'' အိမ္မက္ေခါင္လုိ ့ ျပာက် ေနတဲ့ ည ''
Monday, September 6th, 2010
'' အိမ္မက္ေခါင္လုိ ့ ျပာက် ေနတဲ့ ည ''
ရင္ၾကားေစ့ထားတဲ့ ညဟာ သူ ့ရင္ထဲ က လကုိ ခဏခဏ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္တယ္...။ ဒီလုိ လြမ္းရုံနဲ ့ မျပီးေသးေၾကာင္းၾကယ္ေလးေတြ က ေျပာေတာ့ ညဟာ ေဖ်ာ့ေတာ့လုိ ့....
အခု ဘာမွမဟုတ္သလုိ နဲ ့ အခု ညေနဆုိ ကုိယ့္ မ်က္ရည္ ကုိယ္ေျပာျပလုိ ့ မဆုံးႏုိင္ဘူး မိမြန္
ငါဟာေလထဲ မွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ငါး လား ?
ၾကည့္ ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာ ေတာ့ စင္ဒရဲလားမင္းသမီးေလးဟာ ဖိနပ္မကြ်တ္ခဲ့ပါဘူး...၊ အနည္ မထုိင္ေတာ့တဲ့ ငါ့စိတ္ဆႏၵ မ်ားအတြက္ နင္လည္ျပန္ေငးထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလး ခဏဖယ္ထားေပးပါ။
မဆုိင္လုိက္တာ မိမြန္ရယ္.... နင္နဲ ့ ငါဟာ ပြင့္ဖတ္ျခင္းထိခတ္သြားတဲ့ ဆူညံမႈရယ္ပါ...
ငါတုိ ့ သံေယာဇဥ္ဟာ အသက္ကယ္ေဆး ထုိးေပးထားရတဲ့ ဓားသြား ၊ အခ်စ္နဲ ့ စုိေနတဲ့ မ်က္လုံး ၊ အလြမ္းနဲ ့ အိမ္ဦးၾကမ္းျပင္ ။
ဘယ္လုိ လဲ မိမြန္ !
ငါ့သက္တန္ ့ေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေနျပီလား ၊ ဘ၀ဆုိ တာ ေသြးသားေဖ်ာ္ေျဖေရးစင္တာ ေပါ့ ၊ ငါေမာ့ၾကည့္တယ္ ည (၇) နာရီ အတိမွာ နင္ မရွိဘူး ၊
ငွက္ေတြ အိပ္တန္း ျပန္သြားျပီလုိ ့ေျပာေတာ့ ငါ့လက္ထဲက ကဗ်ာ ဟာ လြတ္က် သြားတယ္ ။
ငါ က ၀ရန္တာမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ မခံရခဲ့တဲ့ ေလွာင္အိမ္ခြံ ၊ ဒုတိယ လူ ပထမဆု ကုိ ေမွ်ာ္လင့္သူ ၊ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္က စကၠန္ ့ေတြ ကုိခုိးသြားတယ္ ၊ ေမ့မရျခင္းေတြ ဓာတ္ခဲအားကုန္ျပီးက်န္ရစ္...။
မိမြန္ေတြ ဘာေၾကာင့္ လမ္းေပၚမွာ ေျခက်င္းလိမ္ေနတာလည္း.... ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ ကုိ ဖုန္းေခၚေနတယ္ ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ရဲ ့ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနတယ္ ၊
မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္ တစ္ခ်ဳိ ့ ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္ တစ္ခ်ဳိ ့ ဟာ..... ၊ မိမြန္ ၊ မိမြန္ ၊မိမြန္........။
ငါ့ စိတ္ထဲမွာ မီးခုိးေငြ ့ေတြ ပဲေရာက္ေရာက္လာတယ္ ...
