိုယ္ လြမ္းေနလို႕ပါ…              

*

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အလြမ္းေတြက အဖ်ားတတ္သလို တေငြ႕ေငြ႕ တက္လာတယ္…မေတြ႕ဘူးဆိုတာ  သိရက္နဲ႕လဲ  ဆက္ေစာင့္ေနမိတယ္…             

*

ကိုယ့္စိတ္ေတြ တုန္ခါၿပီး ၿပိဳက်ေတာ့မတတ္ပဲ…ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲဟင္…              

*

အတူေျဖခဲ့ဖူးတဲ့  English Placement Test  တစ္ခုကို ျပန္ေျဖရမလား…

Egress  က သင္တန္းေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ေနရမလား…

မင္းျပန္လာရင္ ဖတ္ဖို႕ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပဲေရးေနရမလား… 

ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ဒီအလြမ္းေတြက သက္သာရာရလိမ့္မလဲ… 

ေတြ႕ေနက်ေနရာမွာ အတူလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အလုပ္ေတြ ျပန္လုပ္ၾကည္႕ရင္  အလြမ္းေျပလိမ့္မယ္လို႕  ကိုယ္မယံုၾကည္ပါဘူး… 

အလြမ္းေျပ ဆိုတာမွန္သမွ်ဟာ ပိုၿပီး လြမ္းဖို႕ေတြခ်ည္းပါပဲ…             

*

ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြကိုကိုယ့္ ကဗ်ာေတြကို… နားမလည္ဘူးပဲ မင္းအၿမဲေျပာတတ္ေတာ့…ခု ကိုယ္က လြမ္းတယ္ေျပာလဲ  မင္းနားလည္ပါ့မလား  ထင္မိတယ္… 

လြမ္းတယ္ ဆိုတာ…ကိုယ္လြမ္းေနတဲ့သူကို   ကိုယ့္အနီးနားမွာ ရွိေနေစခ်င္တဲ့…မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ အၿမဲ ၿမင္ေတြ႕ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵကိုေခၚတာပဲ…ဒီလိုေျပာလိုက္ရင္… ကိုယ့္အလြမ္းေတြ သိပ္ ေပါ့ပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာ ကိုယ္သိပါတယ္… 

ႏွလံုးသားခ်င္းမနီးရင္ေတာ့ အတူတူရွိေနလဲလြမ္းရတာပါပဲ… တခါတခါဆို  ကိုယ့္မ်က္ေစ့ ေအာက္မွာ မင္းရွိေနရက္နဲ႕လဲ  ကိုယ္ လြမ္းေနခဲ့ရဖူးတယ္…              

*

တကယ္ေတာ့  လြမ္းတယ္ဆိုတာ…ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ တြယ္တာတဲ့သူနဲ႕  စိတ္၀ိဉာဥ္ခ်င္း နီးစပ္ေနခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ပါပဲ…              

*

ခုခ်ိန္မွာ မင္းဘာေတြ လုပ္ေနမွာလဲ…ဘယ္သူ႕ အေၾကာင္းကိုေတြးၿပီး …  ဘယ္သူနဲ႕ အတူရွိေနမွာလဲ… 

အေတြးေတြ အမ်ားႀကီး မေတြးပါနဲ႕ လို႕ မင္းေျပာဖူးတာ ျပန္သတိရမိတယ္…ကိုယ့္မွာ ေတြးေနဖို႕ အခ်ိန္ေတြ  မရွိတာေတာင္္  ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ… 

ဒါေပမယ့္  ခုေတာ့  ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး… 

မင္း အေၾကာင္းေတြက အလိုလို ေရာက္လာတယ္…

အသည္းႏွလံုး နဲ႕ ဦးေႏွာက္က နီးနီးေလးပါပဲ…ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အရာေတြက  အေတြးထဲကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ေရာက္သြားတတ္တာပဲ…             

*

လြမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ… ကိုယ္လြမ္းေနတဲ့သူ ဘာမ်ားလုပ္ေနမွာပါလိမ့္  လို႕ေတြးရတာ…ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ…

 ဒါေပမယ့္… မင္းျပန္လာတဲ့အခါ… မေျပာဘဲ  ကိုယ္ျပန္မေမးပါဘူး…သံသယေတြနဲ႕ ေမးတယ္လို႕  သံသယ၀င္ေနဦးမယ္ဆိုရင္… ကိုယ့္အလြမ္းေတြ ညစ္ေထးကုန္ပါ့မယ္…             

*

အလြမ္းေတြက လြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္…

ဒီေန႕ကိုယ္  Baldwin Library  ကို သြားတယ္…

MicroStation  သင္တန္းကို သြားတယ္… 

ေန႕လည္စာစားတယ္… 

ေတြ႕ေနက်ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ မင္းရွိမေနဘူး…             

 *

မင္းရွိ္မေနတဲ့အခါ အရာရာဟာ လြမ္းစရာပဲ…

မင္းဘယ္တုန္းကမွ ရွိမေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေတြကေတာင္ ကိုယ့္အတြက္ လြမ္းစရာပဲ… 

မင္းနဲ႕ ဘယ္တုန္းကမွ စကား မစပ္မိခဲ့တဲ့  အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကေတာင္.. လြမ္းစရာပဲ…

ဘာတစ္ခုမွ မတိုက္ဆိုင္ပါဘဲနဲ႕လဲ  လြမ္းစရာပဲ…              

*

ဒီတစ္ခါ မင္းနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေျပာျပရဦးမယ္…              

*

မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ခ်ည္တိုင္ တစ္ခုရွိေနတယ္…

အဲဒီ ခ်ည္တိုင္မွာ ႀကိဳးတစ္စ ရွိတယ္… 

အဲဒီ ႀကိဳးရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့… ကိုယ့္ အသည္းႏွလံုး ရွိပါတယ္…              

*

တကယ္ေတာ့ ကိုယ္မသိတတ္ခဲ့တာပါ…ကိုယ့္ရင္ထဲမွာက ႀကိဳးတစ္စ ယွက္သမ္းၿပီး…သံေယာဇဥ္ ေတြ အမွ်င္တန္းေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေပါ့...

*

Labels: AMMK, Blog, အလြမ္း