ဇီးရိုးအရမ္းႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ... ဒီကဗ်ာကို သိတဲ့သူနည္းပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ပရိသတ္ေတြအတြက္ share ေပးတာပါ...
သစၥာတရားအတြက္ မီးအိမ္တစ္လံုးႏွင့္
၁)
အရွင္…
သင္၏ ေခၚရာ
ထပ္ခ်ပ္.. ငါ.. လိုက္ပါမည္ ။
ၾကယ္တစ္ပြင့္ကို ဆြဲယူ
ငါ့ကို… ထူပါ ။
ဟိုးမွာ…
ေသအံ့မူးမူးလူက
ေျမျပင္ေပၚက သူ႔အရိပ္ကို
ကပ်ာကယာ အိတ္ထဲယူေကာက္
လက္သည္းေတြေတာင္ ေခြေခါက္ေနၿပီ ။
ဒီမွာ…
ဦးေခါင္းခြံထက္
ဆံျဖဴေတြ၀ပ္တြားတက္ေနတဲ့ အဖိုးအို
ေတာင္ေ၀ွးက်ိဳးကို ရီေ၀ၾကည့္ေငး
သူ… ဘာေတြ ေတြးၿပီနည္း ။
စမ္းေရကို ငံု႔ေသာက္မွ
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ ျပန္ျမင္ရေသာလူမ်ား
အျခားဘာကို ေတြ႕စြမ္းမလဲကြယ္ ။
အတၱဆိုင္းဘုတ္ကို
လည္မ်ိဳမွာ သံငုတ္နဲ႔ရိုက္
လမ္းမွာလိုက္ေသာ ခရီးသည္မ်ား
သံသရာရထားကို ေစာင့္ေနသည္ ။
၀ါးတစ္ပင္ရိပ္မွာ
ျခေသၤ့တို႔ပင္ အိပ္၀ံ့ပါသလား ။
၀ါးတစ္ပင္ရိပ္၌
သူေတာ္စင္တို႔ ေပ်ာ္ပိုက္ခဲ့ၾကၿပီ ။
အေမွာင္က နက္၏
ၾကယ္က လက္မည္
ဤခရီး ေ၀းသလား
ငါ… ေရာက္ေအာင္သြားပါမည္ေလ…။
၂)
ေႏြ..ေႏြ မိုး..မိုး
တြင္းထဲမွာ ႏွင္းခဲေတြပုပ္သိုးေနေရာ့သလား ။
ေဆာင္းကိုပန္ၿပီး
ေျမာက္ျပန္ေလ ေရာက္လာမွ
ျပာေ၀မႈိင္းအုပ္
ေဟာ… ႏွင္းေတြ တစ္ဆုပ္ၿပီးတစ္ဆုပ္ ။
သဲကႏၱာရက
သဲေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းျပသလို
မာယာေလာက
မာယာေတြနဲ႔ မႈံရီအံုခ်ေနတယ္ ။
ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္က
ေခါင္းညိတ္ျပရံုမဟုတ္
လက္ခုပ္တီးၿပီး လက္အုပ္ခ်ီျပတာ
ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးၿပီ ။
ေသြးစက္ေတြေနာက္မွာ
လက္သည္းနီစက္ ရဲရဲေတာက္ျပတာ
ငါ ေတြ႕ဖူးၿပီ ။
ကၽြဲခ်ိဳမႈတ္ၿပီး
ကၽြဲအုပ္ကို ေဖ်ာ္ေျဖတာ
ေပ်ာ္စရာမွ မဟုတ္ပဲကြယ္ ။
၁၂ ႀကိဳးကေသာ
ေလာက၏ ကေ၀လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ငါ့အား… ဆြဲေခၚ
ငါ… မေမြ႕ေပ်ာ္ေတာ့ပါၿပီ အရွင္..။
၃)
ငါသည္… တစ္ခါက ဖေယာင္းတိုင္ကဲ့သို႔ျဖစ္၏
ထို႔ေၾကာင့္
မီးေတာက္ကို ခ်စ္ေလသည္ ။
မိုး၏အျမင့္ကိုမသိ… ဟု
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ရွိ၏