ဒီလုိ ပါ မိမြန္ ငါ့ေခါင္းထဲမွာ ေရဒါ မမိတဲ့ ခပ္ညံ ့ညံ ့ေျမပုံေတြ ရွိတယ္ ၊ အစာမေၾကျဖစ္ေနတဲ့ သံလုိက္ဓာတ္ေတြ ရွိတယ္ ၊
ငါအစားမွားျပီး အန္ထုတ္လုိက္မိတဲ့ အရာဟာ အမွန္တရားဟုတ္သြားခဲ့သလား မိမြန္ ။
မနက္ အိပ္ရာႏုိ း လုိ ့ နင့္ နာမည္ကုိ မေခၚမိဖုိ ့ က ေန ့စဥ္ သတိ လစ္ေနတဲ့ ၀တၱရား ။
အဲဒီေမ ့ေလ်ာ့မႈ ရဲ ့ အျပစ္ဒဏ္ ငါဘယ္ေတာ့ ခံရမလည္း ၊ မ်က္ရည္ နဲ ့ေကာ္ဖီ ဘယ္ သူ အမွန္ ကုိေသခ်ာ ေအာင္ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ခဲ့သလဲ ၊
အခု ငါ့အနားမွာ ဗလာစာရြက္ တစ္ရြက္ ... အဲဒီစာရြက္ ထဲ က ေရးလက္စမ်ားဟာ ငါ့ လိပ္ျပာ ၊
ညဟာ အသက္ထြက္ဖုိ ့ ခက္ေနတဲ့ လူနာ ေဆာင္ ၊ ပုံျပင္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီ ၊
တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ျပီး တိတ္ဆိတ္စြာ ငါေတြးမိတယ္ ....။
နင့္အိမ္ေခါင္းရင္း က မ်က္ႏွာလြဲ ေခါင္းရမ္းတုိ ့ေနေကာင္းၾကရဲ ့လား ၊ မီးခုိးေရာင္ အၾကည့္ေတြ ကုိလည္း သတိရတယ္လုိ ့ ေျပာေပးပါ ၊
ငါ ကေတာ့ သစၥာတရား နဲ ့သံသယေတြ သင္ၾကားေနတုန္းပဲ ၊ ငါပုိ ့လုိက္တဲ ့ မ်က္ရည္စုိ ျပကၡဒိန္စာရြက္ေတြ ရလား ၊
နင္ကေနႏုိင္တယ္ေနာ္... ဒဏ္ရာ ေတြ ေတာင္ အရင္လုိ မရက္ေရာေတာ့ဘူး
ရက္စက္ျခင္းေတြေရာ က်န္းက်န္းမာမာပဲလား ၊ လမ္းၾကဳံရင္ ငါ့ ဆီ ၀င္ခဲ့ပါဦးလုိ ့
ငါ အခု လည္း တစ္ လမ္းေမာင္းမွာ ေနတယ္ သိလား ၊ ေႏြ ရာသီမုိ ့ ငါ့ ေက်ာင္းေလး လည္း ပိတ္ထားရတယ္ ၊
အခု ဒီစာေရးေနတုန္း ငါ့ေဘး က အရိပ္ဆုိ တဲ့ ေကာင္ေလ အိမ္မက္ေခါင္လုိ ့ဆုိ ျပီး ၾကယ္ေတြ ထထ ေသာက္ျပီး မူးေနေလရဲ ့
ငါ ၾကားမိပါတယ္ ငါ့ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ ျခင္းေသတၱာထဲ ထည့္ျပီး ေရစုန္ေမ်ာလုိက္ျပီ ဆုိတဲ့ သတင္း ငါၾကားၾကားခ်င္းနာ က်င္ျခင္းနံပါတ္ေတြ ႏွိပ္ျပီး နင့္ဆီဖုန္းေခၚေတာ့
'' လူၾကီးမင္းေခၚဆုိေသာ တယ္လီဖုန္း မွာ တစ္ကမၻာျခားေန ပါသျဖင့္ ေခၚဆုိ မရႏုိင္ပါရွင္ '' ဆုိေတာ့
ငါလည္း တစ္ဘ၀လုံး ကုိ ဖုန္းခ အျဖစ္ေပးလုိက္တယ္ ။
ငါလည္းဒီလုိ နဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားမယ္လုိ ့ထင္ရတာပဲ....ဒီလုိ နဲ ့ပဲ....ဒီလုိ နဲ ့ပဲ......ငွက္ကေလးတုိ ့ အိပ္တန္းမွားကုန္ၾကတယ္ ။
ရင္ၾကားေစ့ထားတဲ့ ညဟာ သူ ့ရင္ထဲ က လကုိ ခဏခဏ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္တယ္...။ ဒီလုိ လြမ္းရုံနဲ ့ မျပီးေသးေၾကာင္းၾကယ္ေလးေတြ က ေျပာေတာ့ ညဟာ ေဖ်ာ့ေတာ့လုိ ့....
