ေတေလတစ္ဆူရဲ႕လင္းပြင့္မႈမ်ား

မနက္ခင္းေတြအေၾကာင္းေျပာဖို႕ေတာင္မေကာင္းတဲ့ မနက္ခင္း၊
မေန႕ညက ေတြ႕ခဲ့ရတယ္........ ေနရယ္၊ လရယ္၊ ခဏခဏျပန္စုထားတဲ့ ပန္းေျခာက္စေတြလို
မနက္ခင္းမွာ အတူေကာက္ဖူးလိုက္တာနဲ႕တင္ ခ်ယ္ရီေတြက လြမ္းေလာက္ေအာင္ပြင့္လို႕၊
ႏႈတ္ခမ္းေလးစူထားရုံေလာက္မွာ သိပ္သိပ္ျပီးကို လြင္လဲ့လဲ့ေလးလင္းလာမယ္.......... မနက္ခင္း
ဒီလိုယုံၾကည္မႈေလး အတူခူးျပီး၊ စည္းေႏွာင္ထားတဲ့ ဆံႏြယ္ေလးေတြ ပန္ကာ
ခ်စ္သူသိပ္လွလိုက္တာကြယ္..... အဲဒီလိုနဲ႕ အလံေတြ အျဖဴေရာင္ ပြင့္ေပးတဲ့...... မနက္ခင္း
ေနာက္....... ေလညင္း......... ကန္စပ္ေလးေပၚျဖတ္၊ အေရာက္လာေပးသူ ေလညင္း
က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တယ္၊ ငါ့မွာ ေလသန္႕သန္႕ အျပည့္နဲ႕ အဆုတ္တစ္ခုလုံးျပည့္ရင္း
ႏွလုံးသား နာမက်န္းျဖစ္ေနရေပါ့......... မနက္ခင္း............ ပခုံးထက္မွာ သူမနဖူးေလးထိ
ျငိမ္းခ်မ္းသက္သာ တိတ္တိတ္ေလး အိပ္ေနလိုက္စမ္းပါ.... မနက္ခင္းေနာက္က ေလညင္း၊
မ်က္လုံး၀ိုင္း၀ုိင္းေလးမွိတ္ထား.......... မ်က္ရည္ေတြကို သိမ္းထားပါ.. အခု မနက္ခင္း
လွ်ပ္ေရာင္အသီးခိုင္ခိုင္ေတြ စီရရီတြဲလဲခ် ေခတ္သစ္ေရသတၱ၀ါ၀မ္းထဲမွာ...... အိပ္မက္မူးတူး....
မနက္ခင္း ........... မေန႕ညက ...... မနက္ခင္း............. ပင္လယ္ေလညင္း.......ေတြရူး
ရင္အေပါက္နဲ႕ ခ်စ္သူ႕ပုံရိပ္ေတြ လိုက္ေကာက္၊ ကန္စပ္ေလးဆီက မနက္ခင္း.........၊
ေနာက္.......... ခ်စ္သူရနံ႕မပါေတာ့ သိပ္မသန္႕တဲ့ ခပ္သန္႕သန္႕ ေလညင္း....
ပင္လယ္ဆီက ..........မနက္ခင္း........ ၊ မ်က္၀န္းေလးမိွတ္ထား............
ငါ့ပခုံးေပၚမွာ.......... မနက္ျဖန္နဲ႕ မနက္ခင္း........
ေအးေလ.......... မနက္ျဖန္နဲ႕မနက္ခင္း........ စကားေျပာရင္း.. တိတ္ေလး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး
ဖြဖြေလး........... လွမယ့္ ............... မနက္ခင္း၊ လြမ္းတယ္
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

မ်က္၀န္းလႊာထဲကို

တဖ်ပ္ဖ်ပ္လဲ့ေနတဲ့ အီလက္ထရြန္မႈန္ေလးေတြက

စာသားအသြင္ေျပာင္းျပီး ၀င္ေရာက္လာရဲ႕။

အာဒံက ဧ၀ကို ေျပာခဲ့မယ့္စကားလား။

ဟင္း……သိပ္မေသခ်ာပါဘူး။

ခ်စ္သူကေတာ့ ေျပာလိုက္တာ ေသခ်ာလိမ့္မယ္။

ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ဖြဖြဖိကိုက္ျပီး စဥ္းစားေတာ့

အဲဒီရက္စြဲေလးဟာ

တယုတယမွတ္မိစရာေကာင္းေနရဲ႕…….။

ကမာၻလုံးဆိုင္ရာ ပင့္ကူအိမ္ၾကီးထဲက

ပိုးမွ်င္ၾကိဳးေလးႏွစ္ေခ်ာင္း…….

ဖ်ပ္ဆိုေပါင္းဆုံမိတဲ့ေန႕……..

အဲဒီေန႕က ေခါင္းအုံးေလးပိုက္ရင္း

အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ…

ပင္ကူၾကိဳးမွ်င္ပိုင္းေလး ႏွစ္စဟာ

တစ္ပင္နဲ႕ တစ္ပင္ႏြယ္လို ငင္ခ်င္ခဲ့…၊

သက္တန္႕မျဖစ္ပါေစနဲ႕လို႕

          မိုးနတ္ဘုရားဆီ ဆုပန္ရဦးမယ္။

တခ်ိဳ႕ပုံျပင္ေတြက ဆိုတယ္

၁။ ဒုတိယ ကမာၻသစ္

(အိပ္မက္ေတြခ်ည္းပဲတဲ့)

၂။ ပုံရိပ္ေယာင္ ရပ္၀န္း

(မုသားေတြနဲ႕ ဆစ္သထားရဲ႕တဲ့)

၃။ လက္ေခ်ာင္းဖ်ားက စၾက၀ဠာ

(မာယာေတြေတာင္လို သြန္းထားတယ္တဲ့)

ကိုရယ္………

          အဲဒီပုံျပင္ေတြကို အတည္ျပဳခြင့္မေပးပါနဲ႕ကြယ္။

ပထမဆုံးဆိုျပီး တံဆိပ္ကပ္မထားေပမဲ့

ဖ်ပ္ကနဲ ပြင့္ေပးလိုက္တာပါ။

အေမႊးျမဆုံးပန္းပါကြာ……..

ပန္းပင္ေလးတစ္႐ုံလုံး တုန္ခါျပီးမွ ဖူးေပးလုိက္မွာပါ။

ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္မွာ ပြင့္လာမိတဲ့…

၀တ္မႈန္စင္စစ္ ပန္းပါကြယ္….

ခ်စ္သူရယ္….

          ေျမသားရနံ႕နဲ႕ လမ္းေတြမပါေပမဲ့

          သတၱဳလမ္းက်ဥ္းထဲ အတူစီးဆင္းၾကမယ္။

          ပန္းရနံ႕ေတြ မလႊင့္နုိင္ေသးေစဦး

          ပန္းပုံရိပ္ေတြေငးရင္း ျငိမ္သက္ေနခ်င္ရဲ႕…..

ခ်စ္သူ႕လက္ေရးမဟုတ္တဲ့ ခ်စ္သူ႕လက္ေရးကို

          ေစ့ေစ့ၾကည့္ ၾကည္ႏူးရင္း…………….

“I sat up and saw the glow of the

Milky Way above my window,

Like a world of silence on fire,

and I wondered if at this moment

she had a dream that rhymed

with mine.”

………….တေနရာက ေျခသံဖြဖြကို

                     တဒုန္းဒုန္း ၾကားေနရဲ႕ေလ။

                                               ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                      A011508JUL08

"..." By tago

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က အင္တာနက္ထဲမွာ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာထားတဲ့

ခ်စ္သူအတြက္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေျဖေပးဖို႕ ေစာင့္စားေနတဲ့အေၾကာင္း

ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးေပးပါလို႕ ေျပာတုန္းက ေရးထားတဲ့ဟာေလးပါ။ ေရးေတာ့

ေရးထားျဖစ္ေပမဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးဆီလည္း မပို႕ေပးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေကာင္မေလးလည္း

သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ အဆင္ေျပလားမေျပလားလည္း မသိပါဘူး။ အခုမွ ကိုယ္ပိုင္ကြန္ျပဴတာေလး

ရွိလာတာနဲ႕ တင္လိုက္တာ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမေလးလည္း ဖတ္ျဖစ္ပါေစေပါ့။

 

 

Labels:

                                    

အခန္းတံခါးေတြကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ ဟိုး…… အရင္လိုေပါ့၊ ဖြင့္ၾကည့္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။ ေလညင္းေတြကို တမ္းတလို႕ မိုးမုန္တိုင္းေတြမိခဲ့ျပီ။ ျပန္မပိတ္ဘူးလို႕ စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္စဥ္ကေတာ့ ပိုးမွ်င္ေတြ၊ ပိုးမွ်င္ေတြ ရစ္ရစ္တြယ္တြယ္တက္ေနတဲ့ ျပတင္းေတြက သိပ္လွလိုက္တာ။ ေနာက္မွ၊ ေနာက္ထပ္ထပ္ျပီးၾကာေတာ့မွ ဖုန္ထပ္ညစ္ႏြံ၊ ရွင္းသန္႕ သန္႕စင္ျပီးကာမွ ျပန္လွမယ္မွန္းသိေပမဲ့ ပိတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္။ ေလေျပေတြကလည္း တခါခါမွာ ရက္စက္တမ္းတမ္းၾကမ္းလိုက္တာကြယ္။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းေလးမွာ စိတ္အလင္းနဲ႕ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ထြန္းမယ့္ရက္……. တစ္ကေနစ ျပန္တြက္မယ္။ အလင္းမ်ားလာမလားလို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕………. လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ေန႕မွာမွ ဗ်ပ္ေစာင္းသံေတြ က်ိဳးက်ကုန္ရဲ႕…………….။ ဘယ္လိုျပန္တီးခတ္ရမလဲဆိုတာကို သိမႈ႕၊ ေဖ်ာက္ဆုံး၊ နိဂုံးဆင္ဖိုနီ၊ ကိုယ္ခတ္ထားတဲ့ စည္းကို ျပန္ရုန္းထြက္ရတာေလာက္ ခက္ခဲ့တယ္။ ထူး၊ ဆူး၊ မီးေတာက္႐ူး႐ူး။ အခန္းတံခါးကို တင္းခတ္ခတ္ျပန္ႏြယ္တက္လိုက္ပါ။ ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ကိုစြန္႕လ႔ို ကိုယ္းကြယ္ခဲ့တဲ့ေကာင္……. ေထာက္ထားတဲ့ ဒူးေတြကို ဖုန္မႈန္မႈံ ခါျပန္သုတ္လို႕ ေအာင္လံကို ျပန္တင္မယ္………. လေရာင္တို႕ျဖင့္မလင္းေသာညကို လို၏။ တဆင့္ခံလင္းပြင့္မႈမ်ား၊ ၾကားေနသပ္ ေရာင္ျခည္၊ လေရာင္ျဖင့္ မလင္းေသာညကို လို၏။ ေမွာင္ေသာည၊ မမိုက္ေသာ လူသားက ကိုယ္ပိုင္လင္းပြင့္လိုက္တဲ့ည၊ သရဖူအပ္လို႕ ကိုယ္းကြယ္မိသူ ေနာင္တ၊ ထိုညတြင္းတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ႏုိးထလိုက္သည္။ ဖ်ပ္ကနဲလက္လာတဲ့ ေအာင္လံတံခြန္မွ တံဆိပ္ကို ျမင္မိခိုက္ အသားက်ဒူးတို႕ ညႊတ္ဆင္းလိုၾကလား။ ငါက နတ္ဘုရားပဲ …….. ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မ၀ပ္တြား၊ ငါ့နန္းကို ငါတက္မည္။ ထိုမာန္ျဖင့္ ခုတ္ပိုင္းခ်လိုက္ေသာည၊ အဆက္ဆက္ငုံ႕ခဲ့ေသာ ေခတ္မ်ားကို ျပန္ေရးသူ ဇြဲမာန္လိႈင္းထလို႕………….. ေအာင္လံေတာ္မွာ ငါ့ပုံေတာ္ႏွိပ္တဲ့ည၊ ပုလႅင္ထက္မွာ ငါသာျမန္းၾကြ၏။ ေျမွာက္စည္သံတိတ္ပါ……….. ေျမွာက္ေျပာသံတိတ္ပါ………. တိတ္ဆိတ္လင္းပြင့္ည။ ႏွဲ႕ပါမ်ားေသာ ငုတ္တိုင္ဘ၀…… အစမွ ကၽြတ္ထြက္လိုက္ျပီး ျမားတစ္စင္း တမဟုတ္ခ်င္းျဖစ္ထြန္း ပစ္ခြင္းလိုက္တယ္။ မိုးထက္က လာသမွ်ေတြ၊ ေဟာဒီရင္မွာ လွ်ံသမွ်ေတြ၊ ဘယ္သူမွမသုံးတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္း ကိုဓထုတ္ရုတ္သိမ္းလိုက္စမ္း။ ဒီလိုအာဏာကို ငါျပန္သိမ္းတယ္။ ေမတၱမုျဒာကိုသာ ညြန္းခဲ့တဲ့လက္ေလးမွာ ေဟာဒီဓားထက္ထက္ကို ျပန္တပ္ေပးလိုက္ရတာ…………၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားနာပါရဲ႕………. ေမေမ။ ကၽြန္ေတာ္ေပးခဲ့သမွ်ေတြကို ဘယ္သူတိုင္းကမွ တ႐ိုတေသ ေနေနသာသာ ျပီးလြယ္စခတ္ေတာင္ ေရာင္ျပန္မဟပ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ ထူးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူအတြက္ဆက္ခက္ေတာ့မွာလဲ။ ယဥ္ေက်းမႈ နာမတပ္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မလိမ္တတ္ပါဘူး….. အရွင္၊ အဲဒီအတြက္နဲ႕ပဲ ဒီလိုလူကို ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဖန္ဆင္းခြင့္ေပးလိုက္စမ္းပါ။

ဒီမာန္ဟုန္ထက္ထက္ဓားနဲ႕ ေလာကတစ္ခြင္ကို အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ နန္းထုိင္အုပ္စိုးခ်င္တယ္။ ေတးေတြကို တီးတဲ့လက္ကို ဓားတပ္ျပီး စစ္ကိုခ်ီမယ္ဟန္နဲ႕ တပ္ေတာ္ကို ေအာင္စည္တီးျဖန္႕မယ္။ ဟန္မႈရာဘီအိပ္မက္နဲ႕ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္လာတဲ့ ငယ္ေသြးငယ္ေရာင္ေၾကာင့္ နတ္ဘုရားတို႕ ၀ပ္တြားေစရမယ္။ ငါက နတ္ဘုရင္ ျဖစ္တယ္။ ေလာကထပ္ေထာင္ေသာင္းကို ေဖာင္းကနဲ မီးဟုန္းပန္းပန္းျပန္ကန္ထြက္မယ့္ သည္းခံလြဲရင္ခြင္ကို၀တ္ဆင္ျပီး……… ငုံ႕ခံခဲ့တဲ့ေကာင္ေလးကို အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ျမင္ေနရျပန္ေပါ့….။ မီးဗုံးတစ္လုံးျပီးတစ္လုံး ဆင့္ဆင့္မ်ိဳသလိုမ်ိဳး အံၾကိတ္ခံခဲ့မိသူဘ၀မွာ အရာရာဟာ ႏွင္းဖုံးကာထပ္၀ါး။ ပစ္ခ်ေတာ့မယ္ ေသနတ္ေမာင္းကို တစ္ႏွစ္သုံးေရတင္သလိုမ်ိဳး နံပါတ္စဥ္တပ္ ငုံ႕ခဲ့သူ ကို ဘယ္သူကယ္ပါ့၊ အိုေလာက………… ။ ငါက ျမတ္ေသာမာန္ကို ထန္ထန္ေရာင္ထြက္ျပီး တသသေသြးေနခဲ့တဲ့ေကာင္၊ ယူေရနီယံလူသား….. ဒီေတာ့ နင္းခဲ့ေသာေျခမ်ား၊ ကန္ခဲ့ေသာ ေျခမ်ား၊ စုံစုံေစ့ေစ့မွတ္သားျပီး တိတ္တိတ္ေလး ဓာတ္ၾကြေနတဲ့ေကာင္၊ ကဲအခု…….. ငါ……………. ေခါင္းကိုေမာ့၊ ရင္ေကာ့ျပီး တေဖာင္းေဖာင္းထ ေပါက္ကြဲမယ့္ည၊ စြယ္ေရာင္ေဖြးေဖြးနဲ႕ လင္းပြင့္ေရာင္လား၊ လင္းေယာင္လား။ အိုေလာက…… မွားေသာလမ္းကို ထြင္ေနသူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့…….. ေမတၱမုျဒာကို လွသည္ထက္လွေအာင္ သုံးနုိင္သူေဟာင္းကို ေသြးစက္စက္ဓားနဲ႕ ဘယ္သူျမင္ပါ့…… တဒဂၤေသာ ဥာဏ္မိုက္စဥ္ကို ဘယ္သူျပင္ပါ့….။ ငါက နတ္ဘုရား ေဟာ့ဒီ ငါ့ထက္လွ်လွ်လင္းေယာင္ဓားနဲ႕ ငါ့အလင္းကို ဖန္ဆင္းမယ္။ ငါဟာ လင္းပြင့္ႏုိင္သူျဖစ္တယ္။ ငါဟာ လင္းပြင့္နုိင္သူျဖစ္တယ္။ ငါ့ကို မလင္း၀ံ့သူထင္လို႕ ဖိႏွိပ္ဖယ္ခြာခဲ့သူတိုင္းကို မာန္ဓား၀ံ့၀ံ့ ၀ပ္တြားေစမယ္။ ငါက နတ္ဘုရား……….. ငါက နတ္ဘုရား။ ေမတၱမုျဒာကို မွန္ေယာင္ဟပ္လြဲသုံးမိသူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့……. သမုဒယေႏွာင္ၾကိဳးကို အတၱၾကိဳးလဲ ျဖတ္ခ်င္သူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား….။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား…..။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား……။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား…..။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား…။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ဘယ္သူကယ္ပါ့။

“အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤ ါရာ၊ သခၤ ါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ၊ ၀ိညာဏပစၥယာ နာမ႐ူပံ၊ နာမ႐ူပပစၥယာ သ႒ာယတနံ၊ သ႒ာယတနပစၥယာ ဖေႆာ၊ ဖႆပစၥယာ ေ၀ဒနာ၊ ေ၀ဒနာပစၥယာ တဏွာ၊ တဏွာပစၥယာ ဥပါဒါနံ၊ ဥပါဒါန ပစၥယာ ဘေ၀ါ၊ ဘ၀ပစၥယာ ဇာတိ၊ ဇာတိပစၥယာ ဇရာ မရဏ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆုပါယာသာ သမၻ၀ႏၱိ၊ ဧ၀ေမတႆ ေက၀လႆ ဒုကၡကၡႏၶႆ သမုဒေယာ ေဟာတိ။”