အမွန္ကား…
ေျမ၏အနက္မွာပင္ ေ၀၀ါးဆဲ ။
စီးေမ်ာရာတြင္
ေဗဒါကို ကုပ္ဖက္
အနက္ေရာင္ လိႈင္းေခါင္းမ်ားၾကားမွာ
ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းပြားလ်က္ ။
ထိုေသာ… မေန႔က ငါသည္
၀ါက်င္ေဟာင္းႏြမ္း ေနလံုးကိုထမ္း၍
ေတာင္စြယ္တန္းမွာ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ ။
ဤယေန႔… ငါ… သည္
မီးခိုးကဲ့သို႔ မိုးေပၚထိုးတက္
ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ
အားလံုးကို လႊတ္ခ်ခဲ့ခ်င္ပါၿပီ ။
ငါသည္ ငါ၏ဘုရင္ျဖစ္၍
ငါသည္ ငါ၏ျပည္သူျဖစ္၏
ငါ့ကို ငါကအုပ္ခ်ဳပ္၍
ငါ့အလုပ္ကို ငါလုပ္ရေပေတာ့မည္ ။
၄)
ဥပုသ္သည္ သီလက်ိဳးေတာ့
ဘုရားရွိခိုးရင္း ရွက္ေလသည္ ။
ငါတို႔သည္… လူသားမ်ားျဖစ္၏
လက္ဖ၀ါးမွာ
အမွားလကၡဏာ ပါေလသည္ ။
ဟိုခ်ိဳး… သည္ေကြ႕
ခၽြတ္ယြင္းေသာ ေမာင္းတံျဖင့္ေရြ႕လ်ား
လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သခၤ်ဳိင္းမွတ္တိုင္မ်ားျဖစ္၏ ။
အပ္ခ်ည္ႏွင့္ ျပန္ခ်ဳပ္ထားေသာ
စက္ရုပ္၏ အစိတ္အပိုင္းမ်ားပမာ
တစ္ခါတစ္ခါ
မွီတြယ္ရာလည္း မဲ့တတ္သည္ ။
အို… ``လူသားအားလံုး ခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား´´
အားလံုးထဲမွာ
ငါသည္လည္း ပါ၀င္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား ။
သူတစ္ပါးကိုလည္း ခြင့္လႊတ္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ခြင့္လႊတ္
အနာရြတ္မွန္သမွ်
ဆြဲခၽြတ္ဖယ္ရွားၾကပါ ။
နင္းလာေသာ ေျခေထာက္ကို
ေျမမႈန္႔သဲေက်ာက္တို႔က
ခြင့္လႊတ္ၾကသလိုမ်ိဳး
ရိုးသားျပည့္၀
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ ။
၅)
ထမင္း၀ိုင္းမွာ
လွ်ာႏွင့္ခပ္၍ စားၾကသူမ်ား
သြားၾကားထိုးတံ စူးၾကေလသည္ ။
စပါးေစ့ (၁၀၀)ႏွင့္
သင္ လံုေလာက္ပါက
စပါးေစ့ (၁၀၁)
ေနာက္လူအတြက္ ျဖစ္ပါေစကြယ္ ။
ဆင္ျဖဴေတာ္ မွီၿပီးေတာ့လည္း
ႀကံမစုပ္ ၾကပါႏွင့္
ႀကံေကၽြးၿပီးေတာ့လည္း
ဆင္ကိုႏွာေမာင္း မျဖဳတ္ၾကပါႏွင့္ ။
ေညာင္ရြက္ေတြနဲ႔ မိုးတဲ့
ေရအိုးစင္ေလး ပမာ
သာယာေျမ႕ခ်မ္း
ေနပူလမ္းမွာ တြဲေခၚၾကပါ ။
အမွန္စင္စစ္
ေခါင္းငံု႔ေပးလိုက္ျခင္းဟာ
ေခါင္းေမာ့ထားရျခင္းေလာက္
ေညာင္းညာလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ ။