အခု ဘာမွမဟုတ္သလုိ နဲ ့ အခု ညေနဆုိ ကုိယ့္ မ်က္ရည္ ကုိယ္ေျပာျပလုိ ့ မဆုံးႏုိင္ဘူး မိမြန္
ငါဟာေလထဲ မွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ငါး လား ?
ၾကည့္ ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာ ေတာ့ စင္ဒရဲလားမင္းသမီးေလးဟာ ဖိနပ္မကြ်တ္ခဲ့ပါဘူး...၊ အနည္ မထုိင္ေတာ့တဲ့ ငါ့စိတ္ဆႏၵ မ်ားအတြက္ နင္လည္ျပန္ေငးထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလး ခဏဖယ္ထားေပးပါ။
မဆုိင္လုိက္တာ မိမြန္ရယ္.... နင္နဲ ့ ငါဟာ ပြင့္ဖတ္ျခင္းထိခတ္သြားတဲ့ ဆူညံမႈရယ္ပါ...
ငါတုိ ့ သံေယာဇဥ္ဟာ အသက္ကယ္ေဆး ထုိးေပးထားရတဲ့ ဓားသြား ၊ အခ်စ္နဲ ့ စုိေနတဲ့ မ်က္လုံး ၊ အလြမ္းနဲ ့ အိမ္ဦးၾကမ္းျပင္ ။
ဘယ္လုိ လဲ မိမြန္ !
ငါ့သက္တန္ ့ေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေနျပီလား ၊ ဘ၀ဆုိ တာ ေသြးသားေဖ်ာ္ေျဖေရးစင္တာ ေပါ့ ၊ ငါေမာ့ၾကည့္တယ္ ည (၇) နာရီ အတိမွာ နင္ မရွိဘူး ၊
ငွက္ေတြ အိပ္တန္း ျပန္သြားျပီလုိ ့ေျပာေတာ့ ငါ့လက္ထဲက ကဗ်ာ ဟာ လြတ္က် သြားတယ္ ။
ငါ က ၀ရန္တာမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ မခံရခဲ့တဲ့ ေလွာင္အိမ္ခြံ ၊ ဒုတိယ လူ ပထမဆု ကုိ ေမွ်ာ္လင့္သူ ၊ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္က စကၠန္ ့ေတြ ကုိခုိးသြားတယ္ ၊ ေမ့မရျခင္းေတြ ဓာတ္ခဲအားကုန္ျပီးက်န္ရစ္...။
မိမြန္ေတြ ဘာေၾကာင့္ လမ္းေပၚမွာ ေျခက်င္းလိမ္ေနတာလည္း.... ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ ကုိ ဖုန္းေခၚေနတယ္ ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ရဲ ့ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနတယ္ ၊
မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္ တစ္ခ်ဳိ ့ ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ ၊ မိမြန္တစ္ခ်ဳိ ့ က မိမြန္ တစ္ခ်ဳိ ့ ဟာ..... ၊ မိမြန္ ၊ မိမြန္ ၊မိမြန္........။
ငါ့ စိတ္ထဲမွာ မီးခုိးေငြ ့ေတြ ပဲေရာက္ေရာက္လာတယ္ ...