မိုးခါးေတြရြာေနလို႕ မထြက္လာေသးတဲ့ အလင္းကို ေမွ်ာ္ေနၾကသူေတြေၾကာင့္ တေန႕တျခားပိုပူလာတဲ့ ေလာကမွာ ေနရထိုင္ရခက္လိုက္တာ။ တမဟုတ္ခ်င္းလင္းပြင့္ႏုိင္တဲ့ မီးအိမ္ေတြေဘးခ်ျပီး လမ္းျပသူကို ေဘးဖယ္ခ်……. လမ္းမထက္က ေသြဖယ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြမ်ားလိုက္တာ။ အဲဒီအေမႊးတိုင္ေတြကို ဖယ္လိုက္ၾက၊ အဲဒီ မီးခိုးေတြကို ဖယ္လိုက္တဲ့အခါ ၾကာျဖဴပြင့္ျမတ္ရွင္းသန္႕လာမယ္။ အဲဒီ ပန္းစုံမိႈက္ေတာကို ရွင္းလုိက္ၾက၊ အဲဒီ ခ်ိဳခ်ိဳအီရနံေတြ ဖယ္လိုက္တဲ့အခါ ၾကာျဖဴပြင့္ျမတ္ရွင္းသန္႕လာမယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းရာအရပ္မွာ ၾကာျဖဴပြင့္ေတြ၊ ဂ်ဴံျဖဴခင္းေတြ၊ ………..ေတြ၊ ……….ေတြ………………… သူ႕ဟန္နဲ႕သူ သိပ္ကိုလွတယ္တဲ့….. ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖန္ဆင္းခြင့္ေပးလုိက္စမ္းပါ……..။ အစကေနအဆုံး၊ ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ေရႊေပလႊာေတြကို ဖယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျဖဴစင္ခ်င္ပါျပီ။ ထီးေလးတစ္လက္မိုးေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဓားကို အပ္ပါတယ္။ ရင္ခြင္ေပၚမွာ ဘယ္လက္ေပၚညာလက္အုပ္ ေဟာဒီေလာကကို  ေမတၱာေဆးသုတ္ေပးပါ့မယ္။ မွန္ေယာင္ထင္ဟပ္ အဲဒီစိတ္လမ္းဖ်က္ေတြကို ႏြံတြင္းမွာ ျဖဴျဖဴလင္းလင္းပြင့္လာတဲ့ ၾကာျမတ္ျဖဴလို ထြန္းခြဲပြင့္လဲ့မယ္။ လူတူလူေတြၾကားမွာ ေနရင္း စိတ္ရွင္းလက္ရွင္းျဖဴစင္လိုက္ပါ့မယ္။ ကံၾကမၼာလို႕အမည္တပ္ျပီး ကိုးကြယ္လာမိတဲ့ အားငယ္စိတ္၊ တလြဲမာန္၊ မွားယြင္းလြန္ သည္းခံမႈကေန ျမင့္ျမတ္ျငိမ္းေသာ သစၥာတရားဆီ သြားခ်င္ပါတယ္။ ေလာကတြင္းမွာ ေနရင္း ကိုယ္ပိုင္အလင္းနဲ႕ လင္းခ်င္ပါတယ္။ လင္းပြင့္ေရာင္ျခည္ ……..၊  လေရာင္တို႕ မလိုပါ။ ထိုညသည္ မိုက္ေမွာင္ခြင့္ကို ေပးပါ၏။ သို႕ေသာ္ ရင္မွ ထြက္ေသာ လင္းပြင့္ေရာင္ျခည္ျဖင့္ ေလာကေထာင္ေထာင္ကို တိတ္တိတ္ေလး လင္းေပးလိုပါ၏။ လေရာင္တို႕ မလိုပါ။ ကိုယ္ပိုင္ေသာ အလင္းတို႕ျဖင့္ ခ်င္းခ်င္းလင္းေစ့ပါမည္။

“ Do not go by revelation or tradition, do not go by rumour, or the sacared scriptures, do not go by hearsay or mere logic, do not go by bias towards a notion or by another person’s seeming ability and do not go by the idea “ He is your teacher”. But you yourself know that a thing is good, that it is not blamable, that it is praised by the wise and when practiced and observed that it leads to happiness, then follow that thing.”

Doors, closed already, closed?

How can I reopen?

The Sin of Son of the man

Still the sin of son of the man?

I want to be A Liberated Being.

I want to be A Liberated Being.

Doors, closed already, closed?

Verily I say unto you,

If ye have faith as a grain of mustard seed

Ye shall unto this mountain,

Remove thee to yonder place:

And if shall remove;

And nothing shall be impossible unto you.

ထိုသို႕ျဖင့္ တံခါးတို႕ ဟင္းလင္းပြင့္၏။ မီးကား ေတာက္ထသည္။ သို႕ေသာ္မပူ။ ျငိမ္းျမေသာ မီးလွ်ံေအးေအးျဖင့္ တလက္လက္လင္းလာေသာ စိတ္သည္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈတိုျဖင့္ အတိျပီး၏။ မည္သို႕ေသာ လူသားကမွ ထိုမီးလွ်ံကို မျငိမ္းႏုိင္။ ေအးျမ၏။ လင္းပြင့္၏။ ခိုလႈံသူမ်ားကို ေအးျမေစ၏။ ဆင့္ဆင့္ပြား လင္းပြင့္ေစ၏။

ေလညင္းေအးေအးေလးကို တ၀႐ိႈက္သြင္းရင္း………… ေလာကကို ၾကည့္မိသည္။ လွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ေကာင္းကင္ကလည္း လွသည္။ ေအးျမသည္။ ေရျပင္ကလည္း လွသည္ ေအးျမသည္။ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလလိုဘ၀မွာ ခဏခဏေခါက္ခဲ့ဖူးေသာ ေတာက္ေခါက္သံတို႕ ေ၀းသြားခိုက္တြင္ သိပ္ကိုလွလာသည္။ ဥေပကၡာတရားကို တကယ့္အစစ္အမွန္သိသြားခိုက္မွာ သံသယတို႕ကို ကင္းရွင္းပစ္လိုက္ႏုိင္လာ၍ ပိုလွလာသည္။ အရာရာကို အျမင္သစ္ျဖင့္၊ ျမင္လူတိုင္းကို စာနာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား။ ႏွလုံးသားအသစ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား ေလာကဆီျပန္ေမြးဖြားလိုက္မည္။ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား …….. လင္းပြင့္ႏုိင္တဲ့ လူသား။

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္တတ္ၾကပါေစသတည္း…….

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း………..

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း………..

                                                                    ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                           A122030MAY10GMT+10

Labels:

ဒီတစ္ခါေတာ့….

ခုံတန္းေလးမွာ ထိုင္ျပီးျပဳံးရယ္ေနတဲ့

ကေလးငယ္ေလးက

ရႊင္ရႊင္ျမဴးရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္လို႕………..

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ကစားကြင္းထဲက လြတ္လပ္စြာေပ်ာ္ေနတဲ့ ဟန္ပန္နဲ႕

သူ႕ရင္ထဲက တစ္စင္းတည္းေသာ

အလင္းတန္း

စကားေတြ တတြတ္တြတ္ဆိုလိုက္တာဗ်ာ။

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

 

ဒီတစ္ခါေတာ့…..

တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ကေလးငယ္ေလးက ေမးရဲ႕

“လူဆိုတာ ဟိုး…….. ေမ်ာက္ေတြက ျဖစ္လာတာလား” တဲ့။

“မဟုတ္ဘူး။ လူဆိုတာ ေဟာဒီ……

 လက္၀ဲရင္ထဲက ျဖစ္လာတာ။”

(“လက္၀ဲရင္ထဲက ၀င္းကနဲ ထြန္းလိုက္တာပါ”..

   ၀င္းကနဲ၊ လက္ကနဲ……….)

ပညာရွင္ေလး စဥ္းစားသြားရေရာ……

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ပုံျပင္ဆုံးတဲ့အခါ

သူငယ္ေလးက အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။

သူ႕မွာသာ လုံးခ်ာ၀န္းခ်ာလိုက္လို႕

သန္းေခါင္ထက္ နက္ခဲ့ရဖူးရဲ႕……..

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ပုံျပင္ထဲမွာေတာ့

စုန္းအိုၾကီးလက္က သားကို

အေဖက ေမတၱာတရားနဲ႕ ကယ္ဆယ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

ဒီပုံျပင္စာအုပ္ေလးကို

အစကျပန္ ထပ္ကာထပ္ကာ ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္မိေပါ့……

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

လမင္းၾကီးကေတာ့ သာေနတာပါပဲေလ။

ေရႊလင္ဗန္းၾကီးကိုင္ ထမင္းဆီဆမ္းေတြကိုေတာ့

မေတာင္းေပးျဖစ္ေတာ့တာ ၾကာျပီ။

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

သူပဲေယာင္ရမ္း လႊဲမိသြားတာလား။

ေလပဲတိုက္လိုက္လို႕လား။

ဒန္းငယ္ေလးက ရယ္ရင္းေမာရင့္ လႈပ္ရွားလို႕………….

                                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                UN08

အဲဒီ ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေရးေပးခဲ့တာပါ။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ကို မသိဘူး။ ပိုဆိုးတာက ဒီကဗ်ာေလးကို သူ႕အတြက္ ေရးေပးလုိက္တယ္ ဆိုတာေတာင္ မသိပါဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ေနရင္း ၾကားလုိက္ရတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္သြားတာ။ ဖခင္တစ္ေယာက္ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စတင္ဂုဏ္ယူကာစ၊ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္တြင္းေစတနာကို ကိုယ္ေတြ႕သိကာစ၊ တီတီတာတာ စကားတတ္ကာစ သားငယ္ေလး၊ ေနာက္ျပီးအမ်ားၾကီးေပါ့……….. လြတ္က်သြားတဲ့လူတစ္ေယာက္၊ သူ႕ကိုယ္သူျပန္တည္ေဆာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးေပါ့……..

Labels:

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့……..

လက္ေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးရဲ႕ ေထာင့္စားပြဲမွာ

ေျခပစ္လက္ပစ္အိပ္မက္ေတြ ထိုင္ ေနတယ္..

လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕အတူေပါ့။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့………

မွီထားတာၾကာလာေတာ့လည္း သူ႕ေက်ာျပင္နာလာတယ္။

ဒါနဲ႕ပဲ…… တံတိုင္းေပၚတက္ထိုင္ရင္း…

သူေနထိုင္ရာျမိဳ႕ေလးကို တေမွ်ာ္တစ္ေခၚလွမ္းေခၚၾကည့္လိုက္ေတာ့….

ခ်ယ္ရီနံ႕ေတြတသင္းသင္းၾကားမွာ မ်က္ရည္စိမ္းစိမ္းရနံ႕၊

သူ႕ဆီကသူျပန္ရလိုက္တာမ်ား……

ေက်ာင္းေတာ္ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ငွက္ဆိုးသံေရာၾကားလိုက္ျပန္ျပီ။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့…..

ေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္… တံတိုင္းအိုမွာ ေက်ာျပင္ရာေလးကပ္ရပ္က်န္ျပီး

ေက်ာပိုင္ရွင္က အေ၀းဆီသြားခဲ့ျပီတဲ့…

ကံေကာင္းေစတဲ့ေၾကြအိုးေလးကို ပိုက္…. ငါေလ……………………..

ေၾကြအိုးေလး……. ကံေကာင္းပါေစကြယ္။

သံလြင္ခက္ေလးထိုးလို႕ ေလာကျငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ

အျမဲျမင့္ျမတ္ေနပါေစ…

ဒီလိုနဲ႕ပဲ …

လူၾကားသူၾကားမွာ ေတာေခါင္ေခါင္ေတြ သူ႕ကို ၀ိုင္းခဲ့ျပန္ေပါ့။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့…….

သူ႕လက္က ၾကမ္းေပမယ့္… ပန္းေတြ ႏုႏုလြင္လြင္ပြင့္ခ်လိုက္တဲ့အခါ…

သူ႕ကိုယ္သူျပန္ အံၾသေနရေသးရဲ႕။

သူ႕မွာ ခ်စ္သူမရွိပါဘူး…. ဒါေပမဲ့…

သူက ေမွာ္အတတ္နဲ႕ ဖန္ဆင္းတယ္၊

တစ္စင္းျပီးတစ္စင္းလင္းလင္းျပသလိုနဲ႕

၀တ္မႈန္ဆိုတာ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဖုန္းနံပါတ္ေလးျဖစ္တယ္။

သူ………….ခ်စ္သူဆီကို ေခၚႏုိင္လိမ့္မယ္လို႕

ႏွစ္ရည္႐ူးသြပ္… ၀တ္မႈန္ ဆိုတဲ့နံပါတ္ေလးကို စိတ္နံရံမွာ ထုံးတို႕မွတ္ထားမိသတဲ့။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့……..

ဆက္သြယ္မႈေအရီယာတိုင္ေတြရဲ႕ အေ၀းမွာ ခြာခြာေ၀းေနရင္း

သူ… ဖြဖြေလး ရြတ္ရြတ္ၾကည့္တဲ့အခါ

သူခ်စ္သူနာမည္ေလးကို စိတ္နဲ႕ေပးလိုက္တယ္…

ႏွင္း၀တ္မႈန္လြင္…………….

ငါသာ ေရွးဦးလူသားဆိုရင္ နင္က နတ္ဘုရားပဲ…

ဘယ္သူေတြဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ………..

ငါနင့္ကို ၀တ္မႈန္လို႕ လွမ္းလွမ္းေခၚေနပါ့မယ္။

Labels: ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက

ဟိုးအရင္က ရက္ေတြကို ျပန္လြမ္းသလိုမ်ိဳးေပါ့.........

လမ္းမထက္မွာ ေလႏွင္ရာလြင့္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြကို ျပန္ေကာက္ျပီး

တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ထပ္ထပ္ခ်ဳပ္ထားခ်င္တယ္။

၀တ္မႈန္၊ ျပီးေတာ့ မီးေတာက္ရစ္သမ္........

ငါ့သတၱမ၀ိဥာည္၊ ေကာ္ဖီၾကမ္းခါးခါး၊

မေလာက္မငမက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊

တစ္ေယာက္တည္း၊ ျပီးေတာ့ 

ႏွစ္ေယာက္တြဲ........

သိပ္ေပ်ာ္ဖူးတဲ့ ရက္နဲ႕လ၊

ဒီလိုနဲ႕မွာပဲ အသားမက်ခင္ လြင့္ရာက်လို႕

အခုေတာ့ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး..........။

ခဲဖ်က္ျဖဴျဖဴေလးေတာင္မလိုဘဲ ပ်က္ပ်ယ္

ဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲ.......

ငါမသိတာက........ မ်ား၊

ငါမသိတာက.......မ်ား၊

ဒီလိုနဲ႕ တံခါးအထပ္ထပ္ၾကားမွာ 

ငါ အရာရာနဲ႕ ျခားလို႕ေန..............

ငါ.......... 

လက္ေတြက မလိုက္ေတာ့တဲ့အခါ

ငါ့စကားလုံးတြဲေလးေတြ စိတ္နဲ႕ပဲေသဆုံး၊

ခံႏုိင္ရည္ရဲ႕ အဆုံးစြန္မွတ္ကို နီးကပ္လာတိုင္း....

ဖြင့္ဟဖူးတဲ့ နာမည္တစ္စက္ကိုလည္း 

အေၾကာင္းေၾကာင္းအခ်က္ခ်က္နဲ႕ဖ်က္ေပးလိုက္ဖူးရဲ႕.......

ဘယ္သူကို တုိင္တည္လို႕ ငိုေၾကြးျပရမယ္မွန္းမသိတဲ့အခါ

ငါ................

ငါ.................

ငါ..............

ေဖေဖ........ ဘ၀ကသာ ဒီလိုခ်ည္းဆို 

သားျပန္ေတာ့မယ္။

သားျပန္ေတာ့မယ္။

သားျပန္ေတာ့မယ္။

လူေတြက သိပ္ကို စြန္းေပလြန္းတယ္ေလ။

                                    ဘုန္းသန္႕ခန္႕

Labels:

Dream, Dream, what the dream
                               Dreaming?
Nothing of everything; of course.
Soil rains grains.
............ will change what.
Inquiry, Enquiry, what inquiries?
Immortal of words?
                Text? Context?
No,------------ song, no, ----------
Inferior built towns
But not dawn.
----------- hanging over the ages, how?
Unbounded bound,
No limit too long, so pissy.
Inferior, you, me, who.
The newest is nearly oldest.
Dream of inferior how what when.
If you boring,
Please try to interpret your name
In Strange way.
WYSIWYG.
                            Phone Thant Khant

                              081stEDTBEF09
                              2ndEDTBEFSEP09

                             3rdEDTP104519OCT09

--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

ေမာင္က အႏုပညာကို ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္ထားသူမုိ႕ ခံစားခ်က္ပါးလွ်ျပင္းထန္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ေကာကင္႐ႈ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္က်မ္းကို ျပဳစုခဲ့တဲ့ စုယယုကိဆိုတဲ့ ကဗ်ာက၀ိ ဂ်ပန္ၾကီးက … “ေႏြဦးနံနက္ ပန္းပြင့္သည္ကို ျမင္ရေသာ အခါ၌လည္းေကာင္း၊ ေဆာင္းဦးညေန ပန္းေၾကြသည္ကို ျမင္ရေသာ အခါ၌လည္းေကာင္း၊ ဆီးႏွင္းျပိဳက္က် လႈိင္းမ်ားထသည္ကို ေၾကးမုံျပင္၌ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းၾကီး ခ်မိေသာအခါ၌လည္းေကာင္း၊ ျမက္ပင္ေပၚမွ က်ေသာ ႏွင္းေပါက္သည္ ယခုျမင္၊ ယခုေပ်ာက္သည္ကို ႐ႈ႕ရင္း၊ လူ႕ဘ၀သက္တာ တိုေတာင္းသည္ကို ဆင္ျခင္မိေသာ အခါ၌လည္းေကာင္း၊ မေန႕က စည္းစိမ္က်က္သေရတိုး၍ ယေန႕ ဓနဥစၥာ ပ်က္စီးေလွ်ာက်ျခင္းကို ေတြ႕ရေသာ အခါ၌လည္းေကာင္း၊ မေန႕က ခ်စ္၍ ယေန႕မုန္းၾကေသာ ဘ၀ကို ေတြ႕ရေသာ အခါ၌လည္ေကာင္း၊ ကဗ်ာက၀ိ ပညာရွိတို႕သည္ လကၤာဖြဲ႕၍ စပ္ဆိုၾကကုန္၏”^၇ လို႕ စာေရးသားျဖစ္ရျခင္းေတြကို ျပဆိုထားတယ္။ လြတ္လပ္လြတ္ကင္းတဲ့ အႏုပညာနယ္ပယ္မွာ ေမာင္စိတ္ၾကိဳက္ ကူးခပ္ခြင့္ရွိပါတယ္ေမာင္။ ေလာက အပူေငြ႕ေတြကို ထိေတြ႕ရင္း ကဗ်ာေလးေတြ၊ စာေလးေတြကို အသက္သြင္းေပါ့ေမာင္။ ဒါေပမဲ့… ေမာင္ရယ္ …….. အႏုပညာကို အမိုးအကာလုပ္ျပီး ေ၀ေလေလလဲက်မပစ္ပါနဲ႕။ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အႏုပညာနဲ႕ ေမာင့္ဒဏ္ခ်က္ေတြကို ကုစားပါ..ေမာင္။