၀င္သက္ႏွင့္ ယူခဲ့သမွ်
ထြက္သက္ႏွင့္ ျပန္ေပးရမည္
ဒါ… ကမၻာအစရဲ႕
ပထမ သီအိုရီပဲျဖစ္သည္ ။
ငါကေတာ့ (ရမည္ဆိုပါလွ်င္)
ေသလြန္ၿပီးခါမွ
အင္အားတစ္စ ျပန္ယူသံုး
ငါ့အေခါင္းကို ငါပဲဖံုးသြားခ်င္ေတာ့၏ ။
၆)
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ေတာ့
လင္းပြင့္ျမင့္ျမတ္ရဦးမည္
ထို႔အတြက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တံျမက္စည္းလွဲၿပီး
တဖြားဖြား ေႃခြခ်ပစ္ရမည္ ။
လက္သီးဆုပ္ျခင္း..... ဆိုတာ
တုန္ခါျဖဴေဖ်ာ့ ေထာ့လန္ေကြးလုပ္
လက္ေခ်ာင္းေတြအခ်င္းခ်င္း ျပန္ဖမ္းခ်ဳပ္ၾကျခင္းျဖစ္၏ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒိုင္းနဲ႔ကာထားၿပီးမွ
သူတစ္ပါးကို ဓါးျဖင့္ရြယ္ရဲလွ်င္
သူရဲေကာင္းဟု မေခၚခ်င္ ။
တစ္ခါက
ဤလက္တို႔ အလံလုခဲ့ၾက၏
ထို… ဆုတံဆိပ္
ယခု ဘယ္ဆီခ်ိတ္မည္နည္း ။
ငါ့ရိပ္ၿမံဳကို
ရုပ္ပံုစာတမ္း
ဘာမွမကပ္တမ္း
လမ္းေဘးမွာ ျမက္ျဖင့္ေဆာက္မည္ ။
မာနကို ေျဖေလ်ာ့
ေရစင္ေအးျဖင့္ ငါ.. ကန္ေတာ့ပါအံ့
ေျခဖ၀ါးမွ ဦးကင္း
ေမတၱာျဖဴျဖင့္ လင္းလိုလွပါေတာ့သည္ ငါ့အရွင္…။
၇)
(ေလာကႀကီးသည္ အံ့ဖြယ္အတိၿပီး၏
နဂိုမူလ တိမ္သည္ဟုထင္ရေသာ တြင္းမ်ားပင္လွ်င္
ဆင္းၾကည့္ခါမွ နက္ရွလိႈက္စား
ပို၍… နိမ့္၀င္သြားတတ္၏ ။)
ၾကက္ေျခခတ္… ၏
ဆံုရပ္မွာေန ရီေ၀ေထြျပားေသာညမ်ား
မိုးခါးရနံ႔ သင္းပ်ံ႕ေနတတ္၏ ။
ငါ့ေရွ႕မွလူမ်ား
ငါ့ကို ပိတ္၍ကာထား၏
ငါ့ေနာက္မွ လူမ်ား
ငါ့ကို တြန္း၍ေက်ာ္သြား၏ ။
ထို႔ေနာက္…
ေခ်ာက္ကမ္းပါးေရာက္မွ
ေၾကာက္အားျဖင့္လွည့္ျပန္
ငါႏွင့္တဖန္…
လူခ်င္းလဲၾကျပန္၏ ။
ေအာင္ျမင္ၾကပါေစကြယ္
ေနေရာင္လေရာင္ျဖန္႔ခင္း
အလင္းတေ၀ေ၀နဲ႔
ေန႔ေတြ ညေတြ
ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ။
သူဖုန္းစားလည္း
ေျမသားပန္းကန္မွာ
ေကာက္ႏွံပင္တို႔ေ၀ၿဖိဳး
အသေရတိုးသည္ထက္ တိုးပါေစ ။
သူႁကြယ္ႀကီးလည္း
ငရဲျပည္က ဓါးကို
ေရွာင္ရွားပိုင္းခ်င့္
ႏွိမ့္ခ်အပ္ေသာ ဦးေခါင္းျဖင့္
ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္ပါေစ ။
၈)
ငိုေႁကြးဖို႔အတြက္
အသက္၀င္လာေသာ လူမ်ား
သစၥာတရားကို
ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေနၾကသည္ ။
ရွင္ေသမင္းက
အစြယ္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ ေစာင့္စား
