Groovy Kind of Disc

နိဒါန္း

"Singapore တစ္ၿမိဳ႕လံုး ငါ႔ေက်းဇူးရွင္ေတြၾကီးပဲ"  လို႕ မၾကာေသးခင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ဖုန္းေျပာေတာ့  ေျပာမိပါေသးတယ္။

 ေျပာရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိေနတာကိုး ..

Singapore ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကၽြန္မ ေဖေဖနဲ႔ အေဒၚ ရဲ႕ အသိေတြ လိုက္ေတြ႕ရတာနဲ႕တင္ တပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္ .. အဲဒီ တပတ္အတြင္း Singapore တခြင္လံုး ႏွံ႔သြားသေလာက္ပါပဲ။ (ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီအေၾကာင္း သူသိေတာ့ ဆူပါတယ္ .. အလုပ္ရွာဖို႔လာတာ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေလွ်ာက္သြားစရာလားေပါ႔ .. ေအာ္  လူၾကီးေတြကဖိတ္မွေတာ့ မသြားရင္ေကာင္းပါ႔မလား)

ကၽြန္မဟာ အလကားေနရင္း အေတာ္ ဘ၀င္ျမင့္တယ္ ေျပာရမလား  ေသြးနားထင္ေရာက္တယ္ ေျပာရမလား .. လူၾကီးမိဘ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း အကူအညီနဲ႕ လူရာ၀င္ရမွာ အင္မတန္ ၀န္ေလးခဲ့ပါတယ္ ..

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ ေဖေဖနဲ႕ အေဒၚတို႕ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္လာတဲ့အခါ သူတို႕ရဲ႕က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ဘယ္လိုမွ မေရွာင္ႏိုင္ပါဘူး .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္သြားေလရာ ေနရာတိုင္းမွာ ႏႈတ္၏ေဆာင္မျခင္း  လူ၏ေဆာင္မျခင္း ေတြနဲ႕ ကူညီမယ့္သူေတြေနရွိတာဟာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႕ႏိုင္တဲ့ အားေဆးတစ္ခြက္လိုပဲဆိုတာ  (ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ေယာက္ထီးတည္း ထြက္လာခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့) အေသအခ်ာကို နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီ လူၾကီးေတြနဲ႕အတူ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူေတြကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာသူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ..

Singapore မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ရင္လည္း အရင္လို အရသာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔  ကၽြန္မေျပာေလ့ရွိတာ ..ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ..

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ ေတြ႕ၾကရင္ "ဟီးဟီးဟားဟား" လုပ္ၿပီးေပါၾကမယ္ .. ၿပီးရင္ အဲဒီ အေပ်ာ္ေတြဟာ အိမ္ထိ ျပန္ပါလာတတ္ပါတယ္..

Singapore မွာလည္း ေတြ႕တာနဲ႕  ပါးစပ္မေစ႔ႏိုင္ေအာင္ ဟား ေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ ..  စိတ္ေျပာင္းသြားတဲ့သူ .. ဘ၀င္ျမင့္သြားတဲ့သူ .. အခ်င္းခ်င္း ေက်ာခ်င္တဲ့သူ မပါတဲ့ အတြက္   (ေအာ္ အားလံုးကလည္း ငေပါေတြခ်ည္းပဲေလ)   ဒီလို သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးေတြရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း  ဂုဏ္ယူမဆံုးပါ ..

အေျခအေနေတြကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ .. ရယ္သံေတြရဲ႕ေနာက္မွာ တာ၀န္ေတြပါလာၿပီ .. ဘယ္ေတာ့မွ ေသခ်ာမွာမဟုတ္တဲ့ ခ်ိန္းဆိုခ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ stress ေတြပါလာၿပီ ..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့ အခါ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႕သာ ကၽြန္မ အထပ္ထပ္ ခံစားမိေတာ့တယ္ .. Singapore ဟာ ကၽြန္မတို႕သူငယ္ခ်င္းတေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္ေတြကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုေတာ့ စုပ္ယူပစ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္ .. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆံုၿပီး အိမ္အျပန္မွာ အရင္လို အေပ်ာ္ေတြမပါလာေတာ့ဘဲ အလြမ္းေတြသာက်န္ခဲ့တယ္ ..

ကၽြန္မကပဲ ရွာၾကံ လြမ္းတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသလား မေျပာတတ္ပါ ..

 အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတာနဲ႕ အမွ်  အတိတ္က ပံုရိပ္တခ်ိဳ႕ဟာ  ဖမ္းဆုပ္လို႕မရေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၾကပါတယ္ .. အမွတ္တရေတြသာ ရင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး အလြမ္းေတြကို ဖန္ဆင္းတယ္ ..

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အမွတ္တရ

ေအးျမတ္ျမတ္ကို

Labels: AMMK, Friends, Blog