          ေမာင့္… အႏုပညာၾကိဳးပန္းခ်က္ေတြကို ဘယ္သူေတြကမွ မတားပါဘူးေမာင္။ ေမာင့္ ေဖေဖ၊ ေမေမလည္း မတားခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မကလည္း တားျမစ္ဖို႕မေျပာနဲ႕ ေမာင့္စကားလုံးေတြ ေသဆုံးသြားမွာကိုေတာင္ စုိးရြံ႕ေနသူပါ… ေမာင္ရယ္။ ဘယ္သူကမ်ား တားျမစ္ပိတ္ပင္ေနလို႕လဲ။ ေျပာပါေမာင္…။ ေမာင္ေရးထားတဲ့ အႏုပညာ အသီးအပြင့္ေတြကို ဘယ္သူေတြေခၽြပစ္ေနလို႕လဲ။

          ေမာင္ေရးထားတဲ့ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျပီး အားမလိုအားမရျဖစ္သြားတဲ့ ေမာင့္.. ေဖေဖ၊ ေမာင္ေရးေပးတဲ့ ေႏြနဒီစာခ်စ္၀ိုင္း(ျမစ္ငယ္)က ထုတ္တဲ့ အေမေန႕အမွတ္တရ စာအုပ္ေလးထဲက “ျခင္းၾကား” ကဗ်ာကို အလြတ္က်က္ျပီး တဖြဖြ ျပန္ရြတ္ေနတဲ့ ေမာင့္ေမေမ။ သူတို႕ကမ်ား “သား… မလုပ္နဲ႕”လို႕ တားကာပိတ္ဆီးေနလို႕လား။ ဒါမွမဟုတ္… ကၽြန္မကမ်ား တားဆီးေနလို႕လား။ ေမာင္.. က အႏုပညာကို ပုန္းခိုဖို႕အတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ မဟုတ္မွန္း သိပါတယ္.. ေမာင္ရယ္။

          ေမာင္..သိမွာပါ။ အႏုပညာအတြက္ အသက္စြန္႕သြားတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ အေၾကာင္းကို။ ျမန္မာမွာေရာ ကမာၻမွာပါ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့… ေမာင္၊ သူတို႕က ရွင္သန္ခ်ိန္မွာ အႏုပညာကို နက္ႏွစ္လိႈက္႐ိႈင္းဖက္တြယ္ရင္း ဘ၀မုန္တိုင္းထန္ထန္ကို ပန္းရနံ႕လို အလြယ္တကူ လက္ခံရဲၾကတယ္ေလ။ အလြယ္တကူ ေျဖေဖ်ာက္ပစ္ၾကျပီး… အံ့ခ်ီးဖြယ္ အႏုရသကို ညွစ္ထုတ္ခ်ယ္မႈန္းျပတတ္ၾကတယ္။ ဘယ္သူတစ္ေယာက္ကမွ ေလာကဓံၾကမ္းလွခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီး ေမာင့္လို ေပ်ာ့တြဲေခ်ာ္လဲမေနၾကဘူး။ “အႏုပညာ၊ အႏုပညာ”.. လို႕ ႏႈတ္က မဟစ္၊ ရင္က ဟစ္ေၾကြးျပီး ေနာက္ဆုံးေသြးတစ္စက္ထိ ေလာကမုန္တိုင္းဘီးလူးကို သားစားမၾကဴးရဲေအာင္ ဆုံးမျပခဲ့ၾကတယ္ေလ။ “ဘ၀နာေလ အႏုပညာသာေလ”ဆိုတာကို သက္ေသျပခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ကဲေမာင္…. ဘယ္လိုလဲ။ အႏုပညာကို ဒိုင္းလုပ္ျပီး ေၾကာက္စိတ္္ကို မကြယ္၀ွက္စမ္းနဲ႕။ အႏုပညာဓားနဲ႔ ေလာကဓံကို ဦးႏိွမ္ၾကမယ္ေလ… ေနာ္။

          ေမာင္….ျပီးခဲ့တာေတြကို ၾကည့္ျပီး ႏြမ္းလ်မေနနဲ႕။ အခုလက္ရွိ ခဏေလးမွာ လက္ေတြ႕က်က် ပိုင္းျခားရင္ဆိုင္ပစ္စမ္းပါကြာ။ “ငါသည္ အိပ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ မီးမွိတ္ ထားတတ္ေသာ္လည္း ရြန္းလဲ့ထြန္းလိုခိုက္ စကၠန္႕တြင္းတြင္ ၀င္းကနဲ ေတာက္ထႏုိင္သည့္ ကိုယ္ပိုင္မီးအိမ္ႏွင့္ လူတည္း။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ငါ့လမ္းမသည္ ဖြင့္လင္းပြင့္ရွင္းေစသား။”^*** အဲဒီ သစၥာစကားကို ျပန္ၾကားပါေမာင္။ ျပီးတာေတြ ျပီးသြားျပီ။ လႊတ္ခ်ပစ္လုိက္ေတာ့။

          မနက္ျဖန္မွာ အရာရာလွပမယ္ဆိုတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ၾကိဳးစားစမ္းပါကြာ။ မနက္ျဖန္မွာ ပန္းေတြပုိလွမယ္။ ကဗ်ာေတြ ပိုလွမယ္။ လိပ္ျပာေလးေတြ အေရာင္ပိုစုံမယ္။ ကမာၻၾကီး ေအးျမမယ္။ အို… အေထြေထြ အထူးထူးပါပဲ.. ေမာင္ရယ္။ အသံနဲ႕ အခါခါေသေနမယ့္.. အစား တိုးတိုးေလးနဲ႕ ထာ၀ရ ရွင္သန္ေနၾကမယ္ေလ။ ေမာင္ကဗ်ာေလးေတြကို လက္တန္းရြတ္ရင္ ကၽြန္မက လိုက္မွတ္ထားေပးမယ္။ ေမာင္လမင္းၾကီးကို ေငးျပီး ေတးေတြဆိုရင္ ကၽြန္မက ေကာ္ဖီၾကမ္းတစ္အိုးတည္းေပးျပီး ေဘးက နားဆင္မယ္။ ေမာင္ အေ၀းရပ္ေတြဆီ စြန္႕စားလွည့္လည္ခိုက္မွာ ေမာင့္ရနံ႕ကို ျပန္ျမင္ရင္း… ျမဲမတ္မွန္ကန္ေသာ သစၥာအိေျႏၵနဲ႕ ေစာင့္စည္းသစၥာတည္မယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ေပၚမွာ “ပန္းငုံေခတ္ ၀တ္႐ုံ” ကလြဲရင္ ဘယ္၀တ္႐ုံကိုမွ ေလေတာင္အလႊမ္းမခံပါဘူး… ေမာင္။ ကဲ… ေမာင္ သုန္မႈန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ၊ ေလွ်ာ့က်ေနတဲ့ ခံႏုိင္ရည္၊ ေပါက္ျပဲလုနီး စိတ္ကို အသစ္လဲလိုက္ေတာ့.. ေနာ္။

          “ဘယ္လုိပဲ ျမင့္ျမင့္

          ေရာက္ေအာင္ လွမ္းတက္ပစ္မယ္။

          မိုးစက္ေတြက တေပါက္ေပါက္ ခုန္ဆင္းတားရင္ေတာင္

          ဂ႐ုမစိုက္ခ်င္ဘူး။

          လက္ခုပ္နဲ႕ ခံေသာက္ပစ္ျပီး ဆက္သြားမယ္။

          ေဟာ… ၾကည့္စမ္း။

          ေကာင္းကင္ နတ္ဘုရားေတာင္မွ

          သူ႕လက္ေတြ ေျမထိ၀ပ္တြားလို႕

          ငါ့ကို ႐ို႕က်ိဳးေနပါေပါ့…..။” ^၈

          အို….. ကၽြန္မ၀မ္းသာလိုက္တာ။ ေမာင္…၊ ကၽြန္မရဲ႕ သူရဲေကာင္း။ ေလာကတစ္ေထာင္ကို ဗိုလ္၀င္ခံလုျပီ။ ေနမင္းေတာင္ ဦးခိုက္လို႕ေနေပါ့။ ကၽြန္မ၀မ္းသာလိုက္တာရွင္။ အယ္… အခုမွ သတိရတယ္။ ကၽြန္မက သိပ္ေမ့တတ္တဲ့သူကိုးရွင့္။ ေမာင္တယုတယ ေပးဆပ္သမွ်ေတြ၊ ေနပူက်ဲလဲ ေစာင့္ဆိုင္းရျခင္းေတြ၊ အဲဒါေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ဖို႕ေမ့ခဲ့ရဲ႕။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကားမွာ ဘာမွမဟုတ္တဲ့… “ေက်းဇူး…ခ်စ္သူရယ္” ဆိုတဲ့ စကားေလးက သိပ္အေရးပါတယ္ဆိုတာ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. ေမာင္ရယ္… တကယ္ပါ” လို႕ ကၽြန္မ ရည္မွတ္ေလးနက္ေျပာလုိက္ခိုက္မွာ ျပန္လည္ၾကည္လင္စ မ်က္၀န္းေတြ ပိုမိုလင္းလဲ့သြားတဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာက သက္ေသျပေနရဲ႕။

          “အားမငယ္ပါနဲ႕… ေမာင္ရယ္။ ေနေတြလေတြ ဘယ္လိုပဲ ထန္ထန္ ကၽြန္မေမာင့္ေဘးမွာ ထာ၀ရ ရွိေနမွာပါ”လို႕ ေျပာရင္း ေမာင့္လက္ေလးကို တင္းတင္းဆုပ္ထားလုိက္တယ္။ “အားေပးစကား တစ္ခြန္းဟာ… ေရႊနဲ႕ေငြနဲ႕ခ်ိန္စက္၀ယ္ေပးထားျခင္းေတြထက္ ေဆာင္းဥတုတစ္ခုလုံးေႏြးေထြး ေနေစတယ္”တဲ့။ ကၽြန္မယုံၾကည္ပါတယ္။ ကၽြန္မစကားတစ္ခြန္းဟာ ေမာင့္အတြက္ မဟာအင္အား မျဖစ္ရင္ေတာင္ တစ္ေသာအတိုင္းအတာအထိ အက်ိဳးရွိမယ္လို႕ ယုံၾကည္ပါတယ္။ စိတ္ခ်ပါေမာင္ရယ္… ေမာင့္စိတ္ကို ရေအာင္ဖတ္ျပီး ေနာက္ဆို.. ကၽြန္မ အျမဲအားေပးပါ့မယ္။ ေမာင့္ကို ကၽြန္မျမင္ေအာင္ မၾကည့္မိတာေတြ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါေမာင္။ ခ်စ္လြန္းေတာ့ လစ္ဟင္းမိတာပါ။ အခု… ခ်စ္လြန္းလို႕ ျပင္ဆင္လုိက္ပါျပီ… ေမာင္။

          ကဗ်ာေလးေတြ ေရးရင္း၊ ေတးေရာင္စုံေတြ ခ်ယ္ရင္း၊ ေမာင့္ပခုံးေလးကို မီရင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေမာင့္လက္ေမာင္းေလးကို ဖြဖြဖိကိုက္ရင္း၊ ကၽြန္မေလ… ေလာကဓံကို ပ်က္ရယ္ျပဳကာ မိုးထားေပးတဲ့… ေမာင့္ထီးရိပ္ေလးမွာ ထာ၀ရ လုံျခဳံခ်င္ပါရဲ႕ေမာင္။

ခိုမွာပါ………. ေမာင္ရယ္။ မိုးေပးလွဲ႕ပါ။ ထာ၀ရ ခိုခ်င္သူမို႕ မိုးေပးလွဲ႕ပါ.. ေမာင္။

                                                                                      ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                                                      P120316MAY09

*** ဒိုင္ယာရီမွ

၁။ iceage

၂။ iceage

၃။ “ပိုးမွ်င္အိမ္ထဲက ေျခသံဖြဖြ” မွ ။ဘုန္းသန္႕ခန္႕

၄။ ဒိုင္ယာရီမွ

၅။ “သစၥာလမ္း”မွ ။ဘုန္းသန္႕ခန္႕

၆။ “ေတေလစၾကၤံ”မွ ။ ဘုန္းသန္႕ခန္႕

၇။“ကမာ့စာေပအညႊန္း”မွ။ ေရးသူ မမွတ္မိ

၈။“ေတေလအားမာန္” ကဗ်ာ။ ဘုန္းသန္႕ခန္႕

တင္တိုင္း အကုန္မပါတာနဲ႕ ခြဲတင္လုိက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားရပါးရ ဘာလို႕ ဒီစာေလးေရးရတယ္ ဆိုတာ ရွင္းျပျပီး တင္လိုက္၊ မပါလာလုိက္၊ ေအာက္က အညႊန္းေတြ မပါလိုက္နဲ႕ မို႕ပါ။ ေရးခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေရးျပီး တင္ခ်င္တဲ့ တင္တယ္တာ မွတ္လိုက္ပါေတာ့... ဟီး။ အစကေတာ့++ ၀မ္းနည္းပက္လက္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက..  ငါ့ဘ၀မွာ ဒီေလာက္ဆိုးတဲ့ အေျခအေနမရွိေတာ့ဘူးလို႕ေတာင္ထင္ထားတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရးထားတာ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကို ျပန္အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ေပါ့။ ဘာညာေပါ့... အားရပါးရ ေရးထားတာ အခုေတာ့ ..စုဘူးက ပို႕စ္ေတြမွာ စာလုံးကန္႕သတ္ထားတယ္ထင္ပါ့ ... ခဏခဏတင္ရပါမ်ားေတာ့ ရယ္ပဲရယ္ခ်င္လာေတာ့တယ္။ ဘ၀မွာ အဆိုးဆုံးဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဆိုးတယ္၊ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ အခ်ိန္နဲ႕ပဲဆိုင္ပါတယ္။ ရင္ဆိုင္နည္းေရြးခ်ယ္မႈေကာင္းရင္ အဆင္ေျပသြားတာပါပဲ။ အခက္အခဲဆိုတာ ေလွကားေလးေတြလုိ႕ ျမင္မိပါတယ္။  နင္းတက္သြားတတ္ရမယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႕ သြားတာဟာ အေကာင္ဆုံးပါပဲ။ ေပါ့ပ်က္ပ်က္သြားတာနဲ႕ေတာ့ အပုံၾကီးကြာမွာပါ။ အနာဂတ္အရာရာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လက္ထဲမွာရွိပါတယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနေပမယ့္ နက္႐ိႈင္းျမင့္မားတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးကို ေရႊေရာင္ေျမက င့ံလင့္ေနပါတယ္။ လူငယ္ဆိုတာ လင္းပြင့္ႏုိင္ရမယ္။ ဘယ္လိုေမွာင္ေနေမွာင္ေန လင္းပြင့္ႏုိင္ရမယ္။ ေနေရာင္ေဆာင္ထားတိုင္ ေနမဟုတ္ဘူး။ လေရာင္ေဆာင္ထားတုိင္း လမဟုတ္ဘူး။ အနာဂတ္မွာ လူငယ္ေတြပဲ ရွင္က်န္ရစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀ရဲ႕ ေနနဲ႕လကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ လက္နဲ႕ပဲတည္ေဆာက္ၾကရမွာ။ ဘ၀မွာ အားငယ္စရာေတြ ၾကဳံလာတိုင္း ငါတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကို သြင္းျပီး ၾကိဳးစားၾကစမ္းပါ။ ယုံၾကည္မႈမပ်က္သုဥ္းသ၍ မက်ဆုံးပါဘူး။ ျဖစ္ကိုျဖစ္မွာ ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးရွိလိုက္တာနဲ႕ ... အားေတြအမ်ားၾကီး တက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ႕ပါ။ အေမွာင္ဆုံးအခ်ိန္... ဟာ အ႐ုဏ္တက္နဲ႕ အနီးဆုံးအခ်ိန္တဲ့။ ဒီစာေလးေရးျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေတြ႕ခဲ့ရတာပါ။ 

Labels: ခိုခ်င္သူမို႕

          “နင္က ႐ိုမီယိုမဟုတ္

          ငါကလည္း ဂ်ဴးလိယက္မဟုတ္၊         

          နင္က အာဒံ မဟုတ္သလို

          ငါကလည္း ဧ၀မျဖစ္ခဲ့ဘူး။

          ဧဒင္မဟုတ္တဲ့ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ

          ပန္းသီးမဟုတ္တဲ့ အသီးကို စားရင္း……..” ^၁

ေမာင့္ကို ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႕ ခ်စ္တာလဲလို႕ေတာ့ မေမးပါနဲ႕……….ေမာင္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဂဃနဏရွင္းျပလို႕ မရဘူးေလ။ ပန္းပြင့္ေလးရဲ႕ ရနံ႕ကို လိပ္ျပာေလး ခ်စ္သလို၊ လိပ္ျပာေလးရဲ႕ နမ္း႐ိႈက္ခိုနားမႈကိုလည္း ပန္းပြင့္ေလးက တမ္းတသလို ေနမွာေပါ့…..ေမာင္ရယ္။ ကၽြန္မရွင္းမျပတတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ေျပာတတ္တာက ………………“ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္… ေမာင္”။

ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ သိပ္ကို ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ ရနံ႕႐ိႈက္ဖို႕ ပ်ံ၀ဲလာသမွ် လိပ္ျပာအေကာင္ေကာင္ကို လွ်ပ္ကနဲ၊ လွ်ပ္ကနဲ ေခါင္းခါျငင္းႏုိင္ခဲ့သူ ေကာင္မေလး၊ ေမာင္နဲ႕မွ ေခါင္းခါဖို႕ ဆြံ႕အေနခဲ့သလားပဲ။ ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္က်မလာတဲ့ စကားလုံးတြဲေလးတစ္စုံကို ကၽြန္မ တအံတၾသနဲ႕ေတာင္ ထုတ္ၾကည့္ေနမိရဲ႕။

ကၽြန္မ………..ထင္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႕ ေမာင့္ေနရာမွာ တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္သာဆို လက္ငင္းရွင္းေပးလုိုက္မွာ။ ခုေတာ့…….ဟီး…….. ဘ၀ျပန္တိုးနဲ႕ ထာ၀ရလုံး ေမာင့္ကို ယူထားပါရေစေနာ္။ ေမာင္က “အေၾကြးသီးခံပါ” လို႕မွ ေရးမထားဘဲ။ မိန္းကေလးမို႕ ကၽြန္မခ်စ္တာ မခို႕တ႐ို႕ေလးမ်ား ျဖစ္ေနမလားဟင္။

ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ “အိပ္မက္ထဲက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သလို ေယာင္ရမ္း စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာဘဲ”^၂ ……..ေမာင္ရယ္။ “ပထမဆုံးဆုိျပီး တံဆိပ္တပ္မထားေပမဲ့ ဖ်ပ္ကနဲ ပြင့္ေပးလိုက္တာပါ။ အေမႊးျမဆုံး ပန္းပါကြာ… ပန္းေလးတစ္႐ုံလုံး တုန္ခါျပီးမွ ဖူးေပးလုိက္မွာပါ။” ^၃ ေမာင့္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလိုပဲ ယုံၾကည္မႈနဲ႕ တည္ေဆာက္ရင္း ေမာင့္ထီးရိပ္အလာကို ေနပူပူမွာ ရပ္ေစာင့္ေန၀ံ့ပါျပီ….ေမာင္။

ေမာင္ေရ…….ေမာင္သင္ေပးလို႕ တတ္ကၽြမ္းလာတဲ့ ပန္းအကၡရာေတြကို အႏုလုံပဋိလုံ စဥ္းစားရင္း လိႈက္ဖို၊ ညေလးေတြမွာ ေရာင္စဥ္၀င္းတတ္ေနျပီ။ လမင္းၾကီးကိုေငးျပီး……. ေမာင့္မ်က္၀န္းေတြကိုသာ ျမင္ျမင္ေနမိလို႕……… ေသာၾကာေန႕က ေဆးခန္းသြားျပတယ္။ ဗီးနပ္စ္ကေျပာရဲ႕ ေမာင့္မ်က္၀န္းေတြကို ခဏ ၾကည့္ပါရေစတဲ့။ အို…………. ယူမျပ၀ံ့ပါဘူးကြယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေမာင့္ကိုေတာင္ မွန္မၾကည့္ေစခ်င္ဘူး…ေမာင့္မ်က္၀န္းအစုံကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ ပိုင္ခ်င္ပါတယ္… ေမာင္ရယ္။

၀မ္းနည္းအားငယ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကို ေမာင္က ေဖးမတြဲေခၚခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္စို႕စို႕နဲ႕ ျပိဳတတ္တဲ့ေကာင္ငယ္မေလးကို ေမာင္က မငိုဖို႕ ဆုံးမခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးပါ ေမာင္ရယ္။ကၽြန္မက ႏြယ္ဆိုရင္ ေမာင္က မီတြယ္ဖုိ႕ သစ္ေကာင္းပင္ၾကီးပါပဲကြယ္။ ေမာင့္လက္ကိုသာ တြဲထားရရင္ ကၽြန္မ၀န္႐ိုးစြန္းထိေတာင္ ေလွ်ာက္မိမလားဘဲ။ အယ္…….. ေညာင္းလ်ပင္ပန္းရင္ေတာ့ …….အဟီး……… ေမာင္ ေပြ႕ေခၚသြားေပါ့ကြာ…. ေနာ္။

တကယ္ပါ….. ေမာင္ရယ္…… တကယ္ပါ။ အရာရာဟာ ေမာင့္ေၾကာင့္ လွပခဲ့တယ္။ ပန္း႐ုံမွာလည္း ပန္းေတြပိုေ၀ခဲ့သလိုပါပဲ။ ရဲရင့္၀့ံစားတဲ့ နတ္သမီးတစ္ပါးလို႕ေတာင္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မထင္လာသည္အထိ ေမာင္က ျမင့္တက္ေစခဲ့တယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြ ခိုင္မာျမဲျမံျပီး၊ လမ္းကိုလည္း မေၾကာက္ဘူး။ ကမ္းကိုလည္း မေၾကာက္ဘူး။ အို……. ရွစ္ပါးတည္းရွိ႐ုံနဲ႕ ေထာင္လႊားေနခ်င္တဲ့ ေလာကဓံကိုေတာင္ ေမာင္ရွိရင္ မေၾကာက္ပါဘူးကြယ္။

ဟင္………. ေမာင္………….ဘာျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘာမ်ားျဖစ္သြားလဲ။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။

          ေလာကဓံေလညင္း၊ အိပ္မက္သက္ျပင္းခိုး၊

          ခရမ္းရင့္စာခၽြန္၊ ေျခေခ်ာ္ခရီးသြား၊ ႏြမ္းရိအတိတ္အို၊

          ေပ်ာ့တြဲျပိဳအႏၶ၊ လူမုိက္လဲက်၊ လူမုိက္လဲက်….

          ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္ ျပန္မထ။

          အလို… ကၽြန္မမ်က္လုံးေတာင္ ကၽြန္မ မယုံခ်င္ဘူး။ ရွင္ေမာင္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ေမာင္… အစစ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား……….. ေမာင္ရယ္။ လမ္းေပၚေျပး ၀ဲထိေခြးေပါက္ေလးလို အရာရာကို ရႊံေၾကာက္တြန္႕မုန္းတီးတဲ့ မ်က္၀န္းနံ႕ေတြ မႊန္းထလို႕။ ခါးက်ိဳးက်ေနဆဲ အလံရြက္ဆြဲ စစ္ေျမျပင္ေဟာင္းလို ဖ႐ိုဖရဲလြင့္ေၾကလို႕။ ရွင္…. ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မခ်စ္သူ ေမာင္ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ရယ္…………

          ကၽြန္မ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လို႕။ မ်က္၀န္းေတြလည္း စိုလာရဲ႕။ ကၽြန္မ… ကၽြန္မ… ငိုမိေတာ့မယ္ထင္ပါ့။ ငိုမိေတာ့… အာ… ဘာလို႕… ငို…. မ်က္၀န္း .. ခတ္…. သိမ္း….။ “မာန္ကို မတင္းနဲ႕ စိတ္ကိုတင္းပါ…”^၄ ေမာင့္ကဗ်ာရြတ္သံ ျပန္ၾကား။ “မ်က္ရည္ဟာ အေကာင္းဆုံးေျဖေဆးမဟုတ္ဘူး။” ေမာင့္စကားသံျပန္ၾကား ။ “ကို.. ခလုတ္ထိခဲ့ရင္၊ လဲက်ခိုက္မွ ထူမတ္ေပးပါ…ခ်စ္သူ”^၅ ေမာင့္ေတာင္းဆိုသံ ျပန္ၾကား။ အုိ…ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေမာင္လဲက်ေနခိုက္မွာ ကၽြန္မပါ လိုက္ပါလွဲက်မိရင္…….. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ထႏုိင္ဖို႕ ေသခ်ာမွာ မဟုတ္ဘူးဘဲ။

          ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ တည္ျငိမ္ေအာင္ ထိန္းတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ကို သန္႕စင္တယ္။ ျပီး… ေမာင့္မ်က္၀န္းေတြကို စိုက္ၾကည့္လုိက္ရင္း……..

          ေမာင္…….. ေမာင့္ရဲ႕ လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က “Only one but maned lion.” ဆို။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ေလာကဓမၼတာကို တစ္စင္းတည္း ရင္မဆိုင္၀ံ့ေတာ့ဘူးလား။ တစ္ေယာက္တည္း သိမ္လ်ေနျပီလားကြာ။ ေမာင့္ရင္ ႏွလုံးထဲက လွည့္ပတ္ေနတဲ့ေသြးဟာ ဘာေသြးလဲ ေမာင္ေမ့ေနေရာ့သလား။ ေမာင့္ေသြးေတြ က်ဲေတာက္ကုန္ျပီလား။ ေျပာပါဦးေမာင္။ စစ္မ၀င္ခင္က ကုန္ေနတဲ့ ျမွားက်ိဳးတစ္စင္းလုိ ရွင္သန္သြားခ်င္လို႕လား။ ဘ၀ဆိုတဲ့ စာေလးႏွစ္လုံးေလာက္ကို ၾကား႐ုံနဲ႕ေၾကာက္ျပီးေနတာလား။ အဲလုိဆုိရင္ေတာ့ ေမာင္သိပ္မွားေနျပီေနာ္။ လမ္းေတြ ေ၀၀ါးကုန္မယ္။ သတိေလး၀င္၊ အသိေလးယွဥ္ပါဦး…. ေမာင္ရယ္။

          ေမာင္..  သုံးလုိက္တဲ့ ေလာကတရားကို ရင္ဆိုင္နည္းမ်ား နည္းနည္းယြင္းပါးေနလို႕လားကြာ။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ေဟာတဲ့တရားထက္၊ ေဗဒါေလး ေျပာတဲ့ စကားကုိ က်င့္သုံးေပါ့။ ၾကံၾကံခံႏုိင္ျခင္းထက္၊ ၾကာၾကာတည္ျမဲျခင္းက ပိုမိုမြန္ျမတ္ရဲ၀ံတယ္လို႕ ကၽြန္မထင္တယ္… ေမာင္။ “ ငါသည္ စုန္ေသာေရ၌ ေမွ်ာစီးေသာ ေလွမဟုတ္။ ဆန္တက္ေသာေရကို ခြင္းထြင္းႏွင္ေသာ အရိပ္မဲ့ လူတည္း။ သို႕ေၾကာင့္…. ငါ့လမ္းမသည္ ဖြင့္လင္းပြင့္ရွင္းေစသား။”^*** အဲဒီစကားသစၥာကို ေမာင္ေမ့မ်ားေနသလားလို႕ပါ။ ကဲပါ ေမာင္…. အခု အိပ္ေမာလြန္ မိႈင္းလ်ေနရာက ဖ်ပ္ကနဲ႐ုန္းထျပီး ခရီးလမ္းကို ဆက္လိုက္ေတာ့။ ၾကဳံလာသမွ် မုန္တိုင္းထန္ထန္ကို ရဲရင့္တည္ၾကည္စြာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ အတူရင္ဆိုင္ၾကမယ္ေလ…. ေနာ္… ေမာင္။

          ေမာင္….အားတင္းထားပါ။ ေလာကဓံမွာ လက္ႏွစ္ဖက္မွ မပါတာဘဲ။ တင္းနစ္ေဘာလုံးေတြလိုေပါ့… ေမာင္ရယ္… ႐ိုက္ခ်က္ျပင္းရင္ ေ၀းေ၀းၾကီးေတာင္ ေရာက္ႏုိင္တယ္။ ေမာင္သိမွာေပါ့… “လက္ဖက္ေျခာက္လုိလူ၊ ၾကက္ဥလိုလူ၊ မုန္လာဥလိုလူ။ ေရေႏြးပူပူနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါ ပုံစံေျပာင္းလဲသြားၾကပုံ”ကိုေလ။ ေမာင္ပဲ… ၾကက္ဥလက္ဖက္ေျခာက္လုပ္မယ္ဆို။ ဒါနဲ႕မ်ား ေမာင္ရယ္… ဘာလို႕ ေလာကေရဆူဆူမွာ မခိုင္ေပ်ာ့တြဲခ်င္ရတာလဲ။

          “ငါ့ လက္တို႕ ဆန္႕တန္းကာ ေကာင္ကင္းလမ္းထက္မွ ပ်ံမည့္သူတို႕ကို ေကာင္းခ်ီးေပး၏။ အခ်ည္းႏွီးေသာ စကားျဖင့္ လွမ္းေပါက္လိုသူတုိ႕ကိုကား… ေက်ာကို ပုတ္ကာ သတိေပးအံ့”^*** တဲ့။ မွတ္မိေသးရဲ႕လား… ကိုယ္ေရးထားတဲ့ နီတိစကားေတြကို။။ ဒီလိုသာ ကြဲေက်ႏြမ္းလ်ေနမယ္ဆို … ေမာင္ သူတို႕ရဲ႕ ေက်ာကို ဘယ္လိုမွ မီမွာမဟုတ္ဘူး။ ေျခဖ်ားကို ခတ္လႈပ္သတိေပးမယ့္လူကို ဘယ္သူက ၾကည္ညိဳနာခံပါ့မလဲ။ ထစမ္းပါ…ေမာင္။ ကၽြန္မရဲ႕ လက္မွာ ေမာင့္ရဲ႕ “အညၾတလကၡဏာေတာ္”ကို ထင္းေနေအာင္ တံဆိပ္ေတာ္ခပ္ႏိွပ္စမ္းပါကြာ။ ထင္းထင္းထင္ေနေလ… ကၽြန္မဂုဏ္ယူေလပါပဲ.. ေမာင္ရယ္။

          မီးေတြ၊ ေလေတြ တ၀ုန္းရဲရဲထေနတဲ့လမ္းကို ရဲရဲေလွ်ာက္မယ့္ ေမာင္လုိလူအတြက္ ေဘးရံအပါးကေန လက္ကိုဆြဲ လိုက္ပါခြင့္ရတာ…။

          “ကိုယ့္ ေအာင္လံတံခြန္ဟာ

          ေလမွာ လြင့္ဆဲ မင္းဆံႏြယ္ညိဳေလးေတြေပါ့။

          ဘယ္နကၡတ္စီးခ်ိန္မွာပဲ ျမင္ရျမင္ရ

          ငုံထားတဲ့ ဦးေခါင္းျဖဳန္းကနဲေမာ့၊

          လွ်မ္းကနဲ ရဲရင့္၊ ဖ်ပ္ကနဲထြန္းေတာက္ပစ္ႏုိင္တယ္။” ^၆ လို႕ ေမာင္ေျပာတဲ့ ဆံညိဳႏြယ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာ…။ အို….ဂုဏ္ယူလို႕ မဆုံးပါဘူး… ေမာင္။

         

 

Labels: ခိုခ်င္သူမို႕

ျပဳံးျပလုိက္တာလား……..ခ်စ္သူ

မခို႕တ႐ို႕လြမ္းသလိုနဲ႕

ႏႈတ္ခမ္းေလးဖူးဖူးလြန္ေအာင္ျပဳံးတယ္။

ကမၻာအဆက္ဆက္ ငါနစ္ေမ်ာဦးမယ့္ေတးေပါ့……

လွမ္းေထြးႏုိင္ဖို႕……….ႏွစ္ႏွစ္ကာကာၾကိဳးစား

            ခ်စ္သူ…………ငါေပါ့ငါ……

မ်က္၀န္းေတြမွားလို႕လားမသိ……

ေရျပာျပာေတြသာ တို႕ခတ္မိ။

အိပ္မက္ေလးေရ……..

              မႏိုးဖို႕ေတာင္းပန္ခြင့္ကမဲ့….

ျပကၡဒိန္ကို ေမွာက္ထားတဲ့ဖဲခ်ပ္္လို ရြံတယ္။

အရာရာျပည့္စုံသလိုေဆာင္ထားတဲ့ ငါ့အခန္းေလးမွာ

ခ်စ္သူ႕ကိုယ္သင္းနံ႕ေလးထည့္ေပးၾကပါ……။

နတ္ဘုရားတို႕……..

ဘယ္နကၡတ္ၾကဳံမွ လႈံရမယ့္ရင္ေငြ႕လဲ၊

ႏွင္းေတြက်ေနျပီတဲ့……..

ငါ့ခ်စ္သူေလး သိပ္ခ်မ္းေနေရာ့မယ္….

နာရီေလးေရ………..

ေလးနာရီခြဲတိတိမ်ား…… ငါျပန္ရႏုိင္မလား……..

ေျမျပင္မဲ့သူ မ်က္ရည္၀ဲတာကို

တိတ္တိတ္ေလးၾကိတ္သိမ္းထားေပးပါဦး

ျပကၡဒိန္တစ္အုပ္ကုန္မွ ျပန္ရမယ့္

ငါ့ရဲ႕ ေပ်ာက္ဆုံးေယာင္ေယာင္ ေလးနာရီခြဲရယ္…………

                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕

P055525DEC09S’Pore

Labels: ခ်စ္သူအတြက္

ဒီေန႕ဆို…..

ကိုယ့္…ခ်စ္သူေလး

ဘြဲ႕၀တ္စုံတစ္ခုနဲ႕ လွပခန္႕ထည္ေနမယ့္ျဖစ္ခ်င္း၊

ျမင္ဖူးခ်င္လိုက္တာ။

ကေလးဆန္ဆန္တည္ျငိမ္ဟန္ဆင္

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ အဲဒီေကာင္ငယ္မေလး….

ေခတ္အဆက္ဆက္ရင့္က်က္ထားျပီးသား

အဓီပတိလမ္းေပၚမွာ……….

ဂ်ပ္ဆင္ေရွ႕ေလးမွာ……..

ဘြဲ႕ႏွင္းခန္းေဆာင္မွာ……..

ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကို သတိရေပးလိုက္စမ္းပါ….ခ်စ္သူ။

ကိုယ္ေလ မင္းအပါးမွာ

အျမဲကပ္ရပ္လို႕ အရာရာကို

ေသးစိတ္ေသခ်ာ…………

ကေလးတစ္ေယာက္လို မင္းကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ခ်င္ေပမယ့္

ေလလြင့္ရာ ၾကမၼာေ၀့

ပင္လယ္ရပ္ျခားေ၀း…………….

ဒီေန႕ဆို…….

ကိုယ့္ခ်စ္သူ

ဘြဲ႕၀တ္စုံေလး လွလွဆင္ျမန္း

ဘ၀လမ္းေလး တစ္ဆင့္တက္ျပီ၊

ကိုယ္ ျမင္ဖူးခ်င္လိုက္တာ။

ဘယ္ဘ၀ေတြကမ်ား ဆုေတာင္းမွားလိုက္သလဲမသိ…..

ခ်စ္သူနဲ႕ ေရလွ်င္ျခားျခားမွာ

ကၽြန္ေတာ္အလြမ္းႏြံကၽႊံနစ္ေနပါရဲ႕ ………… မဏိေမခလာ

ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္…..သူကို သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္း

သြားေျပာေပးလိုက္ပါ………..

တစ္ခါတစ္ခါ တင္းထားမိတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြကလည္း

သိပ္ခ်စ္လို႕ရယ္ပါဆိုတာ…………

ကၽြန္ေတာ့္ ႏွင္းပြင့္ေသးေသးေလးကို ေျပာေပးပါ။

ဒီေန႕ဆို…….

သူ…………..၊ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ႏွင္းပြင့္ပိ်ဳမေလး….၊

ေဗ်ာသံေတြၾကားမွာ

ရင့္က်က္ေအာင္လိုက္မွတ္ရင္း ဖ်ပ္ခနဲ..ဖ်ပ္ခနဲ……..