သက္တမ္းကၽြံသည္ႏွင့္
တမလြန္မွာ
အခြံခြာ၍ စားလိမ့္မည္ ။
ဟိုစဥ္ခါက
ငါသည္လည္းစိုးေၾကာက္
ေက်ာက္ေတာင္ကို ပန္းႏွင့္ျပန္ေပါက္ရင္း
ေျခေျမွာက္ လက္ေျမွက္
ေျခာက္ျခားဖူးသည္ ။
တုတ္ေကာက္မရွိသူ… ႏွင့္
ခ်ိဳင္းေထာက္မရွိသူ…
လမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာပင္
ဒုကၡခ်င္းမတူၾက ။
တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္
ရႊံ႕ရုပ္သားေကာင္
မုဆိုးလို ျပန္ေလွာင္သည့္
ေမွာ္ရံုေထာင္ေခ်ာက္
မ်က္လွည့္ဆရာေတြ ေႁကြအံေခါက္ေနသည္ ။
မ်က္စိကိုမွိတ္ၿပီး
ကိုယ္ထဲကို တိတ္တိတ္ကေလးျပန္ၾကည့္ေသာအခါ
ညွိဳ႕ျပာယွက္သန္း
တစ္ေလာကလံုး အနက္ေရာင္လႊမ္းေတာ့၏ ။
ထိုသို႔ျဖင့္
ႏွင္းရည္စိုေသာ
မႈိပြင့္ကေလး၏ ပင္ေျခရင္းမွာ
မာနကို အိပ္ေမြ႕ခ်
ထာ၀ရ ငါ… ထားခဲ့ခ်င္ပါၿပီေလ ။
၉)
ေလာကဓံတရားက
နဂါးရွစ္ေကာင္ပမာ
ေျမကိုထိုးခြဲ ေလကိုဆြဲျဖဲ
လူေတြထဲမွာ
ပ်ံသန္းသြားလာေနသည္ ။
ယဥ္ေက်းမႈအရ
တစ္ေနရာတြင္ ဖိနပ္စီးရေသာ ငါတို႔သည္
ယဥ္ေက်းမႈအရပင္
တစ္ေနရာတြင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ရဦးေတာ့မည္ ။
ဘုရားေျပာတာကိုမွ
ငါ… မယံုရဘူးဆိုလွ်င္
မာရ္နတ္ေျပာတာကို
ငါ… ယံုရေတာ့မည္ေလာ ။
အစိုးမရေသာ
ေလာက၏ နာရီစက္သံကို
လက္တံတို႔က ေမာင္းႏွင္ဖန္တီး
နီး… နီး… နီး၍လာခဲ့ၿပီ ။
မီးကိုေက်ာ္ျဖတ္
ေရကိုေက်ာ္ျဖတ္
သံခ်ပ္ကာ၀တ္ရံု
ၿခံဳလို႔မလံုပါဘူးကြယ္ ။
တရားရိပ္မွာ
စိတ္ကိုထုတ္ၿပီး ဖုန္ခါ
ၿပီးေတာ့…
ကိုယ္ထဲမွာ ျပန္လည္ေသာ့ပိတ္
သုညကေလးလို
ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနရမည္ ။
ေစတီအိုေဟာင္းမွ
ေခါင္းေလာင္းသံ တိုးဖြတိုးညွင္း
အို… အရွင္…
ေျမမွထေသာ ငါ့ကိုျမင္ပါ ။
၁၀)
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
ႏြားေပၚအိပ္ေနၾကပါသလား ။
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
စပါးျဖစ္ေအာင္ စိုက္ၾကပါသလား ။
လူသားတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္
မိုးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ခိုင္မာက်စ္လ်စ္
တာ၀န္ေက်ေသာ ေပတစ္ဆစ္မွ်ေတာ့
ျဖစ္သင့္သည္ ။
အရပ္ရပ္မွလာေသာ ေလတို႔၌
ေျမစိုက္ေက်ာက္တိုင္တို႔