ဒီလုိ ပါ မိမြန္ ငါ့ေခါင္းထဲမွာ ေရဒါ မမိတဲ့ ခပ္ညံ ့ညံ ့ေျမပုံေတြ ရွိတယ္ ၊ အစာမေၾကျဖစ္ေနတဲ့ သံလုိက္ဓာတ္ေတြ ရွိတယ္ ၊
ငါအစားမွားျပီး အန္ထုတ္လုိက္မိတဲ့ အရာဟာ အမွန္တရားဟုတ္သြားခဲ့သလား မိမြန္ ။
မနက္ အိပ္ရာႏုိ း လုိ ့ နင့္ နာမည္ကုိ မေခၚမိဖုိ ့ က ေန ့စဥ္ သတိ လစ္ေနတဲ့ ၀တၱရား ။
အဲဒီေမ ့ေလ်ာ့မႈ ရဲ ့ အျပစ္ဒဏ္ ငါဘယ္ေတာ့ ခံရမလည္း ၊ မ်က္ရည္ နဲ ့ေကာ္ဖီ ဘယ္ သူ အမွန္ ကုိေသခ်ာ ေအာင္ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ခဲ့သလဲ ၊
အခု ငါ့အနားမွာ ဗလာစာရြက္ တစ္ရြက္ ... အဲဒီစာရြက္ ထဲ က ေရးလက္စမ်ားဟာ ငါ့ လိပ္ျပာ ၊
ညဟာ အသက္ထြက္ဖုိ ့ ခက္ေနတဲ့ လူနာ ေဆာင္ ၊ ပုံျပင္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီ ၊
တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ျပီး တိတ္ဆိတ္စြာ ငါေတြးမိတယ္ ....။
နင့္အိမ္ေခါင္းရင္း က မ်က္ႏွာလြဲ ေခါင္းရမ္းတုိ ့ေနေကာင္းၾကရဲ ့လား ၊ မီးခုိးေရာင္ အၾကည့္ေတြ ကုိလည္း သတိရတယ္လုိ ့ ေျပာေပးပါ ၊
ငါ ကေတာ့ သစၥာတရား နဲ ့သံသယေတြ သင္ၾကားေနတုန္းပဲ ၊ ငါပုိ ့လုိက္တဲ ့ မ်က္ရည္စုိ ျပကၡဒိန္စာရြက္ေတြ ရလား ၊
နင္ကေနႏုိင္တယ္ေနာ္... ဒဏ္ရာ ေတြ ေတာင္ အရင္လုိ မရက္ေရာေတာ့ဘူး
ရက္စက္ျခင္းေတြေရာ က်န္းက်န္းမာမာပဲလား ၊ လမ္းၾကဳံရင္ ငါ့ ဆီ ၀င္ခဲ့ပါဦးလုိ ့
ငါ အခု လည္း တစ္ လမ္းေမာင္းမွာ ေနတယ္ သိလား ၊ ေႏြ ရာသီမုိ ့ ငါ့ ေက်ာင္းေလး လည္း ပိတ္ထားရတယ္ ၊
အခု ဒီစာေရးေနတုန္း ငါ့ေဘး က အရိပ္ဆုိ တဲ့ ေကာင္ေလ အိမ္မက္ေခါင္လုိ ့ဆုိ ျပီး ၾကယ္ေတြ ထထ ေသာက္ျပီး မူးေနေလရဲ ့
ငါ ၾကားမိပါတယ္ ငါ့ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ ျခင္းေသတၱာထဲ ထည့္ျပီး ေရစုန္ေမ်ာလုိက္ျပီ ဆုိတဲ့ သတင္း ငါၾကားၾကားခ်င္းနာ က်င္ျခင္းနံပါတ္ေတြ ႏွိပ္ျပီး နင့္ဆီဖုန္းေခၚေတာ့
'' လူၾကီးမင္းေခၚဆုိေသာ တယ္လီဖုန္း မွာ တစ္ကမၻာျခားေန ပါသျဖင့္ ေခၚဆုိ မရႏုိင္ပါရွင္ '' ဆုိေတာ့
ငါလည္း တစ္ဘ၀လုံး ကုိ ဖုန္းခ အျဖစ္ေပးလုိက္တယ္ ။
ငါလည္းဒီလုိ နဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားမယ္လုိ ့ထင္ရတာပဲ....ဒီလုိ နဲ ့ပဲ....ဒီလုိ နဲ ့ပဲ......ငွက္ကေလးတုိ ့ အိပ္တန္းမွားကုန္ၾကတယ္ ။
နင့္ရဲ ့ မုန္း လွစြာေသာ
''...................''