ထပ္ထပ္ထင္းထင္လာမယ့္ ေက်ာင္းေတာ္ဘ၀ကို

သူျပန္တမ္းတေနလိမ့္မယ္။

စာက်က္မရေအာင္ ေဘးကလိုက္ကပ္ေနတဲ့

ကၽြန္ေတာ့္ကို မၾကည္သလိုခ်စ္ရင္း……

စေနာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ စိတ္ေကာက္မေခၚ

လက္ခ်င္းဆုပ္ရန္ျဖစ္ရင္း…………

သူ႕ေက်ာင္းကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္လာလို႕

ဖ်က္ပစ္္ရတဲ့ အတန္းခ်ိန္စာေတြကို ျပန္ကူးရင္း…..

ကန္ေဘာင္ေလးကိုလည္း ………..

ကန္လမ္းေလးကိုလည္း ……………

စာၾကည့္စားပြဲေလးကိုလည္း……..

သူ………….. လြမ္းေနလိမ့္မယ္။

မဏိေမခလာ…..နတ္ပ်ိဳမရယ္

ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီအတိုင္းထားခဲ့ျပီး…….

သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းသာ

ခ်စ္သူေလးဆီသြားေျပာေပးပါ။

မဟာဇနကထက္………..

ေဟာဒီမဟာသမုဒၵရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ

ေလးလပိုေနပါျပီ……….

ဒီေတာ့……..

ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူေလးဆီသာ

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္း….

မနက္မွာလည္း လြမ္းေၾကာင္း……

ညေနမွာလည္း လြမ္းေၾကာင္း……

ေနေပ်ာက္ၾကယ္ေရာင္မျမင္တာၾကာေပမဲ့

သူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုေတာ့ ျမင္ေနပါေၾကာင္း……..

ေျပာေပးပါ။

ဒီေန႕ဆို…….

ခ်စ္သူငယ္ေလး…….

ဘြဲ႕၀တ္စုံဆင္ျမန္း…….

ကိုယ့္ကို လြမ္းမ်ားေနမည္လား။

ဒီေန႕ဆို ……..

ဒီေန႕ဆို…………

ဒီေန႕ဆို…………..

ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္ေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနမိတယ္။

                                                          ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                          P100009MAR10GMT8

 

 

 

Labels: ခ်စ္သူသုိ႕........ အမွတ္တရ

လြမ္းလို႕......တစ္ခါတစ္ခါဆို ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနမိတယ္
ဘာအေၾကာင္းစဥ္းစားမလဲေပါ့........
ဘယ္ေလာက္ထိ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္လိုက္သလဲ၊
ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ေနမွာလဲ၊
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ....... ဘယ္လိုမ်ားေၾကာင့္ ခ်စ္ေနတာလဲ။
ဒီေလာက္ပါပဲ...... ေလးေလးနက္နက္လည္း မေပါ့ပ်က္ခ်င္ပါဘူး။
လြမ္းလို႕....... မ်က္ရည္ေတြမေ၀ေအာင္ထိန္းထားရင္း
မိုးေတြစိုေနသလားေပါ့....... မိုးေတြ...
ဘယ္မိုးစက္က အရင္က်သလဲ လုိက္တြက္ရင္း
မိုးေတြ............ ဒီလိုမွ .......မိုးေတြ
ဘယ္မိုးတိမ္က အရင္ ရြာေပးလိုက္သလဲ... မိုးေတြး....မိုးေတြၾကားမွာ စိမ့္စိမ့္ေလးေတြးမိ။
သူ႕ရင္ထဲမွာေရာ ဘယ္မိုးတိမ္ကို အရင္ရြာေစခဲ့တာလဲ။
ဒီလိုေလးနဲ႕.......... မိုးတိမ္ေတြကို တစ္လႊာခ်င္းခ်င္းဖယ္ရွင္း.....
ဟိုးဟိုး...........ဟိုး ေနျခည္စပ္စပ္ဆီထိ
သူ႕ရင္ထဲကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေပးလိုက္တယ္။
လြမ္းလို႕............ တစ္ခါတစ္ခါ ေခါင္းေလးခါမိတယ္....
ညီမေလးရယ္......လို႕ တိတ္တိတ္ေလးျပန္ေခၚေပးရင္း
သူ႕ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ၀င္လာတတ္ဖို႕ လမ္းေတြလမ္းေတြ
ပန္းေတြခင္းရင္း၊ ပန္းပြင့္ေလးေတြခင္းရင္း...
အဲဒီ ပန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ ၾကယ္ႏွစ္စင္းက မိုးတိမ္လုပ္ေပးခဲ့ေၾကာင္း..
ပြင့္ရာေျမသည္ လက္၀ဲရင္ျဖစ္ေၾကာင္း.....
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္ငယ္မေလးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
သူ႕ရင္ေသးေသးေလးနဲ႕ မဆန္႕ေအာင္ နာေပးလိုက္ရတဲ့ ရက္စြဲေတြအတြက္
ေျဖသိမ့္စရာ.. ဒါမွမဟုတ္....... သူ႕စိတ္ေျဖရာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕အတြက္ ၀တ္ေက်ာင္းေတာ္ေနရာ ျဖစ္ေစလိုက္တယ္။
လြမ္းတယ္.......ခ်စ္သူရယ္။
လြမ္းလို႕........ ေျပာရင္ ယုံမွာမဟုတ္ၾကဘူး...
အခု ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်ေနတယ္.....
ၾကည္ၾကည္လင္လင္စီးက်ေနတာပါ...... ဘာျမဴညစ္မွမပါဘူး......
ထာ၀ရထက္လြန္ေအာင္ ခ်စ္လိုက္တာ.....
ဘာလို႕မ်ား ငါ...... ခုမွပိုသိလာရတာလဲ
ေ၀းခိုက္မွ...... ခ်စ္သူရယ္။
သူကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ေခါင္းေလးေ၀ွ႕တိုး
ဆိုးခ်င္ဆိုးပါေစေလ......
ေလာကျငိမ္းခ်မ္းေရး မဟုတ္ရင္ေတာင္
သူ႕စိတ္ကေလး ျငိမ္းခ်မ္းေနပါေစ။
လြမ္းလို႕..... မွန္ရာကို ေျပာေၾကးဆိုရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မွာ သံသယေတြနဲ႕
မိွတ္တုပ္မိွတ္တုပ္ခ်စ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။
ေပၚလာလိုက္ေပ်ာက္သြားလုိက္နဲ႕
ေရစက္ေတြက်ေနတဲ့ ေရျပင္လုိပဲ
ၾကည္လင္လိုက္ ၀ဲကယက္ ယဲ့ယဲ့ထလိုက္နဲ႕ေပါ့........
မွတ္မွတ္ရရဆိုရရင္ မေန႕က
အခ်ိန္ေတာ့အတိအက် မေျပာတတ္ဘူး....
ေသခ်ာတာ မေန႕က
အဲဒီေရစက္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့
ေရျပင္ျငိမ္ျငိမ္ေလးကို ေလာကအလယ္မွာ
သူ႕အတြက္ေမြးဖြားေစလုိက္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္တယ္။
၀ဲရိုင္းကယက္ေတြ ေ၀းေ၀းေျပး......
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ
သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ
သိလိုက္ရတယ္။
ကိုတာရာ့စာတစ္ပုဒ္ထဲကလိုပါပဲ
ေနာက္ဆုံးဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ သိခိုက္မွာ
အင္အားေတြ.......
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕ေကာင္းကင္ၾကီးျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
သူျဖစ္တယ္။
သူ႕ေကာင္းကင္ၾကီးျဖစ္တယ္။
လြမ္းလို႕...... လြမ္းလို႕........
တျဖည္းျဖည္းပိုခ်စ္လာလိုက္တာ.............လြမ္းလို႕ေနမွာေပါ့.....
ဘုန္းသန္႕ခန္႕

Labels: ခ်စ္သူအတြက္

ကၽြန္ေတာ္ အခု မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ျပီလား။ တစ္ခါကေတာ့ ေလးဖက္ တြားသြားဖူးပါသည္။ ခက္ခဲပါလိမ့္မည္… လမ္းစေလွ်ာက္တတ္စမွာေတာ့ လဲက်တာမဆန္းၾကယ္ေလာက္ပါဘူးေလ။ လဲက်မည္။ ျပန္ထရမည္…။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ထတတ္ေအာင္ ဘယ္သူသင္ေပးခဲ့သည္လဲ။ ေမးခြန္းမ်ား မ်ားျပားေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါ….။ ေျမေပၚကို နင္းရင္း ေကာင္းကင္ဆီ လက္ဆန္႕ေျမွာက္ေနသူမ်ားထဲမွ ႐ုန္းထြက္လိုပါ၏။ ဘာေတြခၽြတ္ခ်ခဲ့ရမည္လဲ။ ေတာင္ပံေတြလား။ ေျခနင္းေတြလား။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀မ္းနည္းတတ္သူ တစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။ မက္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ မ်ားမ်ားေသာက္သင့္မည္ ထင္သည္။ ဒါမွမဟုတ္တစ္ျခားနည္းလမ္းမ်ားလည္း ရွိဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုေသာ ေကာင္ငယ္ေလးသည္ ေလွ်ာက္ေနက်လမ္းမ်ားကိုသာ သုံး၍အိမ္ျပန္ေလ့ရွိသူ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ္………. လမ္းစေလွ်ာက္တတ္စမွာ လဲက်တတ္သူမ်ား……….. ျပန္ျပန္ထသူမ်ား………. လွဲခ်တတ္သူမ်ား…….. လဲက်န္ေစသူမ်ား…… လွဲခ်န္တတ္သူမ်ား………. မၾကာခဏျမင္ပါမ်ား၍ ႐ိုးေနေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားၾကားတြင္ အသားမက်တတ္သူမွာ ကၽြန္ေတာ္သာျဖစ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္က စကားနည္းသည္။ မလိုအပ္လွ်င္မေျပာတာမ်ိဳး…….. စည္ဆိုတာတီးမွ ျမည္တာ.. စေသာ ခံယူခ်က္မ်ားေၾကာင့္မဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္ စိတ္၀င္စားေအာင္ ဘယ္လို ေျပာရမည္လဲဆိုတာကို မစဥ္းစားတတ္၍ ျဖစ္သည္ဟုလည္း မယူဆပါႏွင့္။ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္သာ နည္းရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဟုိးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ စကားေျပာေဖာ္သိပ္မရွိခဲ့။ ရြယ္တူကစားေဖာ္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မေဖာ္ေရြ……. သူတို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မုန္႕တစ္ထုပ္ေပးတတ္ေသာ… ထိလြယ္ခိုက္လြယ္ေသာ……….. အာလူးဘူးသီးတစ္လုံးသာျဖစ္ေနခဲ့သည္ပဲေလ။ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္လာသည္။ တစ္ကိုယ္တည္းကစားတတ္လာသည္။ တစ္ကိုယ္တည္း ေမးခြန္းမ်ားထုတ္ကာ ေျဖတတ္လာသည္။ တစ္ျဖည္းျဖည္း……..တစ္ျဖည္းျဖည္း….. တိတ္ေလးၾကိတ္ကာ…………. မြန္းက်ပ္ေလွာင္.. ၀န္းက်ယ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ခုေသာ မာလကာပင္ေလးေအာက္မွာ… တစ္ပင္ေသာ ဆိပ္ဖလူးပင္ေအာက္မွာ… မညီလွပ စီထားတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးထက္မွာ… ဒါဟာအိပ္မက္ဆိုရင္ ႏိုးပါရေစလို႕ ဆုေတာင္းဖူးတယ္။ ဒါဟာအိပ္မက္ၾကီး မနက္ႏိုးလိုက္ရင္ အားလုံးျပီးသြားမွာပါလို႕ ေတြးေတာမိရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တတ္တဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ လူေတြအမ်ားၾကီး ရွိျပီး ေဆာ့ကစားေနတတ္တဲ့၊ တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ ကဗ်ာေတြရြတ္ေနတတ္တဲ့ ေနရာၾကီးတစ္ခုကို ျမင္ရတယ္။ သူတို႕ေတြက မနက္ဆိုကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ ကဗ်ာေတြရြတ္လို႕ရြတ္၊ ကစားလို႕ကစားနဲ႕ အိုး…….. သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေနရာေလးေနမွာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေရာက္ခ်င္လိုက္တာ။ ေမ့ေမ့ကို ေျပာမိတယ္… သားကို အဲဒီေနရာေလးဆီပို႕ေပးပါ..ေမေမ.. သား သိပ္ေပ်ာ္ဖူးခ်င္လို႕ပါ။

ဒါေပမဲ့… ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းဆိုတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လိုခ်င္ေပမဲ့ ………… ကၽြန္ေတာ္သိပ္လိုခ်င္ခဲ့ရင္ေတာင္……….. မေတာင္းဆိုတတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိပါေသးတယ္။ တစ္ခုေသာ ညေန….. ေဖေဖျပန္အလာမွာ ကၽြန္ေတာ္ မုန္႕၀ယ္ေကၽြးခိုင္းဖူးတယ္။ ဓားလွီးကိတ္လို႕ ေခၚတဲ့မုန္႕ေလးေပါ့…….. အထပ္ေလး သုံးထပ္နဲ႕။ ယုိေတြေရာ… ေျမပဲေတြေရာ..  မုန္႕ေလးက စားခ်င္စရာေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ထားတာၾကာျပီ… ။ ေဖေဖက ၀ယ္ေကၽြးတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ….. တကယ္ပါ………….။ မုန္႕ေလးက စားလုိ႕လည္းအရမ္းေကာင္းတာပဲ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ထပ္၀ယ္ေကၽြးဖုိ႕ ေျပာမယ္ဆိုျပီး…. ေမေမနဲ႕ အဖြားတို႕က မသြားနဲ႕လို႕ ေျပာၾကတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မသိဘူးဗ်ာ… ေဖေဖက လာခဲ့… ဆင္းလာခဲ့လို႕ေျပာတာနဲ႕ပဲ အိမ္ေပၚကေနဆင္းသြားလိုက္တယ္။ ေဖေဖက ေအာက္မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္က မုန္႕ရေတာ့ အိမ္ေပၚတက္စားေနတာ။ ပါးစပ္မွာေတာင္မုန္႕ေတြက ပလုပ္ပေလာင္းက်န္ေနေသးတယ္။

ေအာက္ေရာက္ေတာ့……….. ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖရပ္ခိုင္းတယ္.. ျပီးေတာ့……… ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေတာင္းေတာ့ပါဘူးေဖေဖ……….. ပါးစပ္ထဲမွာ မုန္႕ေတြက ပလုပ္ပေလာင္း…. ကၽြန္ေတာ္ျမိဳခ်မိလိုက္သလား… ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ လုပ္ခဲ့တာေသခ်ာပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မထိခိုက္ပါဘူးလို႕ထင္ပါတယ္…….. အသံေတြတုန္လားျပီး ပါးျပင္မွာ မိုးေတြလား… ဒါမွမဟုတ္ မိုးေတြလား။ အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေျဖသိမ့္ရာပါပဲ… ျပီးရင္ ေက်ာက္ေဆာင္ေလးဆီသြား ဟုိေတာင္းစြန္းဆီလွမ္းၾကည့္ရင္း …………… ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာက္ေဆာင္စြန္းဆီလွမ္းၾကည့္ရင္း……..။

ကၽြန္ေတာ္… က ရဟတ္ယာဥ္သံေတြကို သိပ္ေၾကာက္တတ္တယ္…ေဖေဖ။ တစ္ခုေသာ အခ်ိန္ရဲ႕ အနိဍာ႐ုံအသံေတြနဲ႕ သိပ္ျပီးဆင္လို႕ေနမွာေပါ့။ ရဟတ္ယာဥ္သံေတြၾကားရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေျပးရတာအေမာေပါ့။ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ ခိုကိုးရာမဲ့သလိုေျပးလႊား…။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖကေပြ႕ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္ၾကီးကို လက္ညိႈးထိုးရင္း တာ့တာျပခိုင္းတယ္။ အဲဒါဟာေၾကာက္စရာမဟုတ္ေတာ့သလို…. ၾကာလာတဲ့အခါ………. ရဟတ္ယာဥ္ေတြအလာကို ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္တတ္လာတယ္။ လာတဲ့အခါ.. ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ဆီ… သိပ္ရင္းႏွီးကၽြမး္၀င္တဲ့ ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ဆီ……. အေ၀းၾကီးေ၀းေနရာက ကိုယ့္ဆီတကူးတက ျပန္လာတဲ့ ကစားေဖာ္ဆီ အေျပးသြားကာ လက္ေလးျပႏႈတ္ဆတ္………….. ေပ်ာ္ေနတတ္ျပန္တယ္။ အခုလည္း ေက်ာက္ေဆာင္စြန္းေလးမွာ ရပ္…….. ကစားေဖာ္ကိုေမွ်ာ္ေနသူမွာ မ်က္ရည္ပလုပ္ပေလာင္းနဲ႕……..။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာ ကစားေဖာ္ေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးေရာက္လာတယ္။ ဘယ္သူလာခ်ေပးလိုက္တာမ်ားလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္မေတာင္းဆိုပါဘူးေနာ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မ႐ိုက္ပါနဲ႕။ နားလည္တတ္ပါတယ္။ လူသားတစ္ေယာက္စစ္စစ္ပါ။ ဘာမွမဆိုးထားတဲ့ … လာဆိုးခဲ့ရင္ေတာင္ မထင္တတ္တဲ့… လူသားစစ္စစ္ပါ။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္…… အတူကစားခဲ့ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြေဆာ့ကစားသလို ရန္စကားေတြမပါဘဲ၊ အႏုိင္အ႐ႈံးေတြမပါဘဲ၊ ေဆာ့ကစားၾကတာ……….. ေပ်ာ္ရင္းေပ်ာ္ရင္း ေပါ့….။ ျပကၡဒိန္ေတြက ေရမခ်ိဳးဘဲ အ၀တ္အစားအသစ္လဲၾကျပန္ျပီ။ သူတို႕ေတြလည္း ခ်မ္းၾကရွာမွာေပါ့…။ မနက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြၾကားမီးလႈံရင္ ေခၚပါ့မယ္။ တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေလး မနက္ခင္းမီးလႈံရာေနရာကို ေရာက္မလာဘူး။ ေနာက္မွသိရတယ္ သူေနမေကာင္းဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္ဖို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားတုိငး္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္ရပါတယ္။ ျပီးရင္ေပ်ာက္သြားတာကိုး။ အဲေကာင္.. ေခါက္ဆြဲျပဳတ္မေသာက္ဖူးထင္တယ္…….. အၾကာၾကီးပဲ မေပ်ာက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္… မသြားရဘူး။ သူ႕မ်က္လုံးေတြ၀ါေနတယ္။ အသားေတြလည္း ၀င္းလို႕၀ါလို႕ပဲ။ အဲဒါကလြဲရင္ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္လို႕ ပါပဲ။ လူသားပါပဲ။ ေျပာင္းလဲသြားတာမွ မဟုတ္တာ။

တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးေပၚထိုက္ေနခိုက္ သူငယ္ခ်င္းေလး…. အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဘယ္ကို ေခၚသြားၾကမွာလဲ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ႏိႈးေပးပါ့မယ္။ သူထလာမွာပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စီးေတာ္ျမင္းေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘုရင္ၾကီးေလ။ စီးေတာ္ျမင္းဆိုတာ ဘုရင္ႏိႈးရင္ထရတယ္တဲ့.. သူေျပာဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူေနတဲ့ ေက်ာင္းဆိုတာဆီ ေခၚသြားမယ္ ေျပာထားတယ္။ ကဗ်ာေတြသင္ေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုျပရမလား။ “ညအခါ လသာသာ၊ ကစားမလား။ နားမလား။” ကၽြန္ေတာ္က မနားခ်င္ပါဘူး ကစားတာေပါ့လို႕ ေျပာရင္ သူက ညီေလးကေတာ့ေလလို႕ ေျပာလိမ့္မယ္။ လူၾကီးေတြေျပာတဲ့စကားကို သူအတုယူေျပာတာပါ။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မကြာလွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕မမကို ေမးလိုက္တယ္။ “မမ… ကိုကို အိပ္ေနတာ ၾကာလိုက္တာဗ်ာ… အခုဘယ္ေခၚသြားမလို႕လဲ။” အေ၀းၾကီးသြားမယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္ကို စကၠဴေလွေလးေတြလုပ္ဖုိ႕ စာရြက္ေတြစုထားဖို႕နဲ႕ စာအုပ္ေတြ  မဆုတ္ပစ္ဖို႕မွာသြားေၾကာင္းေျပာတယ္။ ဘာလို႕ငိုတာလဲမမ… ဘာလုိ႕ငိုတာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္ေဆာင္ေလးေပၚ ျပန္ထိုင္တယ္။ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာ တိမ္ေတြ အိမ္ျပန္ေနၾကျပီ။ ဟိုးေကာင္းကင္အစြန္းစပ္မွာ ………. ေကာင္းကင္အစြန္းစပ္မွာ…………. ျပျပေလး … ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ျမင္တာလဲ..။ ဘာကို ျမင္တာလဲ။ ျခံစည္းရုိးပင္က အသီး၀ါ၀ါေတြကို ေမးပါေသးတယ္။ သူတို႕ မေျဖတတ္ၾကဘူး။ ကစားေဖာ္ေလးကို ဘယ္သူခဲဖ်က္ျဖဴျဖဴနဲ႕ ဖ်က္ပစ္လိုက္သလဲမသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ပုံေလးသာ က်န္ရစ္… ကၽြန္ေတာ္ပုံေလးသာ ထီးတည္းရပ္ တိတ္တိတ္ထင္က်န္ရစ္…..။

။    ။ တစ္ခါတစ္ခါ ေတြးမိတယ္....ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘ၀ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ကို ဘာလို႕ရခဲ့တာလဲ။ ဘာအတြက္လဲ။ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေန အခုထိ ျဖတ္သန္းဖူးသမွ်ေလးေတြကို စိတ္စိတ္ပိုင္းရွာရင္း ေရးျဖစ္ထားတာေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္ဘက္လက္ျပင္တစ္ခုလုံး မၾကာခဏ ေအာင့္နာက်င္ေလာက္ေအာင္ကို ခံစားခဲ့တာေတြလည္းပါမယ္။ မသိခင္ကေပါ့။ သိလာတဲ့အခါ စိတ္ေျဖရာ ေတြကို ျပန္ျပန္ရွာေပးလိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္.............။ အခုထိေတာ့ ေနသာေနပါတယ္။  ဘယ္ခ်ိန္အထိဆိုတာ မသိႏုိင္ေသးပါဘူး။ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ ခပ္ရွည္ရွည္ေလးေရးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။   ။

Labels: လူငယ္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း

ဘာလုိ႕မ်ားေလလဲ…. ဒီေန႕ေလးမွာမွ ပိုပိုလြမ္းလိုက္တာ။

အိပ္မက္ေတာက္ေလွ်ာက္သြားတာေတာင္ မေမာႏုိင္ပါဘူး…။

ဟိုးပုံရိပ္ေတြျပန္ျမင္ရင္း…..

ငါတို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လို ဖူးျပီး

ခ်စ္သူတစ္စုံအျဖစ္ ေမႊးပ်ံသင္းသင္းပြင့္ပစ္လုိက္တာ..

ေနလုံးနီနီၾကီးတစ္ပတ္ေတာင္ ၾကာၾကာေက်ာ္ခဲ့ေပါ့။

လြမ္းတယ္ကြယ္၊

ဘာမွ မေျပာခိုက္မွာေတာင္ ဒီစကားေတာ့ ၾကားေပးပါ။

မိနစ္ကိုးဆယ္ေလာက္ျပန္ရဖို႕ကို

စိတ္ေမွ်ာ္ထင့္ထင့္ေစာင့္ေနရသူ…

ငါေလ……………………………………

ပင့္ကူမွ်င္ေတြၾကားက ပိုးေကာင္ငယ္ငယ္လို

ေတြးရင္းနစ္ရင္း……. က်စ္ထားတဲ့ ၾကိဳးေလး

ခိုင္ပါေစေၾကာင္း…… ခိုင္ထားေသာ ၾကိဳးေလး

ျမဲပါေစေၾကာင္း…… ျမဲထားေသာ ၾကိဳးေလးေရ…………

လင္းတလြင့္လြင့္လြမ္းလို႕

ၾကိဳးၾကာေလးေတြအေၾကာင္း…

ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြအေၾကာင္း…

မင္းလက္ေလးကိုင္ ထုိင္ကာေျပာခ်င္ေနျပီကြယ္။

အသားတက်အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႕

သက္ျပင္းလိႈက္ေနထိုင္လႈပ္ရွား

ခ်စ္သူ…….

မင္းက ငါ့သမိုင္းရဲ႕ တိုးတက္မႈမွတ္တမ္းပုရပိုဒ္ေလးပါ..

မီးေတာက္ကေနစ…. ကိုယ္းကြယ္လာတာ

အခုဆို…. နတ္ဘုရားေတြေတာင္ျဖစ္ထြန္းေနျပီ…

ငါပခုံးေပၚ ေၾကြက်မယ့္ နဖူးျပင္ေလးကို

တယုတယလြမ္းမိရဲ႕…………

မိနစ္ကိုးဆယ္ျပန္တူတဲ့အခါ

ပန္းအကၡရာေတြအေၾကာင္း

ငါေျပာျပရင္ ေခါင္းေလးငုံလို႕ မပုန္းပါနဲ႕ကြယ္။

                                      ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                      P100022FEB10FRE-AUSI

 

 

 

Labels: ခ်စ္သူသုိ႕........ အမွတ္တရ

မခိုဘူးဆိုရင္ေတာင္ မိုးေပးခ်င္ခဲ့သူ
ဒီမိုး စြတ္စိုရြဲေတြၾကား…… ထီးေလးကိုင္ မတ္မတ္ရပ္
မိုးတိတ္ဖို႕ဆုေတာင္းရမွာလား။
ေနထြက္ဖို႕ဆုေတာင္းရမွာလား။
ခ်စ္သူေရ….
ငါက ထီးေလးကိုင္ မိုးစက္ၾကား …
မင္းက ရပ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ ေနပူေတာက္ေတာက္ၾကား
မွန္ျမတ္ရပ္ကာ…..
ငါတို႕ ေစာင့္ေတာ့ေစာင့္ေနၾကတယ္။
ကၾကီးကေန..ဟုိး ကမာၻအသေခ်ၤထိ တြက္ရင္….
ငါတို႕ ေ၀းေနရတာ ခဏေလးေပါ့…ေလ၊
မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ငါတို႕ ျပန္ဆုံဖို႕ တစ္ရက္နီးလာမယ္၊
သဘက္ခါဆို ငါတို႕ ျပန္ဆုံဖို႕ ႏွစ္ရက္နီးလာမယ္၊
ဒီလိုပဲ ေရတြက္လိုက္ပါကြယ္။
လြမ္းတဲ့အခါ တိတ္တိတ္ေလး..
မင္းအေၾကာင္းျပန္ေတြးလိုက္တာနဲ႕ ငါ့ရင္ခြင္ေလးေႏြးလို႕၊
ေျဖးေျဖးေလးျပဳံးႏုိင္လာတယ္။
ခ်စ္သူ…
မင္းဟာ.. ငါ့အတြက္ ဂ်ိဳကာရုပ္ေလးျဖစ္ရဲ႕…
တစ္ခါတစ္ခါ..
သိပ္ဆိုးႏြဲ႕တတ္တဲ့ ညီငယ္မေလး..
တစ္ခါတစ္ခါ..
တည္ျငိမ္သြန္သင္တဲ့ အမၾကီးဟန္နဲ႕…
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့…
ခ်စ္ယုယဖုိ႕ေကာင္းတဲ့ ကေလးငယ္ငယ္လိုမ်ိဳး….
အိပ္ပါကြယ္… ကိုယ့္ပခုံးထက္မွာ မင္းဆံႏြယ္ေလးေတြသာ ၀ဲက်ထိခြင့္ရွိတာပါ။
မ်က္လုံး၀ိုင္း၀ုိင္းေလးရယ္....
စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုရင္ ျပဳံးျပီးစကားမေျပာဘဲမေနနဲ႕..
ကိုယ့္မွာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္က်ဥ္းက်ပ္လို႕ပါကြယ္။
ကိုယ့္လက္ေမာင္းကို ဆတ္ဆတ္ကိုက္
ျပီးရင္.. ျပန္ေခၚၾကမယ္ေလ၊
မသိမသာခိုးၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္စအေခၚေစာင့္ရတာ
ကမာၻဆက္တိုက္ၾကာလို႕ေပါ့….
တစ္ခါတစ္ခါ.. ငါတို႕ဟာ
မတည့္အတူေန သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တယ္။
တစ္ရက္တစ္ရက္နဲ႕ ျပန္နီးဖုိ႕နီးကပ္လာေနေပါ့…
ေတြးမိတိုင္းအခါခါ ေပ်ာ္မိလာတယ္..
သဘက္ခါအလြန္ေရာက္ဖို႕…
ျပကၡဒိန္အေၾကာင္းကို ခဏေမ့ထားရင္း…
ငါတို႕ ဆုံစည္းၾကဖုိ႕
ရက္ေတြသိပ္နီးေနျပီကြယ္…
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
သဲေလးဖို႕….. ခ်စ္သူမ်ားေန႕……….. အမွတ္တရ………. :-*
ေ၀းကြာေနေသာ ခ်စ္သူတိုင္း ျပန္နီးဖုိ႕…………..

Labels: ခ်စ္သူသုိ႕........ အမွတ္တရ

ငါက တအားေမွ်ာ္လင့္တတ္သူျဖစ္တယ္...
အိပ္မက္ေတြရယ္.. ေကာင္းကင္ျပာျပာရယ္..........
အရာရာရယ္ေပါ့...........
ဒူးေထာက္ထားလို႕...ပါတဲ့ ငါ့လက္လည္းေျမွာက္ခဲ့ပါတယ္။။
ေလးျမားကို ခ် ...........
ငါလက္လည္းေျမွာက္ခဲ့ပါတယ္....
ေတာ္ရုံတန္ရုံေပါ့ကြယ္....အရာရာ

Labels:

ထိုသို႕ျဖင့္ပင္ ေနတို႕ ကြဲအက္လိမ့္မည္။

ဒူးေထာက္ေပးခဲ့သူဘ၀မ်ား….

ေဖေဖ….

မေျပလည္မႈေတြၾကားမွာ ဘယ္လိုအင္အားေတြနဲ႕မ်ား ရွင္သန္ရဲ၀့ံခဲ့သလဲဟင္။

သားကို သင္ေပးပါ။

လက္ကို မေျမွာက္ဘူး……

ငါက ေျမျပင္မို႕လို႕ ဒူးေထာက္ဟန္နဲ႕ေပမင့္

လက္စုံမေျမွာက္ဘူး။

အရာရာျဖတ္ခ်ျပီး အသစ္လုိ႕ လုပ္ပစ္လိုက္ထားရတဲ့

ဘ၀မွာ… ဘယ္သူေတြမ်ား အားက်ေနတာလဲ။

ဘာမွမရွိေၾကာင္းသိေအာင္ ေျပာခ်င္ပါရဲ႕………

ေဖေဖ…

ဘယ္လိုလူကမွ နားမလည္ၾကဘူး…….

ထိုသို႕ျဖင့္ပင္ ေနတို႕ ကြဲအက္ခိုက္မွာ

လမ္းလြင့္လြင့္ေမွာင္ေနေသာ….

ညမ်ား……ေန႕လား…….ေန႕မ်ား…….ညလား……..

ငါက မပါေတာ့ေသာ………. ဇာတ္ရုပ္တစ္ခု…

ေ၀းေ၀းေရာက္ေအာင္ ဟုန္း၀ုန္းထထန္ခ်င္ခဲ့လည္း………

ေခါင္းကို ရမ္းလႈပ္ငုံ႕ရင္းခါ……….

ေဖေဖ………

မေျပလည္မႈေတြကို ဘယ္လိုအားေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ခဲ့ပါသလဲ။

သားေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့………. ဘ၀အစဟာ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။

အရာရာကို သိေအာင္လိုက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးေလ။

သားဘ၀က ေဟာ့ဒီ

ကြက္ကြက္ေလးမွာ ဆုံးေတာ့မယ္တဲ့လား…….

ျခဴးျပားေတြမ်ားမ်ားလာတိုင္း….

ကၽြန္ေတာ္…….အသားက်……..

အခုဆို စိတ္မွာ အရုိးပဲက်န္တယ္…

ဒီလိုနဲ႕ေရာက္လိမ့္မယ္ေပါ့……….မနက္ျဖန္……….

ဘယ္သူေတြက မွန္လိမ့္မလဲ…..

ဘာမွမက်န္ေအာင္……….ဖ်က္လိုက္သလို

ဘာမွမရွိသလိုေနထိုင္ရင္း…………

မိုးကို ေျမွာက္ထားေသာလက္ကိုလည္း ရုတ္လိုက္ျပီ။

ေျမကို နင္းထားေသာ ေျခကိုလည္း ၾကြလိုက္ျပီ။

ထိုသို႕ျဖင့္ ငါ့ကို ေမ့သြားၾကလိမ့္မည္။

ငါ………… ရြာဖူး၏။

ငါ……….. သာဖူး၏။

သို႕ေသာ္…………. မသိၾက…….

ထိုသို႕ျဖင့္ပင္ ငါ့ကို ေမ့သြားၾကလိမ့္မည္။

မထူးဆန္းခဲ့ပါ………..

ငါက ေခါက္မုန္႕ေလးတစ္ခုပဲေလ

ခ်ိဳးလိုက္ရင္ ေၾက……..

ေလတိုက္ေတာ့ လြင့္………

ေရထိေတာ့ ေပ်ာ့……..

ဒါေပမယ့္……..မွတ္ထားၾကကြယ့္….

ငါဟာ…………

ထုိသို႕ျဖင့္ပင္ ေနတို႕ကြဲအက္ကုန္ၾကျပီ။

                             ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                             P112030JAN10P’Klang

 

Labels:

ငါကလည္းငါပဲ…..သူကလည္းသူပဲ။

မတူဘူးဆိုတာနဲ႕တင္ ကြဲျပားမွာပါ…။

အတင္းတူ ေပးဖို႕ေတာင္းပန္ၾကည့္လိုက္မွ

ပိုကြဲျပားတာေတြ႕ရ၊

ဟိုးလယ္ကြင္းျပင္ထဲမွာ ထြန္တုံးရယ္…ႏြံ႐ုန္းေနတဲ့ႏြားတစ္ေကာင္ရယ္

ေနကလည္းသိပ္ပူျပင္းလွရဲ႕………..

ခေမာင္းေဆာင္းထားတဲ့လူကလည္းငါ… ထြန္ေရွ႕၀င္က်ဴးမိတဲ့ေကာင္လည္းငါ…….

အတင္းတူေပးဖို႕ ေတာင္းပန္ၾကည့္လိုက္မွ ပိုကြဲျပားတာေတြ႕ရ၊

ကိုတာရာေရးခဲ့သလိုေပါ့…….

ငါက သတိရသူမို႕ မိုးကိုၾကည့္တယ္…….

အဲဒီအခါ မိုးက ငါ့ကို ျပန္ၾကည့္ေနလား။

အတင္းတူေပးဖို႕ ေတာင္းပန္ၾကည့္လိုက္မွ ပိုကြဲျပားတာေတြ႕ရ။

ဟယ္လို..ဟယ္လို…လို႕ ေခၚရင္ ျပန္ထူးတတ္ေအာင္

သင္ၾကားေပးလို႕ျဖစ္မလား…ဒါမွ မဟုတ္

သူ႕နံပါတ္ေလးကို တစ္ေယာက္တည္းေခၚခြင့္ရွိမလား။

မင္းကဘယ္သူလဲဟင္လို႕…ေမးလိုက္တဲ့အခါ

ငါ့ကို ျပန္ေျဖမွာလား…….

ငါကဘယ္သူပါလို႕ မမွတ္ထားနဲ႕…………………

တိတ္တိတ္ေလးသာ

ခေမာက္ေဆာင္းထားတဲ့လူကလည္းငါ …. ထြန္ေ႐ွ႕၀င္က်ဴးမိတဲ့ေကာင္လည္းငါ….

ေနကသိပ္ပူခဲ့တယ္။

ေနကပူပူ ……….. ငါ့ကို တံလွ်ပ္ေပးျပီး

ႏွစ္သိမ့္လိႈက္ဆူေစ………….

အတင္းတူေပးဖို႕ ေတာင္းပန္လိုက္ကာမွ

ပိုကြဲျပားတာေတြ႕ရ……..

ငါ့ေခါင္းကိုစားရင္ မင္းျဖစ္မွာလား။

႐ူးသလိုေပါသလိုနဲ႕ ျခံစည္း႐ိုးေပၚတက္

ရင္ေကာ့ျပီးလင္းၾကက္လို႕ ဘာသာတြန္ျပခဲ့ရ၊

ဥေဒါင္းမင္းလည္း ညႊတ္ကြင္းမွာမိတာ…

ေနထြက္ခ်ိန္မို႕ထင္ပါ့…

ငါ့မ်က္လံုးေတြတျဖည္းျဖည္းျပာလို႕လာ…၊

ေအာ္……….တခါတရံဆိုတာ..တခါတရံဆိုတာ

ေပါင္းလိုက္ေတာ့သိပ္မ်ားသြားလိုက္တာ…..

ဘုရားအိုနံေဘးေခ်ာင္မွာ ကုပ္ကပ္ထုိင္ရင္း ေငးေငးေတြေ၀ေနတဲ့

ေကာင္းေလးငယ္နေဘးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အစုံ၊ ယုံၾကည္မႈတြဲပစ္ခ်

ငါဘယ္ေတာ့မွျပန္မထခ်င္ေလာက္ေအာင္………………….

………………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………..