မတုန္လႈပ္ၾကသကဲ့သို႔
ငါတို႔ ေနသြားရမည္ ။
အရွင္ယူေဆာင္သည့္
ၾကယ္တစ္ေထာင္ျမင့္ေခါင္ ၀င္းပသည့္ညကား
လႊလႊေဖြးဆြတ္
လွံသြားတို႔ကိုပင္ ေခြညႊတ္ေစေတာ့၏ ။
ဓမၼေတးကို
ေသြးအစက္စက္တိုင္ေအာင္ ျဖန္းဆြတ္
ႏႈတ္ဆက္ေတာ္ရြတ္ဆိုသံမ်ား
တိုးကာ က်ယ္ကာ ငါ .. ၾကားေနရ၏ ။
ေလေျပညင္းတြင္
ေရႊအဆင္းျဖင့္ သြားႏွင့္ၾကသူမ်ား
ဥေပကၡာကို
ဘာမွမေျပာဘဲ ထားသြား၏ ။
ထိုသူတို႔ေနာက္
ငါ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေတာ့အံ့
ထိုသူတို႔ေနာက္
ငါ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါေတာ့အံ့
ၾကယ္ေရာင္ေကြ႕ေကာက္
ထိုေသာ ေကာင္းကင္မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားေအာက္မွပင္
ငါ့အား
လမ္းျပေစစားေတာ္မူပါေလာ့ .. ျမတ္ေသာ ငါ့ … အရွင္ ။ ။
(ဗုဒၶ … သို႔)
Labels:
)..... အြန္လိုင္း၀င္ျဖစ္ေတာ့လည္း သံုးစားလို႔မရတဲ့ကြန္နက္ရွင္နဲ႔ ဂ်ီေတာ့ေလာက္ပဲ ေျပာလို႔ရတယ္ 
..။ မေန႔ညကေတာ့ ေနမေကာင္းတာနဲ႔ပဲ အိပ္လို႔လည္းမရ၊ စာက်က္လို႔လည္းမရ၊ မထူးဘူးဆိုၿပီး အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ဖြင့္ၾကည့္ရင္း စုဘူးထဲေရာက္လာပါေရာ... မဖတ္ရေသးတဲ့ blog ေတြဆိုတာ အမ်ားႀကီးပဲ (သူမ်ားေတြမ်ား ကြန္နက္ရွင္ေကာင္းၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕)...။ ဒါနဲ႔ပဲ ပရိုဖိုင္ေတြကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး အေၾကြးေတြလိုက္ဆပ္လိုက္ရေသးတယ္.. (sign in မလုပ္ထားလို႔ ကြန္းမန္႔ေတြေတာ့ မေပးျဖစ္ဘူး စိတ္ဆိုးၾကနဲ႔ေနာ္ 
)..။ မအိပ္ခ်င္တာနဲ႔ zero ရဲ႕ profile ထဲက commet ေတြကို ျပန္ဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ လြမ္းသြားတယ္... အရင္ကဆို ေန႔တိုင္းနီးပါးေတြ႔ေနရတဲ့သူေတြ ခုၾကေတာ့လည္း အျပင္မွာေတြ႔ဖို႔မေျပာနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာေတာင္ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး... 
။ အကုန္လံုးကလည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ပဲေလ zero ေတာင္ ဘာအလုပ္မွမရွိဘဲနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းဘာေတြရႈပ္မွန္းမသိ ရႈပ္ေနေသးတာပဲ..