         *  *             စစ  ဓဓ

…………………………………………………………………………………….

………………………………………………………….

လက္ေခ်ာင္းေတြခ်ိဳးရတာေညာင္းလာျပီ။

သစ္ရြက္ေလးႏွစ္ဆယ့္သုံးရြက္ ေၾကြသာေၾကြခဲ့ရတယ္…….

ေနာက္ဆုံး၊ သည္းခ့ံ၊ ေအာက္ကိ်ဳ႕၊

မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အထိ တတ္ႏိုင္လို႕………….

ေၾကြက်ေပးဖူးျပီ……..

မုန္႕အိပ္ခြံေလးေတြနဲ႕အတူ…………..၊

ေျခရာေသးေသးေလးတစ္စုံ၊ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခု၊

ေနာ    က္……..

………………..ေနာက္…………………..

………………………….ေနာက္…………….

ျပန္လွည့္ဖို႕ မျဖစ္တဲ့ကြင္းျပင္တစ္ခု……

ဘယ္သူက ငါ့ကို နက္ထြင္းေဖာက္ေဖာက္နားလည္းမလဲ။

ဘယ္သူက ငါ့လို ဘုရားအိုေဘးမွာ ေငးႏိုင္မလဲ။

ငါ့စကားကို ၾကားေအာင္နားေထာင္သူ လက္ညိႈးတစ္၀က္စာမျပည့္

လယ္ကြင္းျပင္တစ္ေက်ာလုံးေလာင္ေအာင္ပူတဲ့ ေန……………….

                                                  ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                P0904200110PER0ZI

Labels:

တစ္ခါတည္းနဲ႕တင္ ငါက ျပာက်ခ်င္ခဲ့တယ္
အိပ္မက္တစ္ခုတည္းသာ ထပ္တလဲလဲမက္ခ်င္သူကိုး
ငါက တစ္ခါတည္းနဲ႕ျပာက်........
ငါအထပ္ထပ္ၾကိဳးစားမိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္........
ဒါေပမဲ့ ငါသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားမိသူ..
ငါက ဘာလဲ........
ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္လား.....
နန္းေစာင့္ဘုရင္လား..........
ဟား...ဟား.....ဟုရယ္မိေသာ္......
ငါက ဘာလဲ..............
တစ္ပါးတည္းပြင့္ဖို႕ေမ့ခဲ့တဲ့ နတ္ဘုရားလား။
အရာရာမွာေနာက္က်သူ....ေပါ့.......
တင္ၾကိဳေျပာတတ္တဲ့ဖန္လုံးေတြထဲမွာ
ရယ္စရာအရုပ္သာျမင္ရသူ.......ေလ။
သိပ္ကို ၀မ္းသာမိတာေပါ့
လက္ျပသူမဲ့စြာ..........
ထြက္ခြာ.........
ငါက ပါးစပ္ေဗ်ာက္ေတာင္မေဖါက္တတ္ခဲ့ဘူး။
စည္းက်နည္းက်.......အင္းေလ..ဘာမွသင္မရခဲ့သူပဲ။
ဒီလိုနဲ႕........ျပန္တြဲတြဲထားရတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြ
ငါ့မွာ..........ငါ့မွာ...........
ကေလးဘ၀ကလို ေခါင္းေလးခါလိုက္.......ေနာက္...
ေက်ာက္ေဆာင္ေသးေသးေလးေပၚတက္ထုိင္ရင္း....
အေ၀းကို ေငး..........
ငါက တစ္ခါတစ္ခါမွာ
သိပ္ျပီးေရွးရိုးဆန္တတ္တယ္။
ငါ့ကပဲမွားတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
လူတိုင္းကေျပာဖူးတာပဲ။ငါက မွားတတ္တယ္။
သိပ္ျပီးတစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္သူေလ။
ငါ့ကို လူ၀င္မဆန္႕ဘူးလုိ႕ေျပာျပီး.....
စည္းသားပိတ္ပင္.......ငါ၀င္မလာပါဘူး။
သိေပမဲ့၀င္မလာပါဘူး။
ငါက ရြာခ်ဖို႕သာ လာခဲ့တဲ့မိုးတိမ္ပါ....မခ်ိမ္းပါဘူး။
မေမွာင္ပါဘူး................။
တစ္ေယာက္တည္း.......ၾကိတ္ျပီးထုိင္ခဲ့ရတာ
တစ္ေယာက္တည္း.......စကားေျပာခဲ့ရတာ
ငါ့စကားကို ငါ့နားတစ္ခုကပဲမပ်င္းမရိနားဆင္ေပးခဲ့တယ္။
လုံေလာက္ပါေပါ့ကြယ္...........
ရြာဖို႕သာလာခဲ့သူမို႕...............
မႏွစ္သက္သမွ်ကို မ်က္ကြယ္ျပဳသြန္း၀ံ့ပါတယ္....
ခ်ိဳးခ်င္သူတို႕...........ေပ်ာ္ၾကပါေစကြယ္.....
ငါကေတာ့.......ငယ္ငယ္ကလို.....
ဘုရားအိုတံတိုင္းေပၚမွာ....
တိတ္တိတ္ေလးထုိင္ရင္း...
ငါယုံၾကည္တဲ့ကမာၻေလးက ငါ့ကိုေလွာင္ေျပာင္ရင္း...
အရာရာကို ............
ဘုန္းသန္႕ခန္႕

Labels:

ကိုယ့္ေခတ္ေလးကို လြမ္းပါေၾကာင္း…………
ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးျပီးကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနရဲ႕….

ဒီေနေပါ့…ဒီေန႕……….. ညေနပ်ိဳပ်ိဳမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တြဲတက္ခဲ့တဲ့ေန႕………. ခ်စ္သူက ခ်စ္ေၾကာင္းသိလို႕ ပန္းငုံေခတ္ေလး လင္းေရာင္ဖြင့္တဲ့ေန႕……..

ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးျပီးကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနရဲ႕……..

ဒီေနေပါ့ ….ဒီေန႕……….. ပန္းေလးတစ္ပြင့္ ဖြားဆို ရနံ႕ေတြၾကားစတင္ျပီး ဖူးငုံလင္းေတာက္တဲ့ေန႕…. ျပီးေတာ့….. ပန္းေလးရဲ႕ သတင္းေတာ္ကို ငါ့ဆီ “၂၁”ၾကိမ္ေျမာက္…. ပို႕ေဆာင္တဲ့ေန႕…………………………………..

ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးျပီးကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနရဲ႕……..

ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက ကိုယ့္လက္ေမာင္းကို ကိုက္ဖို႕……….

မ်က္လုံးလင္းလင္းေလးက ကိုယ့္မ်က္၀န္းကို က်က္မွတ္ဖို႕……

ပါးျပင္ႏုႏုေလးက ကိုယ့္သက္ေမာေတြ ေအးျမဖို႕………….

ဒီေန႕ေပါ့……… ဒီေန႕…………..

ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးျပီး ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနရဲ႕……..

ကိုယ္တစ္ေန႕လုံး ပင္ပန္းႏြမ္းလ်လို႕……….

ကိုယ့္ဦးထက္က ေခၽြးစက္ေတြ ပင္လယ္ထဲက်ေနတာကို ႏွစ္သိမ့္ဖို႕ေပါ့……….

ကိုယ့္ပါးေပၚစီးက်လာတဲ့ေခၽြးစက္ေတြကို တျမတ္တႏိုးသုတ္ေပးမယ့္ လက္ေလးကို လြမ္းလိုက္တာ………..

ကဗ်ာေတြသာ ေရးတတ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္လက္ဖ၀ါးေလး…. ခုဆို……

မင္းတင္းတင္းျပန္ဆုပ္လုိက္ရင္ မွတ္မိပါဦးမလား…………

ရြက္ေတြလႊင့္ရင္း……..ထုသားေပသားက် မာေက်ာၾကမ္းလို႕ေနျပီ………

ခ်စ္သူေလးကေတာ့ ကိုယ့္ကို ျပဳံးျပီးၾကည့္ေနရဲ႕…………

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႕ျမတ္ေလးပါ.. ခ်စ္သူ…………

ခ်စ္သူဆံစေလးကိုင္ျပီး ကိုယ္ကေျပာတယ္……………

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႕ေလး………………..

အဲဒီဆံႏြယ္ညိဳညိဳေလးေတြေအာက္မွာ

ခ်စ္သူ႕နဖူးျပင္ေလးမရွိေတာ့………….

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႕ေလး…………………

ယြန္းဗူးေလးကို ကိုင္ထားသူ ……….

ကိုယ္က သိပ္ျပီး ႏုနယ္လြန္းတယ္ထင္ပါ့……….

မငိုပါနဲ႕ကြယ္လို႕ ခ်စ္သူကို ေခ်ာ့ဖူးသူ…………..

သူ႕ကိုေရာ ဘယ္သူေခ်ာ့………..

ခ်စ္သူေလးကေတာ့ ကိုယ့္ကို ျပဳံးျပီးၾကည့္ေနရဲ႕………

ကိုယ္ျပန္ျပဳံးျပေနတာ အခါခါ………..

ငါ့၀တ္႐ုံေလးကို နင္လုံေအာင္ျခဳံထားပါကြာ……….။

မ်က္လုံးျပဴးျပဴးေလးနဲ႕ ကိုယ့္ကို လာၾကည့္ေနတဲ့ သူငယ္တန္းက ေကာင္ငယ္မေလးကို

ကိုယ္အိပ္ျပီေနာ္………..ညီမေလးလို႕…….ေျပာျပီး…………..

ညေတြ……………

        ညေတြ…………………

                ညေတြ……………

ေတြေတြေ၀ေ၀နဲ႕ …………………..

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႕ေလးပါခ်စ္သူလို႕…………………..

တိတ္တိတ္ေလးၾကိတ္ေျပာၾကည့္တယ္…….

စကားတတ္စကေလးငယ္လိုေပါ့……..

ေျပာခ်င္တာေတြမ်ားေနလို႕ ထင္ပါတယ္ေလ…….

တိုးတိုးေလးေတာင္မၾကားရ…………

ခ်စ္သူကေတာ့ ျပဳံးျပီးၾကည့္ေနဆဲ…………..

ပင္လယ္ေရေတြငံရျခင္းအေၾကာင္းကို

ရြက္လႊင့္လက္ေတြကသာသိရဲ႕…………..

အခန္းငယ္ထဲမွာ သက္ျပင္းေတြေ၀ရင္း……….

ငါတို႕က သူရဲေကာင္းေတြမဟုတ္ခဲ့သလို.........

        ဒႆဂီရိေတြလည္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး…………

စိတ္ေရာလူပါ……….. ႏြမ္းေအာင္ရုန္းကန္ရင္း…….

အေ၀းရပ္ဆီက ျပဳံးျပေနတဲ့လူေတြအေၾကာင္းကို ေတြး…………

မနက္ျဖန္အတြက္ အားေတြျပန္သစ္ခဲ့ျပီ။

ဒီေန႕ေပါ့………….ဒီေန႕………..

ပါးျပင္ေလးကို လြမ္းတဲ့အေၾကာင္း………..

ကိုယ့္ကို ဆုံးမတတ္တဲ့ စကားသံေလးကို လြမ္းတဲ့အေၾကာင္း……..

ေနာက္…ကိုယ့္ပါးေပၚမွာ တင္ေနဆဲေခၽြးစက္ေလးအေၾကာင္း………….

အဲဒါေတြေျပာျပေတာ့……..

ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးတယ္………..

ပင္ပန္းမႈေတြေ၀းလြင့္……

ခ်စ္သူေလးက ျပဳံးတယ္………..

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႕ျဖစ္ပါေစကြယ္……………

ကိုယ္ေပ်ာက္ဆုံးထားတဲ့ ေလးနာရီခြဲေလး ျပန္ရရင္……..

မင္းကို ယုယုယယေလးေထြးလို႕ ထပ္ေျပာပါ့မယ္…

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႕ေလးမွာ ေအးခ်မ္းပါေစ…….ခ်စ္ေသာ…..ပန္းျမင့္ေ၀………

                                                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                                A123507JAN10BRIOZI

Labels:

အတူတကြ ရွိေနၾကမယ္။
မ်က္၀န္းေတြကို ေလ်ာ့ထား။
မ်က္လႊာေတြကို ခ်ထား။
တစ္ဦးလႊင့္တဲ့ ရနံ႕ကို တစ္ဦးက ေလညွင္းမေရာဘဲ ရလို႕.............။
မို္င္ေပါင္းအသၤေခ်ယ် ေ၀းေစ............
သာမာန္မ်က္ၿမင္.............မိုင္ေပါင္းအေသၤေခ်ယ် ေ၀းပါေစ..........
ရနံ႕ေတြ စကၠန္႕ မၿခားရလို.ေပါ့ ......
ထာ၀ရ အလြန္က နီးစပ္ၿခင္း။
ေကာင္းကင္ေထာင့္ခ်ိဳးကေန ပန္းမိုးေတြရြာသြန္း......
ေၿမၿပင္ဟင္းလင္းကေန မီးရွဴးစံုပစ္ေဖာက္........
ေရႊဓားကိုင္ တိုက္ပြဲဆီေလွ်ာက္တဲ့ ေန႕မ်ား.......
ငါတ္ို႕ၾကားမွာ သစၥာတရားကလြဲရင္
ဘယ္အကၡရာမွ ၀င္ေရာက္ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး။
အိပ္တယ္။စားတယ္။သြားတယ္။လာတယ္။
တာ၀န္ေတြမပ်က္ကြက္ေစဘဲ....
လူသားဆန္ဆန္ ငါတို႕ လြမ္းၾကည့္ၾကမယ္။
ကမာၻတစ္ျခမ္းစီပိုင္းမွ သူတစ္ျခားေတြႏွစ္သက္ၾကလုိ႕
ကိုယ္က ကမာၻတစ္ျခမ္း၊ မင္းက ကမာၻတစ္ျခမ္း
ကိုယ္စီကုိယ္ငွ ၀တၱရားေတြ ထမ္းေနရေပမဲ့....
နားေနဆိတ္ျငိမ္ခိုက္မွာ ကိုယ္တို႕ေလ......
“ဟယ္လုိ” သံမပါဘဲနဲ႕ နီးစမ္ေနမွာေပါ့။
အာ႐ုံေတြကို ေဖ်ာ့၊ စိတ္ခႏၶာကို ေလွ်ာ့....
တစ္ေန႕တာ တပင္တပန္းတင္းထားရတဲ့
သံပတ္စုံကို ေဖာ့.....
ကိုယ့္ေဘးမွာမင္း၊ မင္းေဘးမွာကိုယ္
ငါတို႕ကို ဘယ္သူေတြကမွ ခြဲျခားမထားႏုိင္ဘူး။
ငါတို႕ကို ဘယ္တံတုိင္းေတြကမွ ပိုင္းျခားမထားႏုိင္ဘူး။
ငါတို႕ နီးစပ္ေနၾကတယ္။
ငါတို႕ ေပါင္းဆုံေနၾကတယ္။
ငါတို႕ကို ဘယ္လိုလက္ေတြနဲ႕ မွ ဆြဲခြာလုိ႕ မရဘူး။
ငါတို႕ကို ဘယ္နယ္နိမိတ္ေတြ နဲ႕ မွ ကန္႕သတ္လို႕ မရဘူး။
ေ၀းကြာေပမဲ့ မကြဲကြာတဲ့ ရပ္၀န္းမွာ
             ရုပ္လႊာခ်င္းဆက္
ငါတို႕ နီးကပ္ေနၾကမယ္။
ေကာင္းကင္ေထာင့္ခ်ိဳးကေန ပန္းမိုးေတြရြာသြန္း......
ေၿမၿပင္ဟင္းလင္းကေန မီးရွဴးစံုပစ္ေဖာက္........
ဓားအိမ္ဆီ ဓားျပန္ေရာက္တဲ့ေန႕မွာ
ငါတို႕ၾကား......ေမတၱာတရားကလြဲရင္
ဘယ္အကၡရာကိုမွ ၀င္ခြင့္မျပဳႏုိင္ဘူး။
ဤစကား လူသားတို႕ ၾကားပါေစသတည္း။
ဤစကား နတ္ဘုရားတို႕ ၾကားပါေစသတည္း။
ဤစကား ကမာၻေျမ ၾကားပါေစသတည္း။
                                         ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                      A125613FUG09

http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels: ခ်စ္ေလးဖို႕..................

မေမ့တတ္သူအတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ
အမွတ္တရေတြခ်ည္းေပါ့......။
ဖ်ပ္ကနဲလက္သြားတဲ့ အၾကည့္မ်ား၊ ငဲ့ေစာင္းလုက္တဲ့
လည္တုိင္ေက်ာ့ေက်ာ့၊ ျဖည္းျဖည္းေလးတုိက္ေနဆဲ
ေလညင္းႏုႏုကို ပိုလွသြားေစေသာ ရယ္သံသဲ့သဲ့.....။
အရာေတြေပါ့.....အရာရာတုိင္းမွာ..........။
အမွတ္တမဲ့မထားတတ္သူအတြက္
ေမ့ဖို႕ သိပ္ခက္ပါရဲကြယ္။
အတူလက္တြဲလို႕ လမ္းေလးေပၚ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလွ်ာက္ရင္း
လွ်ပ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္ခိုးေလး၊ အလိုက်လို႕ ထင္ပါရဲ႕.....
တြန္႕ေကြးသြားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းျပဳံးျပဳံးေလး......။
အရာေတြေပါ့.....အရာရာတုိင္းမွာ..........။
ေဟာဒီ ........လက္၀ဲယြန္းယြန္း အရပ္မွာ
တစစ္စစ္ခိုင္ခံလို႕......။
ေျခဆုပ္လက္နယ္ျပဳစုခြင့္ရတဲ့ ေရႊဓားကိုင္ ကိုယ္ရံေတာ္ဘ၀
သြားလာလႈပ္ရွား...........ပန္းတစ္ပြင့္အပါးမွာ
ျမဴတစ္မႈန္မညစ္ေအာင္ ရံတားေစာင့္ေရွာက္.........
နန္းေတာ္႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစၥတရားလြယ္ရင္း၊
စစ္ေျမတလင္းမွာ သခင္မကို ဦးထိပ္ပန္ရင္း၊
မီးကို ၀ပ္႐ို႕သလို၊ ေတာင္ထြတ္ကို ရွစ္ခုိးသလုိ
၀ပ္တြားမႈ မွားမွားမွန္မွန္ သခင္မထံမွာသာ
႐ို႕က်ိဳးခ်င္သူေပါ့.......။
ဗိုလ္႐ူ႕သဘင္မွာ အကၽြန္႕ကို သိမ္ပါ၊ ႏွိမ္ပါ။
လုိအပ္ခ်ိန္မွာ အကၽြန္႕ကို ခိုင္းပါ၊ ႏြဲ႕ပါ။
ပ်င္းခ်ိန္ခိုက္မွာ အကၽြန္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ပါ့မယ္။
ဒါေပမယ့္..............
အရာေတြေပါ့.....အရာရာတုိင္းမွာ..........။
ငါ့အတြက္မဟုတ္တဲ့ ရာဇမတ္ေတြ ခတ္လို႕..........
မေမ့တတ္သူအတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ
အမွတ္တရေတြခ်ည္းေပါ့......။
အမွတ္တမဲ့မထားတတ္သူအတြက္
ေမ့ဖို႕ သိပ္ခက္ပါရဲကြယ္။
ေဟာဒီ ........လက္၀ဲယြန္းယြန္း အရပ္မွာ
တစစ္စစ္ခိုင္ခံလို႕......။
တိတ္ဆိတ္စြာ တေျမ႕ ေျမ႕နာက်င္............
ေလာကကိုေတာ့ ငါ..............အျပစ္ျမင္ခြင့္ရွိမယ္ထင္ပါ့ေလ......။

                                                     ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                                --
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ
ငါ့စကားလုံးေတြ အေျခခ်ေနထိုင္ခြင့္ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
မုိးဘုံထက္က ငါမွ မဟုတ္တာ။
ငါက ဘာလဲ။ သူက ဘာလဲ။
မင္းေ၀ခြဲမရျဖစ္မေနပါနဲ႕ ။ လူေတြပါပဲေလ။
ငါ့ကို မင္းက ရင္အက္တမ္တစ္ခုနဲ႕ ခ်စ္တယ္။
ျပီးေတာ့.....
သူ႕ကို ရင္ခြင္တစ္၀န္းလုံးသုံးျပီး မုန္းပစ္လိုက္တယ္။
သိပ္ကို ဂုဏ္ယူဖို႕ ေကာင္းရဲ႕...
ငါ့ေဘးမွာထုိင္ရင္း သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။
ထမင္းစားတဲ့အခါ...၊ ေရေသာက္တဲ့အခါ...
သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။
မင္းအိပ္မက္ထဲထိေတာင္
သူ႕ကို မုန္းေၾကာင္းမက္ေသးတယ္တဲ့...။
သိပ္ကို ဂုဏ္ယူဖို႕ ေကာင္းရဲ႕...
ငါ့ အသိဥာဏ္ေတြ ဂငယ္မေကြ႕ဖို႕
အတန္တန္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ကြယ္။
ငါက မင္းကို တယုတယနဲ႕ ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ
တဖြဖြ ေျပာတဲ့အခါ....
မင္းက သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေတြ
တဖြဖြျပန္ေျပာ...
ၾကာေတာ့ ခ်စ္တယ္ေျပာဖုိ႕  ေၾကာက္လာျပီ။
မင္းေပ်ာ္ပါေစလို႕..... ကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္ျပတဲ့အခါ
(ငါလုပ္တတ္တာဆိုလို႕ ဒါပဲရွိတာကိုးကြယ္။)
မင္းက ျငိမ္ျငိမ္ေလးနားေထာင္တယ္ထင္ပါ့...။
မ်က္လုံးေတြက ေအးစက္ေသလို႕။
ကဗ်ာအဆုံးမွာ ၀ုန္းဆို မ်က္၀န္းစုံေတာက္စားျပီး
“သူက ကဗ်ာေတြ မရြတ္ျပတတ္ဘူး။ မုန္းစရာေကာင္းလုိက္ပုံမ်ား”
အစခ်ီတဲ့ အမုန္းဋီကာ ဖြင့္ျပန္ဦးမယ္။................ငါ.............
        စနစ္တက်၊ တေငြ႕ေငြ႕၊ ေသဒဏ္က်။
           စကားတစ္ခြန္း ငံ့လင့္ေနသူ..................ငါ............
မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ “မင္းကို ခ်စ္လုိက္တာ”...လို႕.................................
စမိရင္.... မင္းရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မုန္းတဲ့သူ႕အေၾကာင္း
အစကေန အဆုံးၾကားရျပန္မွာမို႕.....
       အိပ္မက္ေလး....မက္ရင္းေၾကြ..................ငါ...............
ခ်စ္သူမို႕ ေအာက္က်ိဳ႕ ယုယျပသမွ်ကလည္း
သူဆိုမလုပ္ေပးဘူးသိလားဆိုတဲ့ ဆုလဒ္အတြက္.....
............ငါ....................
ငိုေနတယ္.....ငိုေနတယ္...... မ်က္ရည္ေတာ့မက်ဘူးေပါ့...ခ်စ္သူရယ္..
တလြင့္လြင့္လူးေနတဲ့......... စိတ္ေတြနဲ႕    ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ရင္း
တပ္မက္ခဲ့ေသာ ညေတြ....... ေတာင္းတခဲ့ေသာ ရနံ႕  ေတြ
ငါဟာ ေတးေတြကို မဆိုတတ္သူေပါ့.........ခ်စ္သူ။
ငါဟာ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕  ျပန္လည္သီကုံးထားတဲ့
ကၽြမ္းျပီးသား ဖန္မီးမွ်င္ေလးပါ.......၀တ္မႈန္
အတင္းနားႏွစ္ဖက္ပိတ္ျပီး
                         ျငင္းေနမဲ့အစား
ငါေျပာတဲ့ စကားက်ဳိးေလးေတြကို နားဆင္ေပးပါလားကြယ္။
ေမ့ထားလုိက္ပါတယ္.........အရာရာကို
စိတ္ၾကိဳက္ျပင္ဆင္ထားလုိ႕   မွမရတာဘဲ........
လြဲခဲ့ရင္ေတာင္ေက်နပ္ေနပါတယ္.........
ေတာင္းဆိုလုိ႕   မရခဲ့တဲ့ အခါ ဘာမွမတတ္နုိင္တဲ့ မီးအိမ္ေလးက
သူ႕  ကိုယ္သူျပန္ေလာင္ကၽြမ္းပစ္တယ္။
မီးေတာက္ဟုန္းဟုန္းထန္၊ မီးမႈန္လြင့္လြင့္႐ူး
ေအာ္......ေႏြဥၾသသံ တကူးကူမွာေပါ့............
ပူပူေလာင္ေလာင္ေဆြးေနတဲ့ တံတားေလးတစ္စင္း
ေျခဖ၀ါးဒဏ္တက္ ဖိနပ္ေတြဒဏ္ေၾကာင့္ ျပိဳက်ခဲ့ျပီတဲ့။
၀ပ္ျပဳဆုေတာင္းေတြ မပါဘဲ ငါတို႕  ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၾကမယ္ေလ။
>>“ခ်စ္လို႕  ေသသည္
 ဆုိရမည္ဟူ
 ငါသည္ ဆယ္ခါ
ဆယ္ျပန္သာ၍
အခါတစ္ေထာင္ေသ၀့ံ၏။”<<
ဒီလိုစကားကိုသာ အထပ္ထပ္ဆိုေနမဲ့..........လူတစ္စင္းမို႕  
ၾကယ္ေတြက ေၾကြေပးခ်င္ပါလိမ့္မယ္။
မ်က္လုံးေတြျဖဴစင္တဲ့ ရပ္၀န္းမွာ ငါ လူျဖစ္ခ်င္တယ္လို႕   ေျပာျပီး
ေသဆုံးသြားတဲ့ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ကိုယ္လက္နက္ခ်ေပးလုိက္ပါတယ္...ခ်စ္သူ။
ဒါေပမဲ့........ခ်စ္သူ.........
ငါ့ကိုေလ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျမင္ပုံအသစ္နဲ႕   အေဟာင္းအတို္င္းၾကည့္ေပးပါလား။
ဘာကိုမွ မထိသင့္တဲ့ လက္ကိုပိုင္ခဲ့သူ မီးဒတ္လို ငါ လည္း ေၾကကြဲေနရေပါ့....
ငါ့လက္နဲ႕  ထိသမွ် ေရႊမျဖစ္ဘဲ........ ေၾကြေၾကြက်သြားတယ္။
တစ္ျခားသူေတြအဖို႕ မီးလွ်ံ၀င္း၀င္းျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
၀တ္မႈန္အပါးမွာ ယုန္ျဖဴငယ္ငယ္ေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူပါကြယ္။
၀တ္မႈန္ရယ္.....
သူ႕ကို မင္းဘယ္ေလာက္မုန္းေၾကာင္း ငါ့ရင္နဲ႕ အမွ်
တနင့္တပိုး စူးေအာင့္သိမွတ္မြန္းၾကပ္ေနပါျပီ။
ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ေလးသာ ခ်စ္ေၾကာင္း....
သိပ္ၾကားခ်င္ပါ့.....
............................ငါ့စက္ဘီးေလး....ခ်ိန္းၾကိဳးျပတ္ေတာ့
ယဥ္အပိုပစၥည္းဆိုင္ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အဲဒီ ခ်ိန္းၾကိဳးေဟာင္းေလးက သိပ္မုန္းစရာေကာင္းတာကိုး....။
................စက္ဘီးေလး နံရံမွာ ကပ္ရပ္ေနျမဲ.....
                                                     ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                                  1STEDTBEF0CT09
                                                  2NDEDTBEFOCT09
                                                  3RDEDTP114514OCT09

                                                    >>......<< by Lady Ukon
                                                       ref:ကမၻာ့စာေပအညႊန္း
--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

SPLIT,VALEDITORY,SECESSION

tear,Boiling Point,TEAR

CRUDE OIL,SKULLER,BORDERLAND

EGO,ADOPTION,PATIENCE

COFFIN,EXPLOTITATION,INTERFERENCE

dream,BOG,patient

famine,GREED,DEVIATION

truth,MAN,world

BLACK HOLE EXPLODED.
                           phone thant khant
                           BEF22OCT07

Labels:

အဲဒီ မိုး...ေကာင္းကင္မွာ ေပ်ာ္ပါေစ...
အဲဒီ မိုးေကာင္းကင္မွာ ေပ်ာ္ပါေစ...
တိမ္ေတြက ပုံမညီ ေျပာင္းလဲ...
တိမ္ေတြ ကပုံမညီ ေျပာင္းလဲ...
အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုက္ေျခြ ေၾကြၾကျပီ။
အတၱကို ကြာတာ ဘ၀ ခြာလိုက္လာလို႕
မငိုဖုိ႕ ေျပာျပီး  တစ္ရက္မပ်က္ထစ္ထားတဲ့
ေလွနံလည္း ေရနံေခ်း၀...
ဘာမ်ား က်က်ေပ်ာက္ေနတာလဲ။
ဘာမ်ား ခ်ခ်ေဖ်ာက္ေနတာလဲ။
“အသုံးလုံး” မေၾကဘဲ
ေလာကဓံကို အရာတ၀င္လုပ္မိေတာ့
=က( မန္း+ တန္း ){(လိုက္ရ) ( သြား+ စား + နား )}
စိတ္ ဆာ...ရာဆီ သြားေနၾက။
စိတ္ ဆာရာဆီ မေရာက္ၾက။
ေၾသာ္...
 ငါက ေကာင္းကင္အျခားမွာ
ပြင့္ခ်င္တဲ့ ၾကယ္ကိုး
       ေလာကနဲ႕
                 မုန္တိုင္းႏွင္ႏွင္ေ၀းတယ္။
                                         ဘုန္းသန္႕ခန္႕
--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

ႏုရြယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းခန္းမေဆာင္...
အိုး...ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးျခင္းေတြ...
သိရုပ္လႊာပံုဟန္ေဆာင္ ပ်ံပ်ံ႕ က်ဲ

ခုေတာ့လည္း...
ေျခမႈန္႕ရာေလးမွ် မခ်န္ဘဲ...အေ၀းႏွင္တိမ္ႏွယ္လြင့္။
့့ျဖဴငယ္တယ္တယ္ ဆည္းလည္းေလးေတြလည္း
ခၽြင္ရရြင္မဲ့ တိတ္တိုးျငိမ္ဆိတ္။
ပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႕...
ဟိုးသင္ပုန္းၾကီးက်က္စဥ္ကာလာအေၾကာင္းကို...ကို...
ငါ့စာၾကည့္စားပြဲေလးကသာ
              သိျမင္၊ မွတ္သား၊ ေအးခဲ။
နံရံ...။ ဆိတ္ျငိမ္သက္သက္ေလးရပ္ေနရေသာ...
ခန္းေဆာင္ပတ္လည္အရံအတားေတြထဲက၊
အဲဒီတစ္ခုေသာ နံရံေလး...
ေဆးအသစ္ျပန္သသထားတဲ့
                သင္ပုန္းခ်ပ္အိုၾကီးကို တြဲထူေဖးမေနဆဲ...။
စာသင္သားသူငယ္ေတြ
      လြတ္က်၊ လႊတ္ခ်၊ ျပဳတ္က်န္၊ ျဖဳတ္ခ်န္၊
      က်ေပ်ာက္၊ ခ်ေဖ်ာက္၊ ေျခြထား၊ ေၾကြသြား၊
      ညပ္က်န္ရစ္၊ ညွပ္ခ်န္ရစ္၊ ခြာခ်ထား၊
      ကြာက်သြား၊ ျမဳပ္သြားသည့္၊ ျမႇဳပ္ထားသည့္၊
အရာမ်ားႏွင့္အတူ တစ္၀က္ပဲ့ေျမျဖဴခဲေလး         
ခန္းမၾကမ္းျပင္မွာ ၾကိဳးစုံျပတ္လဲက်ေန။

ႏုရြယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းခန္းေဆာင္...
ဟင္...၀မ္းနည္းလိႈက္တမ္းတျခင္းေတြ...
သိရုပ္လႊာပုံဟန္ေဆာင္ ပ်ံပ်ံ႕က်ဲ
 

                                                 ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                            P093525SEP09
တခါက ေရးဖူးေသာ ECHO ကဗ်ာကို ျပန္လည္ ဖတ္မိရာမွ ဆင့္ပြားဘာသာျပန္ထားျခင္း.......
--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

ေလညင္းကို သံစဥ္ညွိရင္း
ဘယ္ဖက္ရင္အုံ စည္းခ်က္နဲ႕ 
သူတုိ႕   ဟာ ႐ိုးတံကိုျမွင့္ျပီး
အေသြးစုံတဲ့ ပြင့္ခ်ပ္ေတြခင္းျဖန္႕
ေဟာ တစ္ပြင့္.....ဟိုမွာ....ဒီမွာ.....တစ္ပြင့္
         ႏွင္းစက္ေတြ တြဲခိုလို႕    .........
ျမက္ခင္းမ်ား လြင့္ကြယ္ေပး...
ခဏ ၾကာရင္ သူမလာလိမ့္မယ္။
ျပတင္းတံခါးေတြ ပိတ္ထားၾက
သူမဟာ မ်က္ခုံးတြန္႕  ေကြးရင္း
အလိုမက်စြာ ညိႈ႕  ယူူမယ္ဆို
လူတုိင္းမပါ၀င္ေစခ်င္ဘူး။
ဘာစာမွ လာမဖြဲ႕   ေနနဲ႕  ေတာ့
အားလုံးဟာ ေျမမႈန္
သူမသည္ ငါ ေပါင္းသင္၍
ပ်ိဳးက်ဲခဲ့ေသာ အဆိပ္ပင္
ငါပဲ ေရေလာင္းပါရေစ။
ဦးေပါင္းတို႕   ညႊတ္ၾကစမ္း။          ။
အျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ
ေလနတ္သားနဲ႕  အတူ သူမဆံႏြယ္ေတြ
ေအာင္လံလႊင့္ထားျပီ
ငါ...............၀ပ္တြားခယလုိက္၏။
ကမ္းပါးယံထက္မွာ ထိုင္ျပီး
ေတးသီဆိုသူမ်ားက၊ မိုးနဲ႕  အတူခုန္ေပါက္ကခုန္
သူမဟာ ထီးတစ္လက္နဲ႕  အတူ တြဲလာခ်ိန္
ငါ့ အသိဥာဏ္ျမဳဆိုင္းေနလားပဲ။
ဒီမွာပါ...အရွင္မ
လုိအပ္ေသာအခ်ိန္၊ လိုအပ္မယ့္ အိပ္မက္ေတြကို
                                ဆက္သပါရေစ။
ေမွာ္ဆန္ေသာ သူမဟာ
က်ဴးပစ္ကို ရူးေစျပီး
အျပဳံးေတြ စိုက္ပ်ိဳးထားလိုက္တာ
ငါ့ ကမာၻေျမမွာ အိပ္မက္စိတ္ကူးေတြနဲ႕  အတူ
ကေလးငယ္လုိ သူမပုံရိပ္တုေတြ
။                 ။ေဖြးေနျပီ။                ။
                                               mr.ice(marine)
                                            UN07
                                            MMU နံရံကပ္စာေစာင္မွ

--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels:

ေသာၾကာမီးအိမ္၊ ရင္ႏွင့္ခ်ိန္စက္
    လွမ္းေမွ်ာ္လွ်က္က၊ လင္းဖြင့္မျမ
    မိွတ္မႈန္ျပသည္၊ လြမ္းညစီကုံး
    ဤစာထုံးကို ငါေရးဘိ။
ပန္းကား ရြန္းသစ္၊ ႏုျမစ္လွသည္
    ငါကား မေ၀၊ ေလလိုေၾကြ၏။
ေလတြင္လိပ္ျပာ ၀ဲခိုလာလွ်င္
    ငါျပင္းမာန္တင့္ ေလဟုန္ဖြင့္လည္း
    ပ်ံလဲ့လိပ္ျပာ ပန္းဆီလာဘိ့၊
    မခ်ိရင္းတြင္း ျဖတ္စီးရင္းမွာ
    ေမွာင္ဖြင့္သီစို မုန္တိုင္းငိုသည္၊
    ယုံသူရွာေဖြ မေတြ႕  ေခ်ကား။
၀တ္မႈန္ခမ္းေျခာက္၊ ၀တ္ရည္ေပ်ာက္ေသာ္
    ၀န္းပလိပ္ျပာ လြင့္ေ၀ရာသုိ႕ 
    ငါ့ကိုတို႕   ခတ္ ေဖာက္ထြက္လွ်က္ခြာ
    ေ၀းလြင့္ရာ၏။
ပန္းငယ္မသိ မႈန္းခ်ယ္ပြင့္သ
    တခဏတာ နတ္မိုက္ရာတြင္
   ႐ိုးတံညိႈးေရာ္ လိႈက္စားျပိဳခ
   ပန္းေၾကြက်၏။
လြင့္ၾကထိုးဆင္း ပန္းေျခရင္း၀ယ္
    ေလညင္းရယ္ခံ နန္း၀ယ္စံေလာ့။
    ေထြးသိပ္ေတးဆုိ မင္းမငိုႏွင့္၊
    ရပ္စုံ၀ဲကာ ေ၀ႏွင္က်ဲလွ်က္
   မုိင္ေထာင္ဆက္မည္ ေျမမႈန္႕  ၀ုန္းဟုန္း
   ထသည္ထိ။
                                             ဘုန္းသန္႕  ခန္႕  
                                             UN07

--
http://www.phonethantkhant.co.cc

Labels: